środa, 13 lutego 2013

The Kitten Covers


PEWNIE KOJARZYCIE PRACE ALFRY MARTINI - twórczyni fantastycznego tumblera The Kitten Covers. Alfra gra w zespole, prowadzi wytwórnię, ale, co najważniejsze, rewolucjonizuje internety połączeniem kotków i muzyki. Aby dowiedzieć się więcej o The Kitten Covers przeczytaj wywiad z Humor in America.


David B. Olsen: A common observation that seems to frame discussions of your work is that these images were kind of inevitable. Like it’s almost weird that it has taken us so long as a culture to add kittens to famous album covers. My favorite assessment of your work comes from a short piece in New York Magazine online: “It’s a new blog in which the subjects of iconic album covers are replaced with kittens. So, basically, that’s a wrap, Internet!” What combination of cosmic forces did it take, therefore, for The Kitten Covers to come about through you?


Martini: It’s funny that for some, The Kitten Covers seem to signify the end to the internet. As if to say, all our advances in information sharing have culminated into this final point. Like the punchline to a long drawn out narrative, our ambitions for advanced global communication have produced this ultimate monstrous phenomenon: Rock n Roll Kittens!! It’s like a kittenized Planet of the Apes moment where Charlton Heston freaks out realizing human technological progress has led to it’s destruction: “We finally really did it. You maniacs! You blew it up! Ah, damn you! God damn you all to hell!” Hahaha. Kittens Rule!


But the truth is anthropomorphism is as old as humanity itself and animal parodies have been used forever. Also, parodying classic album art is nothing new to the internet. Sleeveface, Lego Albums, and Album Tacos had all been around before The Kitten Covers. And though I don’t spend a massive amount of time on the internet, I do run a record label (All Hands Electric) and am a musician myself. Pair that with my love of vinyl records, cover art, and music iconography in general, and throw in a dash of my graphic design interests… I had, of course, been exposed to these viral images in the past so had an idea of this type of humor.


But how The Kitten Covers came to being more specifically: I was staying home from my day job as a vintage poster dealer, recuperating from a cold and feeling a little restless in bed. Lucky for me, I always have something to do for the record label, regardless of whether I can get out of bed or not, and as we are a very independent DIY outfit, I started researching alternative methods for record distribution on my laptop, i.e. checking out stores who might be interested in carrying our stuff. It’s not the most effective thing, but you have to start somewhere, and I wasn’t about to waste my time sneezing all day. Sifting through online catalog after catalog, well, you revisit some iconic album covers and, if you are like me, you get distracted by the graphic decisions and the exaggerated style of rock iconography.


It was then that a vision popped into my head: David Bowie as a kitten. I don’t know how or why. Perhaps it’s because I’m a huge Bowie fan and have an Aladdin Sane tote bag I use and see everyday – or perhaps it was because my little calico cat was sleeping at my feet, as she usually does when I’m in bed – or maybe it was the Theraflu – but it was a very clear image and the thought made me laugh. The die was cast. I had to see it in real life.


Przeczytaj całość---> "The Sound and the Furry: An Interview with Alfra Martini, Creator of The Kitten Covers" na humorinamerica.wordpress.com


Etykieta mailowa, czyli co każdy niezależny muzyk powinien wiedzieć o proszeniu ludzi o różne rzeczy drogą korespondencji elektronicznej

Etykieta mailowania jest dużo bardziej skomplikowana, niż może się wydawać, prawda?


Nieprawda.


Chodzi tak naprawdę o dwie proste rzeczy:

1. Żeby nie wychodzić z założenia, że twój mail jest dla odbiorcy ważny (w 9 na 10 przypadków nie jest: wszyscy jesteśmy zajęci, wszyscy mamy skrzynki pełne spamu, wszystkim nam trzeba różne rzeczy przypominać, nawet te ważne)

2. Jeśli już ktoś się zainteresuje twoją propozycją wspólnego koncertowania, albo będzie chciał napisać o twojej nowej epce, staraj się mu ułatwić pracę.

W każdym razie, Seth Herman ma do powiedzenia na ten temat dużo więcej i zrobi to dużo lepiej niż ja.

"When emailing a band’s management for the first time, you only have a few chances to get our attention. Mess that up, and your email is lost.

Below is a list of common mistakes and pet peeves from years of receiving emails, along with suggestions for ways to improve your communication to people you do not already know. Reading this will increase your chance of the support slot, or the desired response you hope for.

Remember, we are all people, trying hard to share music, just like you.

Dear Musicians,

You have fans who love your music. Please treat them with respect.

1. Your email list is gold. It is the most effective way to connect with your community. - never send out an email to your fan list (or music industry list) with everyone “CCed”. This is a blatant violation of trust, and you do not have the right to include our email address in such an intrusive way. **If you do need to send out a group email without using an email management program, then “BCC” everyone. - never add my email to your email list, because you think I will listen to your music, or consider you for support, unless I have signed up for your list. Instead, you may write me a personal email asking if it is OK to include me on your email list, with a few sentences about why you think I would like to be on it (...)"


Przeczytaj resztę---> "Music Industry Email Etiquette 101 – For/from people who give a damn." na musicthinktank.com

"The Funniest and Meanest Things Bands Have Said About Their Fans" na flavorwire.com

Jeśli masz cokolwiek wspólnego z branżą muzyczną, albo po prostu lubisz rozmawiać z muzykami po koncercie, prawdopodobnie powiedziałeś kiedyś jakiemuś muzykowi coś niemiłego. Prawdopodobnie muzyk przyjął to z szacunkiem, w najgorszym przypadku z olewaniem. Ale nie ci kolesie. Ci są wkurwieni, i nie boją się o tym mówić.


Billy Corgan


“If I read anything from, let’s call it the ‘hardcore fanbase,’ they are stuck in ’93. It’s 17 years [later] and I don’t know what they expect to have happen. It’s sort of beautiful because what they are saying is, ‘You so touched me in that moment, I want more of that.’ But the thing that I find really insulting is there’s a deeper message there which is ‘You’ll never be better.’… Half of those fucking jerkos would have us playing all of Siamese Dream on this tour.”


Adam Duritz


“Gee, did you ever wonder what it’s like to have a website filled with fans who love you and your work and are genuinely decent caring people? Me too.”


Ghostface Killah


“Y’all motherfuckers are still downloading my shit [for free]. I thought y’all motherfuckers loved me… I go all out for y’all, but y’all niggas be hurting the kid, because you don’t want to go and cop our CD. Y’all rather download our shit… which is cool, whatever, but come on, we do this, we spend a lot of time in the studio to come out with no result when we drop our albums and shit. I’m asking y’all to go to the store and buy that.”


Przeczytaj całość---> "The Funniest and Meanest Things Bands Have Said About Their Fans" na flavorwire.com

"Jak organizować koncerty?" na noweidzieodmorza.com

NOWE IDZIE OD MORZA ma ciekawy cykl artykułów na temat starego jak świat pytania "Jak organizować koncerty?"


Ten wywiad z Arkadiuszem Hronowskim, właścicielem sopockiego SPATiFu, jest szczególnie ciekawy. Nie jestem pewna, czy podpisuje się pod wszystkim, co mówi, ale dobrze jest mieć w dyskusji też ogarniętego człowieka, który organizuje koncerty.


"Przyczynkiem do dyskusji jest wpis Arkadiusza Hronowskiego, właściciela sopockiego klubu SPATiF, który zamieścił go na swoim profilu na Facebooku, komentującc rzeczywistość koncertową w Trójmieście, ale także poza nim:


Od 13 lat organizuję koncerty w klubach i przez ten czas jeszcze nigdy nie zaproponowałem żadnej kapeli, żeby zagrała za honorarium uzyskane ze sprzedaży biletów czyli – umówmy się – za darmo. Bo jeśli tak do sprawy podchodzi właściciel klubu, oznacza że kompletnie nie zależy mu na wypromowaniu takiego koncertu, tylko na sprzedaniu jak największej ilości alkoholu. Fakt – sporo kapel grała dla mnie za darmo, ale był ku temu zazwyczaj jakiś powód: premiera płyty, którą im wydałem, urodziny klubu albo koncert charytatywny. Potem jednak „odbili” to sobie, grając za normalne pieniądze. Większość wykonawców zawsze grała u mnie za bardzo przyzwoite stawki, otrzymywali nocleg, bar, wyżywienie i relację z koncertu. Nigdy żadnej kapeli nie wypłaciłem stawki później niż 15 min po wykonie. I niech nikt nie mówi mi, że jak się kręci to mogę płacić. Kręci się bo smaruję. Smaruję, wymieniam części, zawodników i dalej smaruję.


Hronowski zwraca także uwagę na kwestie sponsoringu i współpracy z biznesem:


Jest jeszcze jeden dość istotny fakt, o którym większość nie wie. Otóż tego rodzaju kluby otrzymują całkiem przyzwoite wsparcie od właścicieli marek alkoholowych i tytoniowych. Gdzie te pieniądze w większości idą? Do ich pazernych kieszeni albo w nos. Mój klub w stu procentach przeznacza te pieniądze na wsparcie koncertów, reklamy, wydawnictwo oraz sprzęt sceniczny.


Dochodzi jeszcze kwestia nagłośnienia, a także traktowania zespołów przez właścicieli klubów:


Kolejnym koszmarem jest nagłośnienie w wielu klubach – z odzysku, byle tańsze, a gałkami kręcą przeważnie dyletanci albo narąbani dyletanci. A światła? To już ku*** przesada. Jakie światła, przecież jasno jest? Poza tym one są na prąd. Koncertując z własną kapelą, osobiście doświadczyłem jak właściciel klubu sam kręcił gałkami, było ciemno jak w dupie, a potem w żywe oczy wypłacał nam 360 zł. Na koncercie było ok. 100 os i wyżłopali 200 browarów, za co on dostanie wsparcie od browaru. Bilety były po 15 zł. Rozumiem że muzyk musi koncertować ale do ku*** nę*** zacznijcie bojkotować te knajpy, które Was tak traktują. Frajerzy padną, a rozsądni się obudzą i sytuacja zacznie się zmieniać. To w końcu ich praca a nie przywilej bycia ch**** Waszym kosztem!"


Przeczytaj resztę: "Jak organizować koncerty?" na noweidzieodmorza.com

wtorek, 22 stycznia 2013

Żenująco spóźniona, bezczelnie ignorancka i właściwie dość nudna lista płyt, których słuchałam w 2012

Listy najlepszych płyt minionego roku są jak dyplomy ukończenia studiów magisterskich: każdy ma, nikogo to nie obchodzi.

Patrzysz na taką listę i od razu myśli dzielą się na dwie kategorie:

1. "Nie znoszę tego artysty, jak mogli go wybrać, a pominąć fantastyczne wydawnictwo [tu wstaw nazwę zespołu]!"

2. "Chryste nie wiem kim są ci ludzie, nie jestem wystarczająco dobry żeby uczestniczyć w dyskursie popkultury, może powinienem się poddać i zacząć słuchać RMFu"

Z drugiej strony jednak była w roku 2012 garstka płyt, która mnie wzruszyła, i zakładam optymistycznie, że jeśli to czytasz, może cię ciekawić jakie to były płyty. Oto one.


Perfume Genius - "Put Your Back N 2 It"

Z zasady, smutni chłopcy z gitarami/pianinami to dla mnie koncepcja nudna, niebezpieczna i patetyczna. Ale Perfume Genius ma to "coś", od tego się logika odbija.



Japandroids - Celebration Rock

W przeciwnym narożniku mamy Kanadyjczyków z Japandroids, którzy należą dla mnie do wąskiej kategorii zespołów, które mogłyby wsadzić zużytą chusteczkę do pudełka, wydać to jako płytę, a ja i tak byłabym zadowolona. Dlatego, że a) na żywo jest ogień, serio b) jest to jeden z niewielu zespołów które wykorzystują wszystkie rock'n'rollowe klisze znane ludzkości nie będąc jednocześnie Bon Jovi. Dodatkowym bonusem jest fakt, że na płycie pojawiają się odgłosy fajerwerków. DWA RAZY.

Maserati - "VII"

Odkryłam ten zespół niedawno, a już jest jednym z poważnych konkurentów do zaszczytnego tytułu Mojego Ulubionego Zespołu, odkąd to The Secret Machines postanowiło nie bawić się już w wydawanie epickich płyt. Wszystkie 153 płyty Maserati są spoko, zwłaszcza jeśli lubi się współczesne krautrocki, ja szczególnie lubię "Pyramid of The Sun".



Pond - "Beard, Wives, Denim"

W Perth w Australii dodają jakieś spoko dragi do wody, o czym może świadczyć też nowa Tame Impala - też niezła płyta, ale nie ma na niej "You Broke My Cool". Większość płyt, na których nie ma tej piosenki, jest słaba.



Cloud Nothings - "Attack on Memory"

Porządne brudne granie ze znakiem jakości Albiniego. Czego można chcieć więcej. Tak, słyszę te fałsze i tak, podobają mi się.



Shoshana - "Youth Tax"

Najfajniejsze zespoły często znajdujemy w mało oczywistych miejscach (np. w Bydgoszczy jest parę) - Shoshana to duet pochodzący z Tel Avivu, odwiedził nasz kraj w zeszłym roku i z tego co wiem w tym też planuje. Shoshana to jeden z tych fantastycznych zespołów które mają gdzieś, co się dzieje we współczesnej muzyce, i nieźle na tym wychodzą.

A Place to Bury Strangers - "Worship"

APTBS wielkim zespołem jest, koniec tematu.



Szacunek też dla trzech rodzimych wydawnictw, które w zeszłym roku wspieraliśmy. Bad Light District, Stardust Memories i Dead Snow Monster - świetna robota, czekam na więcej!

wtorek, 25 grudnia 2012

Piosenki antyświąteczne

W zeszłym roku mieliśmy milusi zestaw piosenek świątecznych, a tym roku czas na coś niebo bardziej zabawnego. Oto zestaw moich ulubionych piosenek antyświątecznych! (Uwaga: NSFW)


Elmo & Patsy - Grandma Got Run over by a Reindeer Urocza i trochę mroczna przypowieść o zwiększonym w czasie świątecznym ryzyku śmiertelnego potrącenia przez renifera.


The Three Stooges - I Got A Cold For Christmas Jeśli jedyne, co dostałeś pod choinkę to cieknący nos i gorączka, ta piosenka jest dla ciebie.


Spinal Tap - Christmas with The Devil

"There's a demon in my belly

And a gremlin in my brain

There's someone up the chimney hole

And Satan is his name"


Paddy Roberts - Merry Christmas You Suckers Śliczna piosenka o nadużywaniu alkoholu w okresie świątecznym.


Oscar the Grouch - I Hate Christmas Święta z perspektywy zielonego potworka mieszkającego w śmietniku nie wyglądają wesoło.


The Grinch Song Jak już jesteśmy przy zielonych potworkach, nie zapomnijmy o Grinchu!


Eric Idle - Christmas Song Eric Idle mówi na głos to, o czym wszyscy w skrytości serc swych myślimy.


Weird Al Yankovich - Christmas At Ground Zero Jeśli koniec świata przebiegłby zgodnie z planem, Gwiazdka wyglądałaby właśnie tak:


AC/DC - Mistress For Christmas "I want the woman in red at the bottom of my bed!"


Mr Garrison - Merry Fucking Christmas Bóg się rodzi, ty pogańska szujo.


The Killers - I Fell It In My Bones The Killers ewidentnie mają coś do Mikołaja, co widać też w tej piosence.


Blink 182 - Happy Holidays You Bastard Zdecydowanie moja ulubiona piosenka antyświąteczna.

...i ta wersja też nie jest zła

He's going to California

Thamys - "Party @ Ur House"

Moją trzecią ulubioną rzeczą (po kotach i ludziach którzy potrafią robić muzykę) to ludzie którzy myślą, że potrafią robić muzykę. Ale nie o to tutaj chodzi. Warto zauważyć ciekawą rzecz. W klipie Thamys (młodej dziewczyny która ponoć rzuciła szkołę, żeby rozwijać swoją karierę) jest prawie wszystko, co powinno być w popowym teledysku skierowanym do osób w wieku przedgimnazjalnym:

- wyzywające ubrania

- dużo (a jednak za mało) makijażu

- fajna bryka (nie wiem czy fajna, nie znam się, ale duża i czysta)

- młodzi ludzie należący do mniejszościowej grupy etnicznej (poprawność polityczna przede wszystkim)

- impreza, będąca przykładem tego, że bez alkoholu też można się bawić

- gitara, dająca pozory wiarogodności artysty

- ćwieki, ekologiczne skóry, obcasy, i inne elementy ubioru przemawiające do fanów w wieku przedgimnazjalnym

- ogólnie dużo błyszczących rzeczy

- element napięcia seksualnego pomiędzy parą młodych ludzi, przejawiający się w trzysekundowym ujęciu artystki tańczącej w bezpiecznej odległości z miłym młodym człowiekiem, który bez wątpienia pochodzi z porządnej, wierzącej rodziny

- wokalna wstawka w egzotycznym języku

- wydaje mi się też, że jest tam gdzieś młody człowiek na wózku inwalidzkim (znowu poprawność polityczna)

- kula dyskotekowa

Mimo tych wszystkich licznych wizualnie pociągających elementów, polecam wyłączenie dźwięku.


"The 10 Biggest Mistakes Artists Make When Ordering Merch..." na digitalmusicnews.com


1. They Don't Plan Ahead.

Leave yourself plenty of time for print production. Avoid making last-minute decisions that cause rush production charges and higher, expedited shipping fees. Consult your printer about turnaround times and schedule accordingly. If you're working with other vendors, designers or artists on the project, work in some wiggle room on your deadlines, too. Something is always late.


2. They Fail to Understand Their Demographic.

Whether you are producing goods for sale or promotion, the goal is to relate to your supporters. If you're new to the game, find out what your fans want. If you already have a following and a formula that works, stick with it -- you are keeping track of all your sales, right? If you do it right, you will have free advertising: literal walking billboards to spread your message for months/years to come.


3. They've Fallen Behind on Current Trends.

Sometimes you can add value by simply catching on early to a fad. Selecting garments that are the flavor-of-the-month allows you to demand top dollar for your wares. Tread these waters carefully, know your fan base and what they are doing. Your brand can quickly go "out-of-style" if you ignore the trends your fans are showing.


4. They Aren't Treating Merchandise Like A Business.

Research and budget the profitability of your projects. Make smarter decisions based on what makes good business sense. Some of the most iconic t-shirt designs were 1-color prints on a black, short sleeve t-shirt. Guess what? They were also some of the most lucrative. It's great to expand your options with 8-color or multi-location prints, but start off with simple designs that will at least DOUBLE your profits. Track your margins and purchase history, know what is selling and what isn't. Be accountable for every dollar spent.



Przeczytaj resztę--->"The 10 Biggest Mistakes Artists Make When Ordering Merch..." na digitalmusicnews.com