piątek, 4 lipca 2014

Music nowadays is gaaaaarbage

Oh my God MY GENERATION... MY GENERATION HAHAHHA.... On god I shouldn't be 12. Oh God I wish I was like 30.



poniedziałek, 20 stycznia 2014

Staszek Wróbel opowiada mi o swoich 10 ulubionych płytach roku

Styczeń. Ta okropna czarna dziura między Nowym Rokiem a wiosną. Ten straszny czas, kiedy ogarnięcie życiowe zasypia i budzą się demony pod postacią wirusów, sesji i zwątpienia w sens rock'n'rolla.

Na szczęscie mamy Staszka Wróbla i jego 10 ulubionych płyt ubiegłego roku! Staszek gra w połowie twoich ulubionych polskich kapel (w tej połowie w której nie ma Kuby Ziołka, ale musiałabym to potwierdzić), zna się na nucie jak nikt, ma też fenomenalny gust jeśli chodzi o koszule, jest jedyną osobą którą znam która w ogóle zbliża się do mojego poziomu obsesji na punkcie Secret Machines, a, i WYMYŚLIŁ SOBIE OSTATNIO ZESPÓŁ I TEN ZESPÓŁ NAZYWA SIĘ BULBWIRES I JEST NIESAMOWITY.



Nasza rozmowa zawiera fragmenty, ekhm, "nieoficjalnie", które jednak możecie teraz przeczytać, bo są nawet śmieszne. Oto lista Staszka:

1. Fuzz - Fuzz

2. Floating Coffin - Thee Oh Sees

3. Specter At The Feast - BRMC

4. Trouble Will Find Me - The National

5. ...Like Clockwork - QOTSA

6. Abra Kadavar - Kadavar

7. Whales and Leeches - Red Fang

8. BE - Beady Eye

9. Aftershock - Motorhead

10. Don't Forget Who You Are - Miles Kane

Proszę się przedstawić naszym drogim czytelnikom.


Dobry wieczór. Nazywam się Staszek Wróbel i obecnie gram jako basista i wokalista w zespole Bulbwires, jako basista w zespołach Nosowska oraz Wilki, i jako perkusista w zespole Paula i Karol.


Fantastycznie! Przejdźmy do punktu pierwszego obrad, Fuzz. To była pierwsza płyta o której pomyślałeś, więc musisz ją darzyć dużą sympatią.



Tak, choć odkryłem ją bardzo niedawno. Ale jest tam wszystko, co lubię: oderwanie od rzeczywistości, brzmienie, emocje, prostota. I ta nazwa. I wszechstronność kolegi Segalla.


Czy Fuzz to twoje ulubione wcielenie Segalla?


Obecnie tak.


Punkt drugi. Thee Oh Sees i Floating Coffin. Ta płyta była też na liście Kamila, to potwierdza moje podejrzenia, że The Oh Sees to taki trochę zespół dla muzyków. Zgodziłbyś się?



Byłem na ich koncercie i nie widziałem, żeby ostatnio jakiś inny zespół tak wprawiał publiczność w ruch. Dosłownie cały koncert. Raczej obstawiałbym to, że otaczasz się ludźmi o dobrych gustach muzycznych.


Prawda, koncerty mają długie i cały czas na tym samym porytym poziomie. Co ci się podoba w Floating Coffin?


Lubię odrealnienie, w które mnie wprowadza zabiegami brzmieniowymi i melodiami. Dwyer zawsze pisze kurewsko dobre melodie. Musiał chyba studiować (tfu!)The Beatles. Patrz taki "Maze Fancier" - słychać stare Pogodno, a wiadomo że Pogodno rżnęło Bitelsów (tfu!)


Nie wiem, staram się nie słuchać.


A myślisz, że ja tak pluję, bo lubię?


A teraz jeden z twoich ulubionych zespołów, Black Rebel Motorcycle Club. To chyba fajne uczucie słuchać entej płyty zespołu który się strasznie lubi i stwierdzić: "ciągle to mają".


BRMC faktycznie bardzo lubię od dawna. I więcej, oni mimo bardzo trudnego momentu, jakim była zmiana Jago/Shapiro, nagrali bardzo dobre dwa albumy i obronili "duszę w rokenrolu". Specter At The Feast to w całości dobry album według mnie.


Przejdźmy do The National i mojej ulubionej płyty na twojej liście. Wychodzi na to, że czasami też słuchasz dołerskiej nuty.


Czasami?


Większość płyt na tej liście jest taka dość, no, agresywna. Ok, dla mnie Beady Eye jest agresywne, ale z innych powodów.



No, The National z albumem Trouble Will Find Me to akurat taki balsam dla mnie. Ostatnio słucham tego albumu podczas pokoncertowych powrotów, i ona działa lepiej niż paracetamol czy inne te na kaca preparaty.

Beady Eye to ja się w ogóle cieszę, że jest, bo ja zawsze miałem jakiś sentyment do Liama. Wkurwiał mnie Noel w tym Oasis, i teraz mam tego samego buca, rockstara z własnym bandem i tyle. W sensie, że Liama z własnym bandem.


Ok, jak już się zdecydowałeś iść w tą stronę: nie byłam fizycznie w stanie przesłuchać więcej niż trzech pierwszych kawałków. Koty się zleciały, usłyszały okropne jęki, myślały, że ktoś mnie atakuje. Musiałam przełączyć na The Stooges, tylko to je uspokaja.


(mówimy na raz)…I kawałek "Second Bite Of The Apple" mnie wystarcza. "The world is up, if you're tough enough!"


Nie puszczę tego teraz, Duduś tu wpadnie z nożem.


Dobre koty. Ja się zgadzam, że tam na BE jest tylko kilka numerów fajnych. Zostawmy już Liama.


Może porozmawiajmy o QOTSA, nie chciałbyś mieć wroga w Dudusiu.



Wart czekania album, który odkrywa nowe detale z każdym kolejnym odsłuchaniem. I ja taką robotę uwielbiam. Bo jak wyszło, to się przesłuchało raz, była fascynacja, a teraz człowiek posłuchał po przerwie znowu i "O, w dupę! Tego wcześniej nie słyszałem! Mniam!". Rozumiesz?


Najlepiej! Nie rozumiem natomiast Kavadar. Zapuściłam, myślę sobie "jezu jaki szmelc". Słuchałam cały wieczór na ripicie. O CO CHODZI?


Ja też ich na co dzień nie rozumiem jak mówią po niemiecku, ale jak grają, to mi się podoba, więc też miałem z nimi "na ripicie".


Twój ulubiony, ekhm, "kawałek" z płyty Abra Kadavar?


"Come Back Life"



DLACZEGO TEN?


Bo nie znam się na muzyce. Albo jestem mało ambitny. (zastanawiam się, czy ja podołam? to jest strasznie trudne - pisanie o dźwiękach. Podziwiam dziennikarzy muzycznych (sic!)


(właśnie użyłeś "sic!", jesteś mądrzejszy niż 3/4 dziennikarzy muzycznych!)


Czekaj, wiem czemu. A nie, jednak zapomniałem. Przejdźmy do Red Fang.


Właśnie, dziękuję za przypomnienie o Red Fang! Zapomniałam o nich, a okazuje się, że fantastycznie się ich słucha w gorączce. Pojawiają się różne epickie scenariusze w głowie.


To prawda. A w ich wideoklipach również widać tę epickość.


Polecasz któryś konkretny?


Polecam "Prehistoric Dog", "Wires", "Hank Is Dead", "Blood Like Cream". Ten ostatni jest z ostatniej płyty właśnie. Ostatnio widziałem Red Fang u Lettermana i skopali mi ryj. Polecam. Staszek Wróbel.



Czas na Aftershock. Nic tej płycie nie brakuje, no nic.


Dokładnie! Cieszą Ziemię takie Dziady!


Dają nadzieję, nie? Tyle solówek naskalnych!


Solówki naskalne wracają w wielkim stylu. Wiem, co mówię. Nadzieję to dają lekarze Lemmy'ego.



Ostatni punkt obrad, Miles Kane, człowiek, który myśli, że jest synem Liama Gallaghera. A płyta jest zaskakująco przyjemniutka.


O, no właśnie. To było zaskoczenie dla mnie. Miles Kane wdarł się do mej głowy przez rozgrywki piłkarskie w wersji elektronicznej. Dla niewtajemniczonych: utwór Don't Forget Who You Are jest w soundtracku do gry FIFA na plejstejszyn.


Wdarł się i został.


Dobry wyspiarski pop i 60'sy wplatane w brzmienie. Teraz tak wszyscy, wiem. Ale smaczne bardzo.





---> FACEBOOK.COM/BULBWIRESBAND

środa, 8 stycznia 2014

Kamil Kozłowski (Dead Snow Monster) opowiada mi o swoich 10 ulubionych płytach roku

Uwielbiam rozmawiać z muzykami. Każda wymówka jest dobra, więc tym razem poprosiłam Kamila z Dead Snow Monster, żeby powiedział mi, jakie ciekawe płyty wyszły w roku 2013.


Kamil jest frontmanem jednego z moich ulubionych polskich zespołów, przemiłym człowiekiem o wielu głosach, miłośnikiem sztuczek magicznych i wielokropków. Złapałam Kamila w okresie świątecznym na fejsbuku, co okazało się totalnie świetnym pomysłem, ponieważ miał na głowie rodzinę a ja internet tak beznadziejny że nawet nie umiem znaleźć na to metafory. Ale jednak udało nam się odbyć długą i ciekawą rozmowę, zatem zapraszam do lektury.


Oto lista Kamila, w kolejności przypadkowej.

1. Little Giant (EP) - Magnificent Muttley

2. AM - Arctic Monkeys

3. Floating Coffin - Thee Oh Sees

4. Overgrown - James Blake

5. Shaking The Habitual - The Knife

6. II - Unknown Mortal Orchestra

7. Sleeper - Ty Segall

8. Motörcycle Rock And Roll - Kaseciarz

9. MGMT - MGMT

10. Matangi - M.I.A.



Dobry wieczór, jesteśmy już na antenie, proszę się przedstawić słuchaczom.


Witam wszystkich słuchaczy, tu Kamil Kozłowski z Dead Snow Monster.


A więc lecimy z tym koksem. Pierwsza płyta na twojej liście - Magnificent Muttley i Little Giant.


O dziwo coraz bardziej podoba mi się muzyka z Polski... Albo jest lepiej z muzą. Albo ze mną.



Jestem skłonna zaryzykować stwierdzenie, że ta płyta brzmi trochę jak Dead Snow Monster, tylko lepiej. Znacie się i lubicie z panami z MM?


Jak słucham numeru Weapon Of Choice to jestem wkurzony, że to nie mój utwór i jednocześnie daje mi niezłego kopa do działania, spotkaliśmy się kiedyś po naszym koncercie w Warszawie, fajni goście, jak posłuchałem muzyki to spadły mi kapcie.


To chyba dobry układ, że jesteście do siebie na tyle muzycznie podobni żeby się motywować do działania, a jednocześnie na tyle geograficznie daleko żeby się regularnie nie wdawać w bójki.


Nie widziałem jeszcze na żywo, ale wszyscy mocno chwalą. To jest tak, że u nich teraz bardzo dużo się dzieje, bardzo im kibicuję... Wiem też, że niedługo u nas będzie się bardzo dużo dziać... Na razie z przyjemnością obserwuje się poczynania i sukcesy MM.


Opowiedz mi teraz co ci się podoba w nowej płycie Arctic Monkeys. Poza ewidentnie bardzo fajną okładką.



Drugie wokale, chórki! Okładką specjalnie się nie zachwycam. Ustalmy jedno, to nie jest tak, że klękam na kolana słuchając tej płyty, ostatnio jechaliśmy z DSM do Pragi na koncert i sobie słuchaliśmy AM. Bardzo fajnie się jechało i słuchało tego.


Przejdźmy do Floating Coffin. Zasmuciła cię wieść o przerwie w działalności Thee Oh Sees?


Tak się zastanawiam, czy mnie to smuci. Trochę tak, ostatnio czerpałem z nich inspirację do swoich kawałków. Ostatnia płyta jest dobra.


Materiału mają tyle, że możesz jeszcze wiele lat czerpać inspirację. Ulubiony kawałek z płyty?


Szczerze mówiąc jest wiele jeszcze do przesłuchania, a myślę że będą pojawiać się inne projekty z muzykami Thee Oh Sees. Toe Cutter – Thumb Buster. Świetny riff i doskonały teledysk.



Czas na Jamesa Blake'a. Jak ci się udało tą płytę nie tylko przesłuchać do końca, ale aż polubić? Zasnęłam trochę gdzieś po 3. kawałku.


:) Kiedy wpisywałem go na listę już żałowałem, że to zrobiłem. Wiedziałem, że ciężko będzie się wytłumaczyć...


I wymyśliłeś coś?


Myślę, że to przez sentyment, miałem płytę w samochodzie i jakoś tak się do mnie przywiązał. Masz na pewno tak, że płyty których słuchałaś kojarzą ci się z pewnymi chwilami. Ja tak właśnie z nim mam. Zresztą na koncercie wypada rewelacyjnie, ma dobre teledyski.


Ok przejdźmy do kolejnej rzeczy której nie rozumiem na świecie, The Knife i Shaking The Habitual.


Jestem wielkim fanem!


Podpuszczam cię, wiesz, że uwielbiam The Knife.


Uff… Są świetni uwielbiam ich oryginalność, melodie, tajemniczy klimat. Mi kojarzą się z Muminkami. Ten klimat. To właśnie trochę ten klimat, strasznie lubię tę bajkę.


Żartowałam, totalnie się boję The Knife. Też mi się kojarzą z Muminkami, ale tylko z tymi momentami kiedy przychodziła Buka.



Tak!!!


Chowałam się wtedy za kanapą.


Ale wyglądałaś co chwilę żeby zobaczyć co się dzieje?


Nie, trzymałam się za kolana i kiwałam się do przodu to tyłu do przodu do tyłu.


:) Ja wyglądałem zza kanapy.


Ty buntowniku ty. Opowiedz mi teraz czy warto posłuchać nowej płyty Unknown Mortal Orchestra, bo jeszcze się nie zdecydowałam.


Warto z paru powodów:

1. jest słabo nagrana (lubimy to!)

2. dobre melodie

3. fajne wokale i gitary


Słaba jakość nagrania ZAWSZE. Coś jeszcze?


4. beatlesowskie przejścia perkusyjne

5. taki lekki klimat, słońce i kwiatki

Czasem lubimy się bać przy The Knife, a czasem cieszyć przy UMO.


Ty Segall i Sleeper też raczej w klimacie chillu, słońca i kwiatków.



Tak, chociaż w tekstach nie jest zawsze tak kolorowo... Płyta nie powala tak jak poprzednia Twins. Ale przyjemnie się słucha, akustyczne folkowe brzmienia.


Czas na moment, w którym mówisz jak bardzo uwielbiasz Kaseciarza i jak mocno żałujesz, że nie mieszkasz w Krakowie.



To prawda! Uwielbiam Kraków! Świetnie się u Was gra, mamy zawsze dobre przyjęcie, macie szalonych kierowców który chcą nas potrącić na każdym przejściu. I uwielbiam nową kasetę i od niedawna też płytę Kaseciarza. Zrobili wielki skok od ostatniego wydawnictwa. Wysoki poziom, przebojowe kawałki. Naprawdę dobrze się tego słucha. Fajnie poszli do przodu, dobrą drogą... Nadal wiadomo że to Kaseciarz, ale taki inny lepszy. Maja parę nowych rozwiązań.


Dobra teraz chyba będzie najgorzej, bo musisz mi wytłumaczyć co ci się podoba w nowej płycie MGMT.


Możemy od razu przejść do M.I.A. :)


Czy chcesz wyciąć MGMT z listy i zastąpić to czymś innym?


Nie! Lubię to co robią, wiadomo, że to nie taki sam kopniak jak na początku... Ale lubię sobie czasem posłuchać takiego brzmienia, kiedy mam już za dużo gitar w uszach. Strasznie lubię 2-minutowego singla... I wersję koncertową tej piosenki graną u Lettermana.



U mnie to jest raczej tak, że zakochałam się w konkretnej płycie, w nie w MGMT ogólnie.


Nowa płyta jest dobra, trzeba kilkakrotnie przesłuchać i wchodzi. A później wracasz do niej... Miałem tak z niejedną płytą.


Została nam ostatnia pozycja na liście, M.I.A.


To jest taki pop tylko sprzedany w sposób alternatywny. (nie mogę się skupić cały czas ktoś tu chodzi) Słucham sobie tego kiedy piję kawę i potrzebuję jakiegoś podkładu... To nie jest tak że ta płyta dla mnie jakoś wiele znaczy... Ale jest kolorowa. Różnorodna, czerpie z rejonów które nie są jeszcze bardzo wyeksploatowane. To dobre produkcje, jest ciekawa. Słucham dużo starej muzy i czasem mam ochotę odpocząć. Rzadko ale jak już to MIA jest dobra. (mam ochotę zabić moją rodzinę).


(Tylko nie zabijaj tego większego brata, jest nam potrzebny).


(Zanotowane: ten większy zostaje).


(dzięki) Ok., ostatnie pytanie stricte o twoje ulubione płyty. Czy jeszcze chciałbyś coś do tej listy dodać, tak spontanicznie?


Nie słuchałem jeszcze nowego Wild Books, mieli premierę parę dni temu, ale jestem przekonany, że będzie świetna. Płyta, a właściwie na razie kaseta. Słyszałem na razie kawałek "Oranges & Lemons" i jest rewelacyjny.


Przechodzimy do TWOJEGO ZESPOŁU, Dead Snow Monster.


Hurra!



Słyszałam jakieś plotki, że będziecie mieli w nadchodzącym 2014 roku aż DWA wydawnictwa?


W połowie lutego wydajemy epkę, cztery nowe numery. Jesteśmy w trakcie nagrywania. Jesteśmy strasznie zajarani, wyjdzie trochę rzeczy których teraz na okrągło słuchamy.


Na przykład?


Będzie bardzo rokendrolowo, mniej przesterów. Starzy Stonesi, pierwsza płyta The Stooges, pomieszane ze wszystkim czego teraz słuchamy. Na epce rozumiem pojawią się nowości, które już wychylały głowy na ostatnich koncertach. Gramy jeden numer na koncertach, trzy to zupełne świeżynki. Na żywo będzie można posłuchać pod koniec lutego.



Epka ma już nazwę? I czy twoja gitara pseudoakustyczna będzie miała w niej większy udział?


Nie ma, okładkę i nazwę wymyślamy zawsze na końcu. Jakoś tak to działa u nas. Nie, ale mamy trochę fajnego starego sprzętu.


Traska po epce będzie mocarna ponoć? Jak zresztą wszystko co robicie.


Na jesień będzie płyta... Ale to jeszcze odległy temat.. Na razie jesteśmy bardzo podekscytowani epką, trochę poukładało nam się w głowach od debiutu, ale w takim dobrym sensie. Mamy coraz więcej rozwiązań i przez to więcej zabawy. Jeżeli chodzi o koncerty, to będzie dużo, nasza agencja pracuje dniami i nocami, bookuje najlepsze miejsca w kraju i poza.




---> DEAD SNOW MONSTER na bandcampie



*Zdjęcia Dead Snow Monster autorstwa Klaudii Krowickiej.

niedziela, 5 stycznia 2014

Benjamin Curtis 1978-2013

"And at the end of the day, music is really just more shit in the atmosphere, so if you're going to make more shit, you should make it wisely."




29. grudnia odszedł od nas Benjamin Curtis, genialny multiinstrumentalista, producent, gitarzysta School of Seven Bells i 3 innych kapel o których świat nie zapomniał. Przede wszystkim muzyk, bez którego nie powstałyby cztery fenomenalne płyty Secret Machines.



Nie chciałabym lecieć patosem, ale Curtis to jedna z takich postaci w muzyce, która była dla mnie niezwykle, niezwykle ważna. Więc teraz, zamiast pisać smęty, chciałabym żebyśmy po prostu posłuchali.



















zdjęcie pochodzi wywiadu na gildemagazine.com, polecam lekturę.

czwartek, 2 stycznia 2014

Pekay i "Haters Generation", czyli jak pokazać światu wielkiego FAKA (jednocześnie drugą ręką wydzwaniając po tatę żeby cię odebrał ze szkoły)

Ludzie którzy chcą za wszelką cenę zaistnieć w branży mimo oczywistego braku talentu: któż ich ogarnie! Moim ulubionym takim człowiekiem (pracuję nad ogólnym terminem na nich) jest obecnie Pekay. Chciałabym jednocześnie podkreślić, że Radek Majdan NIE NALEŻY do tej grupy osób: Radka Majdana kocham miłością szczerą i wieczną, koniec kropka.


Aaaanyways. Jeśli mieszkacie pod kamieniem zrobionym z pracy, rodziny, kultury i innych normalnych rzeczy, Pekay to Piotr Kukulski: brat sławnej siostry, wielbiciel znanych raperów, wieżowców i dresów Adidasa. Pekay cierpi na taką przykrą przypadłość, że bardzo chce, żeby ludzie go lubili, jednocześnie będąc, może to porównanie trochę na wyrost: będąc dla wielu symbolem wszystkiego co jest złe i zepsute w naszym społeczeństwie.


Ustalmy sobie to jasno: świat nie potrzebuje więcej ludzi którzy myślą, że mają talent. Sprawa jest skomplikowana i wielowątkowa, więc zrobiłam wam dwie pomocne listy:


Lista ludzi, którzy zdecydowanie są światu potrzebni

- lekarze

- nauczyciele

- twoi przyjaciele

- aktywiści polityczni

- Marnie Stern

- inżynierowie

- śmieciarze

- naukowcy

- babcie


A teraz lista ludzi, bez których świat mógłby się obyć

- chłopak który się nad tobą znęcał w szkole

- panie z dziekanatu

- terroryści

- osoba która wymyśliła Sosnowiec

- absolwenci politologii

- ludzie, którzy nie zatrzymują się przed przejściem dla pieszych

- bogaci biali chłopcy którzy myślą, że są biednymi czarnymi chłopcami



Nie zawracałabym sobie dupy pisaniem o takich głupotach gdyby nie ten śmiechowy teledysk do Haters Generation, w którym Pekay hejtuje hejterów. JAK BARDZO ŚMIECHOWY? Tak bardzo, że zrobiłam listę wszystkich rzeczy, które są w nim śmiechowe!

1. Chmurki z dialogami

2. Użalanie się nad sobą przebrane za autoironię

3. Ten wymyślony język. Stworzyć język od podstaw to rzecz praktycznie niemożliwa i wymagająca ogromnej wiedzy. Nie rozumiem języka Pekaya ale brzmi totalnie śmiechowo.

4. Taniec. Pekay tańczy jak szalony szaleniec po prochach na szaleństwo. Śmiechowe.

5. Uprowadzenie pieska w 1:39

6. Myśl, że Pekey pewnie sam montował ten klip w domu na tym macu co go rzucił na podłogę w pierwszej scenie

7. W 2:24 są jakby małe wybuchy. Petardy czy fajerwerki czy coś. Jak dla mnie ekplozje zawsze spoko, nawet jeśli są symboliczne.

8. Kreskówkowa chmurka z napisem "BOOM"

9. Niezamierzone błędy językowe

10. Pekay tańczący w windzie. Od teraz zawsze kiedy będę jechać windą będę robić taki taniec.

Jeśli jeszcze nie macie dość list, to mam ostatnią. Nazwałam ją:


LISTA RZECZY KTÓRE NIGDY NIE BYŁY, NIE SĄ I NIE BĘDĄ ŚMIESZNE.

rzucanie drogim komputerem

jazda autem bez trzymania kierownicy

uprzedmiatawianie kobiet

przebieranie się za księdza żeby prosty lud szoknął

gloryfikowanie terroryzmu

"How to Feel Confident Sharing Your Creative Work In Public" na lifehacker.com

Jak każdy, kto kiedyś prawie zemdlał na akademii szkolnej wie, robienie sztuki przed ludźmi jest CIĘŻKIE. Ja dość wcześnie zrozumiałam gdzie jest moje miejsce a gdzie nie, na pewno, nigdy nope ever nie jest; tym z was, którzy jednak czują ten przygniatający impuls geniuszu i chcą się tym ze światem podzielić a nie do końca wiedzą jak polecam ten przydatny artykuł na lifehacker.com. Leanne Regalla krok po kroku tłumaczy, jak wziąć coś, co stworzyłeś, pokazać to światu i nie umrzeć z zażenowania.

Have you ever been told, "Just do it!" or "You need to be more confident!" or "Show more attitude?" That advice probably didn't help much, did it? That's because it doesn't get to the root of the problem.


Lack of confidence comes from feeling—or actually being—unprepared in new situation. Think about it. In any job you learn or skill you master, the more experience you get, the more confident you feel going into it. You may never really like it, but you know you can handle it.


The more you can anticipate, prepare, and rehearse a successful outcome (whatever that means for you), the more confident you will feel going in.



---> "How to Feel Confident Sharing Your Creative Work In Public" na lifehacker.com

* Jeśli nie posługujesz się płynnie językiem language, polecam Google Dictionary. Zmieni twoje życie. Obiecuję.

środa, 18 grudnia 2013

"Polskie okładki sławnych winyli" na culture.pl





Czasami zdarza się taka sytuacja, że ludzie z którymi dzielimy obywatelstwo i ogólnie pojęte dziedzictwo kulturowe osiągają coś na Mitycznym Zachodzie i wtedy strasznie się dziwimy. A potem cieszymy, gdyż to niewątpliwie świadczy o wyższości, albo przynajmniej niegorszości Polaków nad/pod innymi narodami. A czucie się ważnym i docenianym na świecie jest jak wiadomo bardzo, bardzo miłe.

Tak więc cieszmy się bardzo fajnym artykułem na culture.pl, doceńmy piękną sztukę Rosława Szaybo, obejrzyjmy galerię okładek płyt i starajmy się nie zemdleć z zażenowania że do tej pory nie wiedzieliśmy skąd się wzięła okładka debiutu Clashów.

W przeciwieństwie do Zagórskiego, Rosław Szaybo jest powszechnie znanym w kraju artystą. Ale czy przeciętny miłośnik sztuk plastycznych kojarzy jego dorobek z projektami okładek płyt? Niektórzy z pewnością pamiętają, że jego prace zapoczątkowały słynną serię płytową Polish Jazz, która zdobyła renomę również poza granicami naszego kraju. Fani muzyki heavy metalowej jak ikonę czczą okładkę do albumu "British Steel" formacji Judas Priest. Mało kto jednak wie, że Szaybo jest autorem obwoluty debiutanckiego albumu The Clash.


---> Polskie okładki sławnych winyli" na culture.pl

Jak pozbyć się reklam na Spotify*







*za cenę tylko lekko irytujących fakapów z pulpitem!

---> How to Automatically Mute Ads on Spotify na lifehacker.com

Jeśli jeszcze nie widziałeś jak Benedict Cumberbatch "recytuje" tekst piosenki R. Kelly'ego TWOJE ŻYCIE NIE MA SENSU

Promise.

Jesteś tego wart

poniedziałek, 4 listopada 2013

Babcia Zosia vs Maciek Nowacki (Kaseciarz)

Mötorcycle Rock and Roll to drugie wydawnictwo Kaseciarza, mojego drugiego ulubionego zespołu z Krakowa, i pierwszego ulubionego zespołu z Krakowa niezawierającego mojego chłopaka. Album można nabyć dzięki uprzejmości Instant Classic w formie prześlicznej czerwonej kasety. Aby uczcić to radosne wydarzenie mam zaszczyt zaprezentować wywiad z założycielem zespołu, szalonym geniuszem, wirtuozem gitary, a prywatnie niezwykle czarującym mężczyzną, Maćkiem Nowackim. Pytania do wywiadu przygotowała moja własna osobista Babcia Zosia, lat 87. Jej pytania wyróżnione są kursywą. Miłej lektury.









Przyniosłam Babci kasetę i pierwszym pytaniem było "co to jest?". Babcia się chyba zatrzymała na etapie winyli.

Bardzo dobrze, stara szkoła.

Czemu kaseta właśnie? Kaset się nie da scrobblować i w ogóle. Młodzież nie wie jak to obsługiwać. Nieporęczne to takie.

Kaseta jest tania w produkcji i zachęca do dialogu młodzieży ze starszymi na zasadzie "tato jak to kurwa włączyć?"

Pierwsza refleksja Babci już po usłyszeniu muzyki mnie rozwaliła. "Wyjątkowo mi się to podoba. Ten poprzedni zespół [Dead Snow Monster] mi się tak nie podobał. Można odpocząć przy tym."

Bardzo się cieszę. Dużo słuchaliśmy muzyki new age przy robieniu tej płyty. Yanni też był dużą inspiracją.







Jakieś inne inspiracje, poza wyżej wymienionymi i Thee Oh Sees?

Poza Thee Oh Sees trochę Neu! pewno się wkradło, no i szwedzki prog, głównie Harvester i inne pochodne bandy. No i pewno Lou Reed gdzieśtam.

"Od jak dawna śpiewasz? Niepotrzebnie się wstydziłeś śpiewania, bo bardzo ładnie śpiewasz".

Dziękuje, jeszcze nie przyzwyczaiłem się do mojego głosu i do rockowej ekspresji. Wcześniej śpiewałem w coverbandzie Abby za hajsy, ale tylko w chórkach.

Właśnie, co się stało z tym bandem?

Nie wiem, ja odszedłem żeby założyć Kaseciarza.

"Czy chciałbyś mieć kiedyś na płycie głos kobiecy? Mi się podoba głos Maryli Rodowicz. Ale jej ubiór jest poniżej krytyki".

Bardzo szanuję panią Marylę, ale duet z nią byłby raczej niemożliwy. Ale z Majką Jeżowską już prędzej, bo pochodzimy z tego samego miasta.

Zapłaciłabym każde pieniądze żeby to doszło do skutku. Serio. Powiedz tylko słowo. Kolejne pytanie: "Skąd wziąłeś kolegów do zespołu? Jak długo pracowaliście nad płytą?"

Piotrka poznałem przy okazji pierwszego koncertu Kaseciarza. Graliśmy w kamienicy na Dietla. On był w zespole Father Issues. Zaczęliśmy się spotykać na imprezach i się zaprzyjaźniliśmy, potem dołączył do mnie. Łukasza znam od zerówki, mieliśmy już parę zespołów w szkole, grał w bandzie okolicznościowym w liceum ze mną. Przez długi czas mieszkał w Warszawie ale teraz jest w Krk. Robienie płyty trwało dobre 4 miesiące nie licząć komponowania numerów







"Kto pisze w zespole piosenki? I jak ci się współpracuje z kolegami? Kłócicie się?"

Większość pomysłów wychodzi ode mnie, ale gdy już ogrywamy dany numer, to wiele może się zmienić. Często ktoś z nas coś doda, co zmieni dużo w dynamice piosenki blabla. Generalnie na nowej płycie większość piosenek jest wspólna, nie licząc dwóch instrumentali zrobionych całkowicie przeze mnie. Jeśli chodzi o współpracę to jest bardzo dobrze, ja bym chciał żeby ten skład przetrwał przynajmniej do końca mojego życia, co nie zmienia faktu że zdarza nam się pożreć, ale to lepiej niż nie mówić nic co nie?

Przechodzimy płynnie do sekcji lajfstajlowej.

Grejt, pudelek, futro, szpile.

"Co twoja rodzina myśli o twojej muzyce?"

Chyba się powoli przekonują do niej, zresztą rodzice słuchali rocka w młodości. Mój wujek natomiast jebnął szlochem do słuchawki jak chciał mi powiedzieć o swoich wrażeniach na temat "Surfing Małopolska". Wzruszył się.







"Gdzie pracujesz? Ten pomysł z autobusem do Częstochowy mi się bardzo podoba."

Haha to jest w fazie planowania. Byłoby miło zabrać Babcię Zosię busikiem do Częstochowy.

Opowiedz coś więcej o tym pomyśle.

1. Kupić busa

2. Wozić ludzi

3. ?????????

4. Profit

No wiesz livin' on the road, keep on truckin' i takie tam.

Można cię będzie wynająć na trasę? To znaczy twojego busa, razem z tobą.

Taki jest plan. Zastanawiam się nad nazwą firmy: Przewozix albo Transportpol.

Kasetopol

Kasetex

Kasetrans

oooo dobre!

KASETRANSPEDPOLEX! Ok ponosi mnie.

Wtedy mógłbym cały czas puszczać "Trans" Neila Younga i katować ludzi hehe.

"Masz jakieś inne pasje poza muzyką?" Chociaż może powinniśmy zacząć od tego, czy muzyka jest twoją pasją czy robisz to tylko dla kasy.

Tylko kasa, Kaseciarz został wymyślony w biurze Universalu. Ale w wolnych chwilach robię ballady dla pasji a poza graniem ballad, lubię dziadoskie filmy, dziadoskie jedzenie i grać w komputer.

To dokładnie tak jak ja, minus ballady.

No widzisz.

Płyta chyba zapadła Babci w pamięć bo dwa dni po naszej rozmowie dała mi karteczkę z ostatnim strzałem przemyśleń, ciężko było rozczytać: "Emanuje z tej muzyki spokój i ukojenie, wyciszenie, relaks dla ludzi z problemami, sfrustrowanych i marchewek." Tu chyba źle rozszyfrowałam.

To dlatego że propagujemy naturalne strojenie instrumentów w częstotliwości 432 hz. Nasza muzyka jest sprzężona z wibracjami kosmosu i działa kojąco na umysł. Pobudza marchewki do wzrostu.

I wszystko jasne. Babcia twierdzi, że "będziecie mieli wzięcie". I życzy wam, "żebyście się nie zmanierowali". Albo "zmarnowali", znowu nie mogę się rozczytać.

Bardzo dziękuje, fajnie jest mieć wzięcie. Dopóki będziemy pobudzać marchewki do wzrostu obiecuję, że się nie zmanierujemy/zmarnujemy!

I to by było na tyle od Babci Zosi. Chyba że chcesz ją teraz o coś zapytać. Ma 87 lat, jak ci coś chodzi po głowie to lepiej teraz zapytać.

Chciałbym zapytać, czy polski rock and roll ma szanse żyyyyć.

Ok zadzwonię to niej wieczorem i dam ci znać jakie ma zdanie na ten temat.

haha super!


Autoportret Maćka, specjalnie dla mnie i dla was. Ale głównie dla mnie.





facebook.com/kaseciarz

facebook.com/larmundstille

instantlabel.wordpress.com

czwartek, 17 października 2013

Post-ironia i rzeczy, które wyglądają jak instrumenty, ale nimi nie są






Programy śniadaniowe są, jak powszechnie wiadomo, ostoją awangardy w polskiej muzyce. Co ja bym zrobiła bez tych ponad godzinnych występów młodych, obiecujących i nieskrępowanych kajdanami dużych wytwórni zespołów, które największe stacje telewizyjne serwują nam 8 dni w tygodniu? Tych spontanicznych improwizacji? Tego fachowego komentarza Jolanty Pieńkowskiej o brzmieniu hi hatu? Tego cieplutkiego uczucia, kiedy czuję milusi powiew wiary w polską scenę niezależną?

A nie sorry, pomyliło mi się z alternatywnym wszechświatem. W każdym razie. W poniedziałek w Dzień Dobry TVN wystąpiła Patty, dziewczyna z niezapamiętywalnym pseudonimem i jeszcze bardziej niezapamiętywalną piosenką. I INTERNETY EKSPLODOWAŁY. Eksplodowały, bo nic tak nie eksploduje internetów jak połączenie słabizny, golizny i post-ironii. Bo Patty towarzyszyły dwie muzykantki, które były tak naprawdę modelkami dotykającymi w dość przypadkowy sposób instrumentów. Pani trzymająca gitarę trzymała ją na modłę leworęczną oraz w sposób sugerujący, że między instrumentem a jej pięknym ciałem nie ma ani atomu przestrzeni. Ani przysłowiowego ciut ciut. Oto parę lepszych komentarzy z fejsbuków moich i znajomych:


" oooo ja żesz pierdolę!!! co to ma być?!?!?!"

" produkt zawierał lokowanie cycków"

"Szok i niedowierzanie"

" Ona ma majtki czy nie ma?"

" matkoboskoczestochosko"

"no to już wiemy kto pojedzie na eurowizję "

" Oj tam, zdenerwowała się, bo zapomniała spodni założyć."

"Ło matko, ale anemicznie czochra te gitare."



My tu szok, beka i niedowierzanie, a Patty liczy lajki i kliki i oczom nie wierzy. A management opija dobrze przemyślany performens. Aaaanyways. Przejdźmy do tego, co tu jest naprawdę najważniejsze. Ta gitara to nie była gitara – to była niezwykle przekombinowana spódniczka. Ustalmy sobie to raz na zawsze. Celem tego przedmiotu nie było granie. Celem tego przedmiotu nie było nawet udawanie, że granie. Celem tego przedmiotu nie było nawet udawanie że udawanie. Celem tej "gitary", ulokowanej strategicznie w miejscu gdzie większość ludzi ma narządy rozrodcze, a ta pani ma prawdopodobnie po prostu ciąg dalszy nóg, które to nogi następnie płynnie przechodzą w biust; celem tego "instrumentu muzycznego" było zakrycie. Albo odkrycie. Zależy jak na to patrzeć. Co prowadzi nas płynnie do sedna sprawy: NIE DAJMY SIĘ NABRAĆ RZECZOM, KTÓRE WYGLĄDAJĄ JAK INSTRUMENTY, ALE NIMI NIE SĄ. A jest ich dużo. Jak dużo dokładnie? DUŻO DUŻO. Oto 10, a co mi tam 11, fascynujących przykładów magicznych przedmiotów które wyglądają dokładnie jak instrumenty (i inne okołomuzyczne rzeczy).



11. Doniczka. Te dwie sympatyczne gliniane doniczki przebrały się za bębenki!

arignagardener.wordpress.com


10. Minibarek

Za nieco ponad $400 możesz mieć coś, co wygląda jak wzmacniacz i chłodzi piwo JEDNOCZEŚNIE.

marshallfridge.com




9. Nibyinstrument jako przedmiot mający na celu podwyższenie kapitału społecznego jednostki. Osobiście posiadam co najmniej 3 rzeczy, które wyglądają jak instrumenty. Po co? Nie wiem. Leżą. Stoją. Ładnie wyglądają. Podobają się chłopcom. Są elementem wystroju mieszkania.



8. Odtwarzacz CD. Ten odtwarzacz płyt sprytnie przebrał się za gitarę! Ale nas nie oszuka. Może za to być przydatny, jeśli na koncertach twój gitarzysta ma problemy z trudniejszymi partiami gitary.

efairshop.com



7. Lampa. Te lampy przypominają instrumenty tak bardzo, że już niejeden bębniarz się naciął

decorativefair.com


6. Zabijaczka komarów. Dużo narzędzi do eksterminacji owadów i małych gryzoni wygląda dokładnie jak instrumenty. Nibypuzon świetnie nadaje się na pułapkę na myszy (mało znany fakt: myszy kochają puzony), szerszenia można łatwo roztrzaskać o ścianę nibygitarą, a za pomocą dźwięków solówki nibybasowej można odstraszyć praktycznie każdy żywy organizm. Znam historię pewnego perkusisty, który ćwiczył skille zabijając w lecie komary tylko i wyłącznie przy użyciu nibypałeczki perkusyjnej.


5. Schody. Schody na zdjęciu są zrobione z klawiszy pianina. Zbudowano je w mieście bardzo małych ludzi na południu Hiszpanii. Serio. Nie kłamałabym was.

ilovethosestairs.tumblr.com


4. Narzędzie masowego represjonowania sąsiadów. Nie łudźcie się: głośniki waszego sąsiada, wiecie, tego co tak bardzo lubi RMF MAX TOTAL MEGAAAA; perkusja kolesia dwa piętra niżej; pianino starszej pani dwie klatki obok. Te rzeczy mogą wyglądać jak niewinne przyrządy stworzone do umilania czasu, ale tak naprawdę to skomplikowane maszyny nowej generacji, tzw. wkurwiacze sąsiedzkie. Do kupienia w media markt w dziale Wkurwianie Sąsiadów.


3. Buty i broń. Te dwie rzeczy bardzo by chciały, żebyśmy myśleli że są instrumentami muzycznymi, ale jesteśmy już mądrzejsi, nie nabierzemy się tak łatwo!

neatorama.com


2. Kocia zabawka/legowisko. Czarny przedmiot na zdjęciu można łatwo pomylić z futerałem na gitarę, ale tak naprawdę to łóżko Redaktora Dudusia. Kocie zabawki za to często magicznie przyjmują formę strun gitarowych, śrubek i nakrętek.



1. Narzędzie zbrodni. W Krakowie np. wszyscy nosimy maczety, i wszystkie mają kształt i zapach maczet, więc nie ma problemu. Ale już przykładowo w Teksasie, w roku pańskim 2012, pewien pan stanął w obliczu konieczności zabicia innego człowieka maczetą w kształcie gitary! Tak jest. W niektórych krajach, z powodu braków maczet w kształcie maczet, produkuje się maczety przypominające instrumenty muzyczne.

According to an Associated Press report, the suspect crashed a car in to the side of the Greater Sweethome Missionary Baptist Church in Forest Hill, Texas at around noon on Monday. He then got out of the car and attacked Rev. Danny Kirk Sr., chasing him into the church while a church secretary called 911. Police found the suspect beating Kirk with an electric guitar and used a taser to subdue him.

Kirk died from his injuries soon after, and the suspect was “found unresponsive shortly after being detained,” according to the AP report, which is based heavily on a statements from Forest Hill Police Chief Dan Dennis. The suspect was pronounced dead at a local hospital, and an autopsy will be performed to determine the cause of his death.




A zatem teraz już lepiej potrafimy odróżniać przedmioty, które podają się za sprzęt muzyczny od prawdziwego sprzętu muzycznego. Mam nadzieję, że ta pouczająca lekcja pozwoli nam także w przyszłości odróżniać artystów od ludzi, którzy tylko wyglądają jak artyści.

poniedziałek, 27 maja 2013

Phosphorescent "Song for Zula"


"The last time I was on the road, I thought, 'Just a few more months, and then I’ll go home and tend to everything.' But when I got back, everything was too far gone to fix, so there was fallout. Losing my place [in the Navy Yards] was a big deal. It’s a big space, and over the years I acquired a decent amount of gear. New York is a beast, man, it’s hard to find a place to do music unless you’re going to soundproof it. Relationships are tough when you're on the road, too - my girlfriend would come on some of the tours, but it wasn't easy. Drugs and booze were involved. So I lost the place, lost the girl, and lost my mind."


---> Phosphorescent na FB

piątek, 17 maja 2013

"6 Reasons Good Bands Start to Suck" na cracked.com

Jak powszechnie wiadomo, wszystkie dobre zespoły świata kończą się na pierwszej demówce. Ja mam to szczęście, że mój ulubiony zespół nigdy nie zaczął ssać, po prostu profilaktycznie przestał cokolwiek nagrywać.

W każdym razie, mili ludzie z cracked.com mają dla nas 6 potencjalnych odpowiedzi na odwieczne pytanie "dlaczego mój ulubiony zespół zaczyna ssać?".



Przeczytaj---> "6 Reasons Good Bands Start to Suck" na cracked.com

"Gwiazdy bez grosza" na wyborcza.pl

Artykuł nowy nie jest, ale jak ktoś nie czytał to można się pośmiać.

Dzieci, spoiler alert: z nuty nie ma kaski. Tacy na przykład członkowie Grizzly Bear nie mają ubezpieczenia, ergo granie w Grizzly Bear trochę ssie, bo trasy, festiwale, fani, wywiady, wszystko fajnie, ale jeden ząb do wyrwania i człowiek leci z torbami. Nikt się w Wyborczej nie zastanawia, że skoro u muzyków Grizzly Bear aż tak cienko z kaską (wg autora zarabiają "zaskakująco mało", czyli tyle co ty i ja) to może muzycy Grizzly Bear robią coś nie do końca dobrze, ale ok, popłyńmy za tą logiką.

Porównywanie Grizzly Bear do Gunsów czy Stonesów jest potwornie śmiechowe, i wcale mnie nie dziwi, że zespół nie lata odrzutowcami, bo ceny paliwa trochę od lat 90tych poszalały. Nie wiem, czy dobrze pamiętam, ale Pavement w tych mitycznych latach 90tych samolotami się nie bujał, więc w świecie standardów życia panteonu indie rocka raczej "hu**wo ale stabilnie". Zresztą, porównywać dochody "najlepszych gwiazd indie rocka" do "przeciętnych gwiazd rocka" to trochę jakby wsadzić do klatki nieprzeciętnie dużego chomika i kazać mu się bić z przypadkowym buldogiem. Ok, popadam w absurd. Chodźmy się zatem podziwić z panem Robertem czemu nudne i raczej nieznane średniej statystycznej zespoły mają mniej kasy niż lewa noga Axla Rose'a.



"Chcesz zostać gwiazdą rocka? Zapomnij o kokosach. W porównaniu z kolegami sprzed paru dekad dzisiejsi liderzy sceny niezależnej są biedni jak myszy kościelne Prywatne odrzutowce, limuzyny, demolki hotelowych apartamentów, za które bez mrugnięcia okiem płaci menedżer, wszelkie dostępne używki - sztampowy obraz rockandrollowego stylu życia ukształtowały trasy koncertowe gigantów w rodzaju Led Zeppelin czy The Rolling Stones. Te wyobrażenia sprzed czterech dekad - ze złotych czasów rockowego show-biznesu - długo pozostawały aktualne. Wystarczył sukces jednego albumu, aby w latach 90. w podobnej dekadencji pogrążył się zespół Guns N'Roses. Było za co się bawić - świetna sprzedaż zapewniała stały dopływ gotówki.



Jednak ekscesy czy kosztowne fanaberie bywały udziałem także artystów sceny alternatywnej. Sukces niezależnych wytwórni, takich jak: Factory, Rough Trade czy 4AD, zasadzał się często na popularności jednego zespołu, płyty, a nawet singla, które potrafiły ustawić finanse firmy na długie lata. Gdy panowie z zespołu The Smiths - największej gwiazdy w historii wytwórni Rough Trade i jednego z najważniejszych zespołów w historii brytyjskiego rocka niezależnego - pokłócili się o podział zysków, konflikt dotyczył sum z sześcioma zerami. Frontman grupy Morrissey do dziś nie może zapomnieć perkusiście Mike'owi Joyce'owi, że w wyniku sądowej batalii muzykowi - którego cały wkład, zdaniem Morrisseya, ograniczał się do rytmicznego walenia w bębny - musiał zapłacić ponad półtora miliona funtów."



Cały całość ---> "Gwiazdy bez grosza" na wyborcza.pl

czwartek, 16 maja 2013

Szop gra na harfie

Tak jakby.



"Captive Audience: The Music Business in America's Prisons" na spin.com



Czyli rewolucja technologiczna w amerykańskich więzieniach.

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak muzyka wpływa na resocjalizację, dlaczego odtwarzacze mp3 sprawdzają się w kiciu lepiej od płyt CD i kaset (spoiler alert: trudniej z nich wykonać narzędzie zbrodni) i skąd więźniowie w Idaho czerpią nutę, David Peisner ma dla ciebie obszerny reportaż.

"They can listen to their music players pretty much anytime they're in the unit," she says. Idaho began allowing inmates to have specially designed prison-issue MP3 players three years ago and somewhere between 15 to 30 percent of offenders in Orofino have bought them through their commissary accounts. "MP3 players are a lot like televisions. They're a really good babysitter. It keeps their minds from running and maybe creating some chaos."

Whether it was the seminal recordings Leadbelly made while incarcerated in Louisiana or Johnny Cash touring California prisons or just the countless inmates who have passed time huddled in their cells listening to a Walkman, music has long played an active role in inmate life. There's always been a struggle to balance the practical needs of a corrections environment with the benefits that music can provide for prisoners; but just as the digital revolution has upended the way we listen to music in the outside world, it is beginning to fundamentally change life inside prison walls too.

"They love their music players so much," says Carlin. "The people that have them want to take them wherever they go."

For decades, most corrections departments allowed inmates to purchase CDs or cassettes through approved outside vendors — sometimes the same vendors who sold them toothpaste, shampoo, and hairbrushes. But now, at least a dozen states and some federal prisons offer inmates the opportunity to buy special prison-issue MP3 players and download music through systems, informally called "Music Wardens," designed specifically for prison use. According to Brian Wittrup, operations manager for the Department of Rehabilitation and Corrections in Ohio, it took awhile to make the change from CDs to MP3s, mostly due to institutional technophobia.



Przeczytaj całosć ---> "Captive Audience: The Music Business in America's Prisons" na spin.com