it's just rock'n'roll!

jutro we Wrocławiu: DEAD SNOW MONSTER i LOW CUT!

2012-02-18T12:00:00.002-08:00

Zapraszamy na Włodkowica 21!

soundcloud.com/deadsnowmonster

soundcloud.com/low-cut-band

11 płyt Josha Garzy (The Secret Machines, Electric Flower Group)

2012-02-17T04:02:00.000-08:00

Bo ktoś taki jak Josh Garza zasługuje na więcej.

Do niedawna znany głównie jako perkusista The Secret Machines (ciągle utrzymuję że to najbardziej niedoceniany zespół ostatnich 10 lat), Josh obecnie bębni w Electric Flower Group u boku Imaada Wasifa. Zespół ma w cv jedną epkę (o której pisaliśmy), druga nadciąga w marcu. Miałam okazję poznać Josha parę lat temu i dowiedziałam się wtedy o nim wtedy dwóch rzeczy. Że jak bębni pękają skały w promieniu 10km, i że ma absolutnie najbardziej zajebisty gust muzyczny ze znanych mi ludzi. Dlatego jest mi niezmiernie miło przedstawić wam jego ulubione płyty.

Wywiad prezentuję w orginale, Josh ma ciekawy styl pisania który warto zachować.

1. The first record that I bought

I was lucky to have 3 older brothers who loved music, so I had their incredible record collection at my disposal. The idea of needing to buy music did not occur to me until later on when I started listening to music that my brothers didn't have. My first record was actually a cassette... it was "Combat Rock" by The Clash. I bought it when I was about 13 years old with money saved up from an allowance. There were plenty of cassettes before i actually bought any vinyl. My first actual record was a birthday gift from my brother, Tangerine Dream's "Rubycon".

2. A record I'd like everyone to hear

Charles Mingus- "Let My Children Hear Music" An incredible record that is often overlooked by the music world. It's a compositional jazz album that stretches the boundaries of jazz itself.

3. Best artwork

I love Pink Floyd's "Wish You Were Here"... that's an actual photo, not like today where you can "fake" anything to look real. Plus it's a great record.

4. Most underrated record of all time

Obviously there's a few records that could easily fall under this heading: Big Star's #1 record, Cardinal's debut record, Roland S Howard's "Pop Crimes", La Dusseldorf's debut record, Ted Lucas, etc,etc,etc... but I choose The Flaming Lips "In A Priest Driven Ambulance" - 1990. This album changed my attitude about modern,contemporary rock at a time when I was just getting into playing drums and looking for music that was current and NOT something my brothers listened to. This is an album that is as rocking as Led Zeppelin and as psychedelic as Spacemen 3 but still very unique. I got into this record when it was released in 1990 and I still like to put it on and turn it up... LOUD. Get this record!!!

5. Guilty pleasure

I love to listen to Yaz -"Upstairs at Eric's", this album is the reason why I don't like modern synth-pop... Yaz did it so well that now most modern electro-bands just seem like a joke.

6. A record that inspired me to make music

There's plenty of records that inspired me... one that stands out is U2's "The Joshua Tree". This album came out at a time when I was young and needed/wanted rock n' roll to make a statement... and it did. Larry Mullen's style and sound pushed me further into drumming.

7. A record by a local artist

Sun Araw - "Off Duty/Boat Trip"... Good shit by a local band.

8. A record for when i'm feeling down

Nick Cave "The Boatman's Call"... This album is like a warm blanket on a cold dark night.

9. Best lyrics

This one is simple. Bob Dylan's "Blonde on Blonde"... the whole record. Nobody else comes close. Nobody. Listen to "Visions of Johanna" as one example of his genius.

10. A new discovery

I know it's not new, but i just discovered John Cale's "Fear" record.... amazing!!! Released in 1974. I also just heard the new Field Music "Plumb" record, it's quite good plus it has sweet drum sounds.

11. A favorite record I played on

This is a hard one... I dig the Marfa sessions we did. Never finished or released.

Posłuchaj "Electric Flower" (EP)
ELECTRIC FLOWER EP by Electric Flower

electricflowergroup.com

Jak muzyka wywołuje emocje

2012-02-17T03:46:00.000-08:00

Okazuje się, że jest to trochę bardziej skomplikowane niż "albo kopie, albo nie"

Michaeleen Doucleff z Wall Street Journal analizuje "Someone Like You" Adele żeby sprawdzić, co dokładnie czyni tą piosenkę wyciskaczem łez. Dowiemy się też czemu lubimy słuchać smutnych kawałków mimo że powodują pozornie negatywną reakcję emocjonalną, i jakie cztery elementy powinna posiadać kompozycja żeby wywołać u słuchacza fizyczną reakcję wzruszenia*.

"Twenty years ago, the British psychologist John Sloboda conducted a simple experiment. He asked music lovers to identify passages of songs that reliably set off a physical reaction, such as tears or goose bumps. Participants identified 20 tear-triggering passages, and when Dr. Sloboda analyzed their properties, a trend emerged: 18 contained a musical device called an "appoggiatura."

An appoggiatura is a type of ornamental note that clashes with the melody just enough to create a dissonant sound. "This generates tension in the listener," said Martin Guhn, a psychologist at the University of British Columbia who co-wrote a 2007 study on the subject. "When the notes return to the anticipated melody, the tension resolves, and it feels good."

Chills often descend on listeners at these moments of resolution. When several appoggiaturas occur next to each other in a melody, it generates a cycle of tension and release. This provokes an even stronger reaction, and that is when the tears start to flow.

"Someone Like You," which Adele wrote with Dan Wilson, is sprinkled with ornamental notes similar to appoggiaturas. In addition, during the chorus, Adele slightly modulates her pitch at the end of long notes right before the accompaniment goes to a new harmony, creating mini-roller coasters of tension and resolution, said Dr. Guhn."

Przeczytaj całość "Anatomy of a Tear-Jerker" na online.wsj.com

*Podobnymi zagadnieniami zajmuje się Oliver Sacks w książce "Muzykofilia".

Babcia Zosia VS Marcin Piekoszewski (Plum, Woody Alien) "Pewnie są tacy, którzy robią wdzięczne piosenki"

2012-01-31T07:14:00.001-08:00

Przedstawiam drugi odcinek cyklu "Babcia Zosia Versus Wiądący Przedstawiciele Polskiej Alternatywy"!

Pomysł jest prosty i beznadziejnie poryty jednocześnie. Odwiedzam moją babcię (lat 86 - a nie wygląda nie?), opowiadam jej o artyście, puszczam muzykę, pokazuję zdjęcia i klipy. Wtedy babcia formułuje pytania, które następnie zamieszczam w wywiadzie w cudzysłowie.
Babcia nie jest encyklopedią rock'n'rolla, ale sama jest czymś w rodzaju gwiazdy rocka w swej miejscowości. Pali od ponad 50 lat, nałogowo ogląda "Jaka to melodia?", a jej opisy przyjęć z lat 50tych sprawiają, że moje najbardziej hardkorowe anegdoty z imprez czują się żenująco i chcą zrzucić się z mostu. Babcia Zosia zachwyca mnie zawsze świeżym, niesztampowym podejściem do muzyki i artystów. Tym razem w krzyżowy ogień pytań wzięła Marcina Piekoszewskiego. Uwaga: poziom absurdu może zagrażać twojemu życiu i zdrowiu.

* Polecam pierwszy odcinek cyklu, Babcia Zosia VS Michał Smolicki: "Obudziłem się w fontannie w spódnicy"

itsjustrnr: Więc ja tu mam zestaw pytań i luźnych spostrzeżeń Babci Zosi. Żebyśmy mieli ścisłość - te pytania naprawdę przygotowała moja babcia.

Marcin Piekoszewski: No dobrze...a babcia zna się na rzeczy?

Nie. I to jest właśnie piękne.

Rozumiem:)

Puściłam Babci piosenkę z ostatniej płyty Plum. Stwierdziła, że "strasznie trzeszczy" i że "to trzeszczenie zagłusza melodie".

Babcia trzeszczy? Czy Plum?

Plum raczej.

Heh, no tak.

Dlaczego twoje zespoły tak strasznie trzeszczą?

Hm, trzeszczymy mniej niż poprzednio na pewno.

W słowach babci, "młodzi kompozytorzy powinni pisać wdzięczne piosenki, żeby starzy ludzie też mogli posłuchać".

Pewnie są tacy, którzy robią wdzięczne piosenki.

Czemu Plum nie robi wdzięcznych, nietrzeszczących piosenek?

Trzeszczy nam w głowach, więc przekłada się pewnie to na nuty i prąd bo wtedy nie był by Plumem, który znamy od lat, ale nie wykluczony , ze z wiekiem będzie mniej trzeszczało, choć wątpię.

Przechodząc płynnie do następnego pytania, "dla kogo piszecie piosenki?"

Piszemy najpierw dla siebie, jeśli nam się podobają, nagrywamy je i podajemy dalej
to jak z gotowaniem, jeśli gotujesz dla siebie i tobie smakuje to przy okazji możesz nakarmić innych i może im też posmakuje.

"Czy były w twojej twórczości tzw. piosenki z dedykacją?" Zawsze się zastanawiam o kim jest "Goof"…

Ukrytą dedykacją...ale to raczej opisy sytuacji. "Goof" jest uniwersalną piosenką...nic osobistego jak dobrze pamiętam.

"Ile godzin w tygodniu poświęcasz na muzykę?"

Zależy czy w tygodniu są koncerty czy nie, jeśli nie ma, i nie ma też pracy, to dużo poświęcam...

Właśnie, "masz pracę?"

Mam. Tłumaczę razem z małżonką. Tyle, że nie mamy systematycznej pracy, czasami mamy zlecenia, czasami nie,

Znam to. Przy czym u mnie głównie brak zleceń.

Od dzieciństwa starałem się układać sobie życie tak, aby móc poświęcać muzyce jak najwięcej czasu. Choć i tak poświęcam się ostatnio mniej, niż kiedyś...

W końcu masz żonę, żonie też się należy trochę uwagi. Co płynnie prowadzi nas do sekcji lajfstajlowej. "Jak łączysz życie muzyka z rodziną? Żona nie jest zazdrosna?"

Tak, jasne, mam tez kota, którego trzeba czasami szczotkować.

Szczotkowanie kota jest ważne, szczególnie latem.

Tak, a i tak gubi sierść przez cały rok, życie łączy się samo, żona często jeździ ze mną na koncerty jako kierowca i sprzedawca płyt i koszulek...czyli jednym słowem jest w biznesie.

Świetny układ. Do kota jeszcze wrócimy. Babcia chce wiedzieć, "czy udzielasz się w pracach domowych?"

Tak, bardzo lubię sprzątać i myć naczynia, dlatego stawiam nacisk na dobre środki czyszczące.

Masz jakieś ulubione środki czyszczące?

Tak, płyn do mycia naczyń Pur Power Crystal.

Zapisuję sobie.

Taki żelowy, zielony.

To budujące, że mężczyzna lubi zmywać.

Hehe, zawsze myślałem, ze w razie czego mogę tak zarabiać na życie, o dziwo jeszcze tak nie pracowałem, ale robię to dla siebie i żony

Wróćmy do kota. Jak się nazywa?

Kulek.

Tęskni jak wyjeżdżacie?

Tęskni. Ale jest pod opieką odpowiedzialnych osób.

Może trzeba go brać w trasę? Mój kiedyś prawie pojechał z George Dorn Screams.

Nie, jest zbyt agresywny i rozpił by się jeszcze, a tego nie chcemy

Racja Duduś kiedyś pojechał w trasę z Led Zeppelin i wrócił z tatuażem z czaszką.

No masz, widzisz...

Wróćmy do Ciebie.

Jeśli trzeba.

"Czy jesteś osobą kulturalną? Przeklinasz? Nadużywasz alkoholu?"

Oj. Jestem w normie, jeśli wziąć pod uwagę normę europejską.

Babci chodzi o to, czy uskuteczniasz stereotyp gwiazdy rocka. Wyrzuciłeś kiedyś telewizor z okna hotelu?

Nie, jestem ułożony, nie robię syfu, czasami może się zrzygam jeśli zjem coś nie dobrego lub spalę za dużo fajek. Ale nie często mi się to przytrafia.

Trzeba szanować zdrowie jak się chce grać dobre gigi fakt.

Tak jest... Po latach znasz swój organizm i mniej więcej wiesz na co możesz sobie pozwolić...

A "ubierasz się schludnie? Jak cię widzą tak cię piszą..."

Tak, często robię też pranie, kolejna ulubiona czynność domowa... Choć mam tendencję do brudzenia się podczas posiłków, zawsze coś mi skapnie, ale walczę z tym...

Mam to samo, zwłaszcza jak założę nowe i wyprasowane.

Tak, zawsze coś poleci.

Ostatnie pytanie. "Czy muzyka daje ci radość?" A jak nie radość, to może coś innego?

Daje mi radość, i daje mi coś więcej, dzięki muzyce wiem kim jestem i co robię i co chcę zrobić. Muzyka sprawia, że życie jest lżejsze i mogę się zdystansować do codzienności.

I na koniec, życzenia od babci Zosi. "Bądź dla swoich współpracowników przyjacielem i ostoją. I bądź zadowolony"

Dzieki, pozdrów babcię... Niech się 3ma

Pozdrowię. Ale jak jej tak napiszę to może nie zrozumieć.

10 płyt Tomka Popowskiego (Ed Wood, Alameda Trio, Innercity Ensemble)

2012-01-31T05:16:00.001-08:00

Ten odcinek "10 płyt" powinien się właściwie nazywać "1 płyta".
Tomek bardzo lubi pewien zespół. Zaraz wam powie jaki.

fot. Paweł Jóźwiak

1. Pierwsza płyta którą kupiłem
To była kaseta zespołu Ace of Base - Wheel of Fortune z niesamowitym hitem "All That She Wants".

2. Płyta którą każdy powinien usłyszeć
Paristetris - Honey Darlin', każdy powinien ją usłyszeć i przestać słuchać innych płyt bo ta jest najlepsza. Ja tak zrobiłem, tzn słucham jeszcze czasem płyty Paristetris – Paristetris.

3. Płyta z najlepszą okładką:
Paristetris - Honey Darlin'. Bardzo lubię okładki na których coś wychodzi komuś z brzucha. Fajna jest też Cannibal Corpse - Gallery Of Suicide.

4. Płyta najbardziej niedocenianego artysty
Paristetris - Honey Darlin', ten zespół jest lepszy niż Bitelsi i Slayer razem wzięci.

5. Płyta o posiadanie której nikt by mnie nie podejrzewał
Kumka Olik - Jedynka. Cały czas nikt nie chce jej kupić na allegro no i została.

6. Płyta która zainspirowała mnie do tworzenia muzyki -
Paristetris - Honey darlin' i jeszcze może coś z Nirvany.

7. Płyta ulubionego rodzimego wykonawcy
Paristetris - Honey darlin' oczywiście.

8. Płyta która zawsze poprawia mi nastrój
Paristetris - Honey darlin' zwłaszcza numer "Baby Feels Like Shit".

9. Płyta z najlepszymi tekstami
Paristetris - Honey Darlin'. Przykład: "Dolphins crash against the rocks because everything is so tremendous"

10. Moje nowe odkrycie
Nie słucham żadnych płyt odkąd poznałem Paristetris - Honey Darlin'.

Ed Wood na FB

Renton "Czary"

2012-01-26T10:22:00.000-08:00

Renton wypuścił właśnie klip do singla "Czary". Jest fajniutki, jest suspens, jest trochę golizny, są tytułowe czary, jest ładna dziewczyna, która być może potrzebuje pomocy specjalisty. Obejrzyjcie.

Zaciekawiona koncepcją klipu pomaglowałam trochę wokalistę Rentona, Marka Karwowskiego.

itsjustrnr: - Kto jest odpowiedzialny za klip do "Czarów"?
Marek Karwowski: - Za produkcję jest odpowiedzialna Pacamera, a dokladniej czlowiek-instytucja, Tomek Bar, który zrobił pewnie jakies 60% roboty - zdjęcia, reżyseria, montaż, efekty specjalne (są też!), post produkcja. Na niektorych etapach pomagali inni, ale on zrobil większość roboty.
Nad pomysłem myśleliśmy długo.

- Pomysł jest udany dodam, przeżywałam dużo emocji oglądając ten klip. Nawet zrobiłam mema pod wpływem tych emocji. Chcesz zobaczyć?
- Chcę.

Hehe. No to jest zdecydowanie najbardziej dramatyczne ujęcie w calym klipie.

- Dla mnie to nie było zabawne. Krzyczałam BIEGNIJ SZU BIEGNIIIJ. A tu taka niespodzianka. Jesteście straszni.
- No wiem, to bezczelne. Biegnie, i biegnie, takie suspens. Ale chodziło o to żeby przetrzymać widza do końca.

- Jak się filmowało klip? Było chyba dość zimno.
- No tak, zimno, ale mega wesoło. Poza tym duża improwizorka. Ale ze zdolnymi ludźmi da się. Picie zimnego piwa na środku miasta w mrozie, na rozgrzewke....

- Nasuwa mi się jeszcze tylko jedno pytanie. Chyba wiesz jakie...
- Nie... Czy trudno było przełamać wstyd i wystąpić prawie nago przed kamerą? Może spuszczę na to zasłonkę niedopowiedzenia.

- Dammit…

Jakiś koleś z kotem

2012-01-26T05:28:00.000-08:00

Więcej, dużo więcej takich fot, znajdziecie na +++naszym fejsbukowym pejdżu+++. Tu jest tylko biforek, tam główna część imprezy.

Tango down

2012-01-22T14:38:00.000-08:00

Anonymous wytacza działa przeciwko polskiemu rządowi.
W chwili obecnej nie działają takie strony jak policja.pl, sejm.gov.pl i wiele innych. Ponoć Anonimowi zdjęli też omyłkowo Onet na około 30 sek.
Wszystkie postępy organizacji można śledzić na bieżąco na Twitterze (https://twitter.com/#!/AnonymousWiki)
Aby dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodzi, obejrzyj te krótkie filmiki.

FILM NA SOBOTNI WIECZÓR: "This Is Spinal Tap"

2012-01-21T10:17:00.000-08:00

Jest dla mnie kompletną zagadką, dlaczego ciągle spotykam ludzi, którzy nie widzieli jeszcze tego filmu.

W świecie produkcji o fikcyjnych zespołach rockowych "This Is Spinal Tap" (1984) jest nie tylko najśmieszniejszy, ale i najbliższy rzeczywistości (rzeczywistości stereotypu, ale nie tylko). W filmie spotykamy brytyjski zespół Spinal Tap w trakcie dość porażkowej próby podboju Ameryki. Zespół nie jest już najmłodszy, ale posiada cudowną zdolność adaptowania się do trendów - aktualna faza hair metalowa była poprzedzona m.in. fazą hipisowską i beatelsowską.
Film jest pełen polewu z utartych stereotypów życia muzyków rockowych: są niesamowite stroje a la Kiss, jest wywiad na tle angielskiej posiadłości, są problemy z kontrolowaniem swojego ego i swojej nadambitnej dziewczyny. Podobno wielu znanych muzyków wcale to wszystko nie śmieszyło - Eddie Van Halen miał nawet powiedzieć, że "wszystko w tym filmie przydarzyło się mi".
Ciężko wybrać najlepsze sceny. Jest np. ta, w którym gitarzysta prezentuje wzmacniacz, którego skala kończy się na 11 ("It's one louder, isn't it?"). Albo ta, w której muzycy gubią się w korytarzach hali koncertowej. No i scena z grą na gitarze za pomocą skrzypiec. Nie smyczka, skrzypiec.
Moim ulubionym motywem w filmie jest motyw przeklętego perkusisty - każdy z ogromnej ilości perkusistów która przewinęła się przez zespół umierał w tajemniczych okolicznościach, m.in. poprzez uduszenie się wymiocinami ("Not his own vomit...")

Kaseciarz @ Awaria - fotorelacja

2012-01-07T04:19:00.000-08:00

Wczoraj pan Kaseciarz obchodził ćwierćwiecze swojego istnienia. W ramach obchodów popełnił półtajny koncert w krakowskiej Awarii. Były hity, były solówki naskalne, była improwizacja, dużo śmiechu, dużo piwa, paru osobom poszła krew z uszu, ale ogólnie bardzo udany wieczór.
Dodam jeszcze, że to był najgłośniejszy koncert na jakim byłam od czasu Wooden Shjips w Re w 2010, po którym, przypomnę, 47 osób trafiło do szpitala w stanie krytycznym.

Jakby tego było mało, po koncercie odbył się dżem z udziałem wielu niezwykle utalentowanych muzyków. Za perkusją pierwszy raz od 1984 zasiadł Michał Smolicki (brawa).

To był kiepski rok dla rocka - "The Year When Rock Just Spun Its Wheels" na nytimes.com

2012-01-03T09:20:00.000-08:00

Wiem wiem, macie już dość czytania o tym, jak rock umiera. Jon Caramanica jest daleki od pisania nekrologu, ale porusza bardzo ciekawą kwestię - rok 2011 był po prostu nudny. Wiele weteranów w zawiodło, a nowe, interesujące zespoły rzadko poruszają się w estetyce ściśle rockowej. Jeśli chcecie wiedzieć, jak wyglądały ostatnie miesiące w szerokim spektrum muzyki rockowej i zmieniają się trendy, koniecznie przeczytajcie ten artykuł.

(Ponieważ dostałam sygnały że są problemy z dostępem do strony, wklejam tu artykuł w całości, pomniejszony o tylko o mało porażający wstęp.)

"(...) 2011 may well be remembered as the most numbing year for mainstream rock music in history. (For the purposes of this article, that’s more or less rock released on American major labels, regardless of origin, and played on mainstream rock radio stations.) The genre didn’t produce a single great album, and the best of the middling walked blindly in footprints laid out years, even decades, earlier. Plenty of juggernauts — U2 and Bruce Springsteen, among others — took the year off, but the genre’s failings are creative, not commercial. At this point rock is becoming a graveyard of aesthetic innovation and creativity, a lie perpetrated by major labels, radio conglomerates and touring concerns, all of whom need — or feel they need — the continued sustenance of this style of music. The fringes remain interesting, and regenerate constantly, but the center has been left to rot.

Declaring a genre dead is the worst, least imaginative sort of proclamation, so let’s call it zombified: it moves, it takes up space, it looks powerful from afar — with oodles of bands working hard, and some even making money — and garish up close. It lacks nutrients. How else to explain the critical consensus around a band like Foster the People, whose album, “Torches” (StarTime/Columbia), was one of the most lauded rock albums of the year by an emerging band, even though it did little to add to the soul-infused lite-rock of the 1980s. And what of the Black Keys, who have committed themselves to undistinguished garage-soul and have cruelly outlasted their onetime peers the White Stripes? Their latest, “El Camino” (Nonesuch), is one long airless, swingless jam, a flat boogie primer for foreigners and marketers. Or take a less acclaimed but still popular band: the colossally dopey Hot Chelle Rae, which on “Whatever” (RCA) recalls the early breakthroughs of pop-punk bands like Sum 41 and Blink-182, though with sprinkles of power-pop and hip-hop.

These bands at least are doing their best to resist the tides around them, borrowing from different influences than their far more numerous neighbors. Those bands — Nickelback on “Here And Now” (Roadrunner), Chevelle on “Hats Off to the Bull” (Epic), Disturbed on the B-sides collection “The Lost Children” (Reprise) — all released big albums this year that work the post-grunge rock spectrum, to varying degrees of success but with equal amounts of innovation, which is to say little. The burly guitars are the same, as are the melancholy choruses, the assertive but not affirming drumming and the sense that this has all been done before, and better (in some cases by Nickelback itself, several years ago). Daughtry almost fell into this same trap, as it has in the past, but avoided it by taking its morbid power rock and moving toward Bon Jovi hopefulness on its new album, the largely enjoyable “Break the Spell” (19/RCA).

Even for those whose version of arena rock didn’t lean so heavily on groaning, this was a terrible year full of creative flops, and often commercial flops, by long-reliable acts that failed to arouse even their typical level of interest: Evanescence’s “Evanescence” (Wind-Up), Blink-182’s “Neighborhoods” (DGC/Interscope), Coldplay’s “Mylo Xyloto” (Capitol). That’s to say nothing of the airless comeback albums by bands well past their sell-by date: the Red Hot Chili Peppers’ “I’m With You” (Warner Brothers), Limp Bizkit’s “Gold Cobra” (Interscope), R.E.M.’s “Collapse Into Now” (Warner Brothers), Sum 41’s “Screaming Bloody Murder” (Island). There was also the outrageously fraught “Lulu” (Warner Brothers), by Lou Reed and Metallica, which defied most categorization yet somehow still falls neatly into this one.

Scale in and of itself need not be a deterrent to creativity; look at hip-hop, where plenty of sonic innovations take place on the biggest stages, proffered by the biggest stars. Even major-label country, no firestorm of originality, has been riskier in the last decade than major-label rock, which is hiding out in a few comfortable modes, hoping no one will ask much more of it.

But it wasn’t so long ago that major-label rock had bursts of vitality; at least two infusions of energy in the last two decades kept it slightly unpredictable. There was Nirvana’s breakthrough in 1991, which brought grunge to the mainstream and also unapologetically splattered the advances of 1980s alternative rock — college rock back then — all over a huge canvas. And a decade ago came the arrival of bands like the Strokes, the White Stripes and several others whose creative vision revolved around a definite article, who ascended quickly from the indie-rock underground to something grander without sacrificing the fundamental quirks that helped them connect in the first place.

The veteran band with the best 2011 was Foo Fighters, which continued its quest to average-out all the great rock albums from the mid 1970s to the early 1990s on “Wasting Light” (Roswell/RCA). The band won the MTV Video Music Award for Best Rock Video, besting four younger but probably not better bands (the Black Keys, Mumford & Sons, Foster the People and Cage the Elephant); in his acceptance speech, the frontman, Dave Grohl, once of Nirvana, took a stand that almost certainly fell on deaf ears: “I just want to say, never lose faith in real rock ’n’ roll music, you know what I mean? Never lose faith in that.”

About an hour after Mr. Grohl’s speech, the lone rock band of the night performed: Young the Giant, which made a tepid showing as if to rebuke Mr. Grohl for his empty hope. Which was a shame, because that band’s self-titled debut (on Roadrunner) is one of the year’s most careful major-label releases, a modest reframing of the breakthrough indie rock of the 1990s that, while pushing no boundaries, still felt promising, a foundation for something riskier. The same could be said of Needtobreathe, which has done a good job of being the next Kings of Leon, except with a more potent motor; its album “The Reckoning” (Atlantic) felt dangerous in places, as apt to seek out idiosyncratic harmonies as sticky melodies.

These bands are a couple of rare bright spots working in the major-label system. Add to that pile Paramore, which didn’t release an album this year. It stands out not only for its ability to match manic energy and powerhouse melodies, but also that it’s fronted by a woman, Hayley Williams, one of the most convincing singers in mainstream rock. It doesn’t help that some bands are beginning to bypass major labels altogether. The Gaslight Anthem, for example, has the potential to make huge, sweeping, pastoral post-Springsteen anthems, but thus far it has committed to doing so on an independent label.

Can you blame it? Too often major labels continue to commit resources to bands whose albums linger on the Rock Albums chart for months, free of ambition. 30 Seconds to Mars recently set a Guinness World Record for most shows performed in a single album cycle (over 300), which, viewed cynically, means it was easier for them to play old songs than write new ones. The album in question, “This Is War” (Virgin), was released in 2009 and only certified gold a few weeks ago. It’s a post-industrial, post-prog yelp-fest, a faint tracing of an early Nine Inch Nails album, and were it not for the fact that its lead singer is Jared Leto, it might have fizzled some time ago.

But here’s to another 300 shows by 30 Seconds to Mars, if only as a reminder of the band’s fundamental flimsiness, and of the flimsy system that props it up. It’s a living funeral, and it’s got to come tumbling down sometime."

Geografia Pitchforka

2012-01-03T09:07:00.000-08:00

I see a pattern...

visualoop.tumblr.com

Jak to jest być muzykiem (spoiler alert)

2011-12-30T08:32:00.000-08:00

via Staszek Wróbel

rok 2011 w koncertach: dobrzy, źli i nogi Jona Spencera

2011-12-29T15:21:00.000-08:00

Oto i nadszedł ten wspaniale przewidywalny czas roku, w którym to ludzie listy piszą i nikogo to nie obchodzi, bo każdy ma swoją, a w ogóle to wszystko jest relatywne, de gustibus non disputante, „ale jak to nie lubisz Animal Collective?”, bla bla bla.

To jest moja lista wyróżnionych koncertów 2011 roku. Większość odbyła się w Krakowie, chyba że adnotacja głosi coś innego. Wtedy gdzie indziej.

NAJLEPSZE KONCERTY 2011

1. DEAD SNOW MONSTER @ Kawiarnia Naukowa, 3. czerwca
Krzyczą potwornie. Wierzgają jakby scena się paliła. Nie odbierają jak dzwonię. Sprawiają, że czuję się stara. Ale gdyby ktoś przyłożył do głowy pistolet im i mojej babci i kazał mi wybierać, to, cholera, zastanowiłabym się porządnie.

2. KASECIARZ @ Dietla ileśtam, 25. listopada
Historia stara jak świat: dziewczyna dostaje maila o koncercie, idzie na koncert, poznaje chłopca, chłopiec gra na gitarze, dziewczyna spędza następne parę godzin emocjonalnie gwałcąc bogu ducha winnego chłopca i wmawiając mu, że jest najlepszą rzeczą w rock’n’rollu od czasu wynalezienia Keitha Richardsa.

3. WOODY ALIEN @ Re, 18. maja
Jak patrzę na WA to się zastanawiam, czy to z populacją ogólnie jest coś nie tak, czy oni są jakimiś nadludźmi, no nie wiem?
Pamiętam, że miałam taki moment na tym koncercie, że musiałam sobie przypominać o tym, że mam oddychać.

4. ENABLERS @ Re, 21. września
Absolutnie każdy kto był kiedykolwiek na koncercie Enablers potwierdzi, że to piękne i przerażające doznanie. Polecam Enablers jeśli ktoś chce dostać porządnego kopa w dupę.

5. INTERPOL @ Coke Live 19. sierpnia
Jakby mi ktoś powiedział 10 lat temu, że będę pogować na Interpolu, pod samą sceną, w tłumie tysięcy ludzi, to bym, że się tak wyrażę, śmiechła.

6. LOW @ Off Festival, Mysłowice
Pomimo krzyków publiczności „Ej zagrajcie mój ulubiony kawałek!!!”, absolutnie magiczne przeżycie.

7. PRIMAL SCREAM @ Off Festival, Mysłowice
“Screamadelica” i największe hity: większość kapel by sprzedała dusze za taki set.

8. THE JON SPENCER BLUES EXPLOSION @ Primavera Sound Festival, Barcelona
Przyznaje się bez bicia, ten zespół jest na liście głównie przez nogi Jona Spencera. Gdybym miała robić listę nóg roku, to byłoby pierwsze miejsce.

9. TRES B. @ Żaczek, 14. stycznia
Jest coś niezwykle uroczego w tym zespole.

Kategoria specjalna RZYGAM JUŻ WAMI ALE WCIĄŻ WAS KOCHAM
1. BAD LIGHT DISTRICT @ pół Polski
/długo długo nic/
427. SHELLAC @ Primavera Sound Festival, Barcelona
428. IMMANU EL @ Łódź Kaliska, 21. marca

Nagroda specjalna NAJMILSZY CZŁOWIEK ROCKU: Doug Scharin (Enablers).
Jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję przytulić perkusistę Enablers, zróbcie to.

NAJMNIEJ DOBRE KONCERTY ROKU

1. ANIMAL COLLECTIVE @ Primavera Sound Festival, Barcelona
Nie kumam tego zespołu. A na festiwalu, w tłumie tysięcy gadających ludzi, to już w ogóle nie kumam. No zabijcie mnie, nie kumam.

2. MORRISSEY @ Studio, 22. lipca
Strasznie. Mi. Się. Nudziło.

3. THE KOOKS @ Coke Live, 19. sierpnia
To było do przewidzenia.

4. LIARS @ Off Festival, Mysłowice
Kiedyś was lubiłam. Potem zobaczyłam was na żywo.

5. WARPAINT @ Primavera Sound Festival, Barcelona
Po raz ostatni powtarzam: gdyby to nie były laski mało kogo by ten zespół obchodził.

Kategoria KONCERTOWY TRZYMOKCIUK NA PRZYSZŁY ROK
1. THE SECRET MACHINES
/długo długo nic/
738. ELECTRIC FLOWER
739. BLACK KEYS
740. GIRLS
741. TAME IMPALA

Pierwszy teledysk

2011-12-29T12:31:00.000-08:00

"This film, known as The Dickson Experimental Sound Film, is the first known film with live-recorded sound. The film features William Dickson playing the melody “Song of the Cabin Boy” from the light opera “The Chimes of Normandy“, composed by Robert Planquette in 1877.
The two men dancing are likely to be employees at Edison’s studio – the Black Maria. The lyric of the song they are dancing to describes life at sea without women."

Tymczasem, w XXI wieku...

...DAFUQ??

Świąteczny prezent od itsjustrnr i Jazzowego Alchemika

2011-12-25T11:01:00.000-08:00

Bartek Adamczak, aka Jazzowy Alchemik, o piosenkach świątecznych wie conajmniej tyle co o jazzie. Tutaj, specjalnie dla naszych czytelników, prezentuje swoje ulubione świąteczne piosenki.
Odwiedźcie Alchemika na http://www.jazzalchemist.blogspot.com/

Z najlepszymi świątecznymi życzeniami niniejszym christmasowe propozycje Jazzowego Alchemika

1.
Choćby nie wiem jak świat do przodu zapierniczał, są rzeczy, które się nie zmieniają. Pewne stałe rzeczywistości. Podatki, Windows się tnie, studenci są biedni, a barszcz czerwony jest czerwony. Święta to właśnie taka reguła, co roku to samo, po dwóch dniach się już zaczyna nudzić, ale jak tylko się skończą to chciałoby się przeskoczyć następne 11 miesięcy. Święta to taki tygodniowy Neverland, powrót do czasów dzieciństwa.
A cały ten wstęp po to, żeby Muppety mogły zaśpiewać, że „Christmas is coming”. Kto się nie uśmiechnie przy tej piosence ten muł.

pomysł drugi na powrót do dzieciństwa to fragmenty z klasycznej płyty Vince Guaraldi Trio „Charlie Brown Christmas”. Czyż Snoopy nie jest cudowny?

2.
Jeżeli ktoś chce mieć jedną płytę świąteczną, to nie ma lepszego wyboru niż Ella życząca swingujących świąt. Ponadczasowa perła, Ella Fitzgerald w wielkiej formie, kapitalne aranże, cudowne piosenki. Takie jak ta:

3.
Wiadomo, w Stanach jest wszystko. Nie może też zabraknąć świątecznego bluesa. Kluczem do bluesa jest słówko „baby”. Kluczem do Christmas jest Merry. Stąd więc „Merry Christmas Baby” tutaj w wykonaniu Raya Charlesa (wersje B.B. Kinga czy Ottis Reddinga równie godne polecenia).

Świąteczną płytę znajdziecie w każdym gatunku muzyki. Tu jeszcze przykład rock'n'rollowy:

A tutaj coś bardziej alternatywnego

4.
Swięta to czas pokoju i pojednania.

Tu na temat pokoju

Tu, poniekąd, na temat pojednania

5.
Ten zespół tu by się zapewne nie pojawił, gdyby nie sugestia właścicielki bloga. Mniejsza, bo She & Him są uroczy, słodcy, bezpośredni, retrofajni i beztroscy. Zwłaszcza jak pojawia się słowo „giddyup”. Spadł w końcu śnieg więc na sanki jest szansa.

6.
Świąteczne piosenki można nie tylko śpiewać. Można je też cudownie zagrać.
Przykładem tenor Dextera Gordona solo:

Duet bas – saksofon (Paquito D'Rivera) w jednej z najpiękniejszych kolęd angielskich (uwaga – kolęda to nie to samo co piosenka świąteczna).

7.
Nie posiadam dokładnych statystyk ale szacuje, że 90% piosenek świątecznych jest albo o pogodzie albo o Santa Clausie. Santa Claus rządzi na dzielni, wszyscy na niego czekają, nosi worek. Z piosenek można się o Santa wiele dowiedzieć. Proponuję kilka pozycji:

Nadchodzący Santa dla tych co się oldchoolowego disco nie boją

(większa dawka oldschoolu tutaj http://www.youtube.com/watch?v=4c8EuwzgcpI)

Swingujący z gracją Santa biega z workiem na plerach

Santa jest podrywany

Santa jest funky i rządzi na dzielni

8.
Jako, że się słowo rzekło teraz piosenki o pogodzie.

Bo w święta powinno być biało.

Bo żeby było biało musi spaść śnieg. Przy okazji polska perełka w zestawie. Kapitalna, odważna aranżacja klasyka.

I znowuż niecodzienna, rozmarzona wersja klasyka. Bo w święta powinno być zimowo.

Jak zimowo to zimno, a dodatkowo sporo imprez jest potem więc też i tanecznie.

9.
Prawdopodobne, że najbardziej ograną świąteczną piosenką jest Świąteczna Piosenka czyli Christmas Song. Prawdopodobnie nikt nie spodziewał się, że John Zorn nagra płytę z piosenkami świątecznymi. I nikt nie spodziewał się, że zagra te piosenki ładnie. Ot taka przewrotność - zaskakujący brak zaskoczeń na tej płycie. Elegancja i szyk i generalny smoking ale jednak Mike Patton śpiewający „Although it's been said many times, many ways. Merry Christmas to You” czaruję. Nawet jeśli jest trochę smętnie.

Do życzeń wyśpiewanych przez Mike'a Pattona (a wcześniej przez wszystkich po kolei od Franka i Elli poczynając) się dołączam

Bubble Pie "Fast cars"

2011-12-22T09:28:00.000-08:00

Przedstawiam wam kozacki klip do kawałka jednego z moich nowych ulubionych zespołów, Bubble Pie z Krakowa. W skład zespołu wchodzi basista Łukasz Lembas znany z Bad Light District (i nielicznym z TELE), gitarzysta i krzykacz Maciek Kozłowski znany z 10 000 Szelek, i perkusista Wojtek Kurek, znany z tego, że jak gra, zakrzywia się czasoprzestrzeń.

Pan Kozłowski zgodził się udzielić odpowiedzi na parę nurtujących mnie pytań, głównie na pytanie, dlaczego w teledysku jest psem z megafonem zamiast głowy:
"Szczerze mówiąc nie wiem dlaczego jestem psem, jakoś tak wyszło, że Sebastian musiał stworzyć postaci od strony ich roli i charakteru w teledysku, pomysł na teledysk powstał w okresie kiedy Bubble Pie cały repertuar sprzedawał na koncertach przez megafon, to miała być nasza identyfikacja co oczywiście zweryfikował czas. Sebastian skojarzył megafon i ogranicznik pola widoczności jaki się czasami zakłada psom, żeby nie reagowały nadpobudliwie na bodźce wzrokowe. Druga wersja może być taka, że to wynik klątwy jednej z moich sąsiadek o której jeszcze w zalążkowym projekcie Dejot Kozi zaintonowałem tekst "babcia wie, babcia jest psem". Moja sąsiadka była starą zrzędą i ciągle coś bluzgała w kierunku balkonu na którym paliliśmy papierosy, a że nic nie ginie w naturze, więc wróciła do mnie moja własna śpiewka, zostałem psem."

"Przez jakiś czas jeszcze będziemy się jarać teledyskiem do "Fast Cars", który jest kawałkiem z EP-ki "Funny Worries" otwierającej nam drogę do klubów, ale już po nowym roku rzucimy garść informacji na temat debiutanckiego albumu. Chwilowo milczymy na ten temat, bo lubimy się chwalić jak już jest wszystko dopięte. Nigdy nie kumałem dlaczego premiery płyt są tak odwlekane, a powód jest prosty, komuś puszczają nerwy i zamiast dopracować sprawę wysyła informacje przed czasem i potem już lawinowo się sypie. Niech tylko nikt nie myśli, że nie jesteśmy podekscytowani. Jesteśmy, tylko zachowujemy to dla siebie."

Jak powstawał teledysk?
Za teledyskiem stoi dwoje ludzi Sebastian Komorowski oraz Michał Ambroży. Właściwie całość wynikła z przypadku albo przeznaczenia, czytelnicy mogą sobie wstawić tu odpowiednią wersję w zależności od własnych wyobrażeń na temat świata. Sebastian potrzebował pretekstu żeby się dobrze obronić na uczelni gdzie studiował grafikę, a że jest znajomym z Wattzem basistą naszym i tuzina innych krakowskich kapel, to w jakiś oczywisty sposób zabrał się za teledysk dla Bubble Pie, na co zareagowaliśmy oczywiście pełną podjarką. Spotkaliśmy się raz czy dwa, żeby omówić kierunek. Sebastian pokazywał całe scenopisy, my oczywiście kiwaliśmy głowami, bo wszystko nam się podobało. Poszło kilka wersji roboczych i praktycznie tuż przed koncertem na tapczanie pokazał wersję ostateczną. Siedział nad tym kilka miesięcy i jesteśmy pod autentycznym wrażeniem wysiłku jaki włożył razem z Michałem w ten teledysk.

Dlaczego warto polubić Bubble Pie? Jak wiadomo nie można lubić wszystkiego.
Warto nas lubić z kilku powodów, po pierwsze muzycznie staramy się ponosić ryzyko i wierzymy w to, że eksperyment bez dobrej melodii i vice versa jest płaski. Po drugie jak każdy zespół na dorobku mamy teraz wiele energii i sporo do przekazania szczególnie jeśli chodzi o koncerty, bo płyty jak wiadomo nagrywa się, puszcza w świat i traci nad nimi kontrolę. Potem już każdy słuchacz robi z takim materiałem to co chce, ignoruje, katuje na śmierć, albo zapomina komu dany krążek pożyczył a zespół nie ma na ten temat nic do gadania. A występy na żywo to jest zawsze wielka zagadka i tu już dużo zależy od muzyków. Niby powiela się pewne scenariusze, ale to są zawsze wariacje na temat, za każdym razem jest inna energia inne momenty triumfu, inne sytuacje wpadek, jak w życiu. Tylko od kapeli zależy, czy potrafi zrobić ze swojego koncertu fascynującą opowieść na wieczór czy zanudza słuchacza warsztatem albo jego kompletnym brakiem z przekonaniem o tym, że na warsztacie można oprzeć występ. A tu figa z makiem.

Czytelnikom its... życzymy oczywiście, żeby nie zmarnowali wolnego czasu związanego ze świętami i żeby przepieprzyli go na na to, na co tylko mają ochotę:)

Prawda o gitarach

2011-12-21T15:05:00.000-08:00

a gbyby ktoś miał jeszcze jakieś wątpliwości...

"How the Universal-EMI Deal Will Change the Music Industry" na rollingstone.com

2011-12-21T14:39:00.000-08:00

Jedna firma będzie kontrolować ponad 1/3 wydawnictw muzycznych. Jak to wpłynie na branżę? Poczytajcie w tym artykule na rollingstone.com

A little more than a decade ago, there were six powerful major labels. Now, with the sale of EMI's recorded-music division – home to the Beatles, Pink Floyd, Coldplay and Katy Perry – to Universal Music Group for $1.9 billion, the record industry will be reduced to just three. (...)

"It's going to be damaging in the end," says a veteran major-label executive. "There's going to be another whack-down of artist rosters. It happens again and again. How can artists and their managers fight for priority attention? It's tough."

EMI is the latest victim of a decade of severe record-industry contraction. Labels peaked in 2000, selling more than 785 million albums, but Internet piracy and the shift from high-profit CDs to low-profit digital singles have forced thousands of label layoffs and drastic artist-roster cuts. At the same time, new power centers have emerged in the music business, including Live Nation, the concert behemoth that merged with Ticketmaster last year; Apple, which has grown into the biggest music retailer; and a new generation of do-it-yourself artists, from Radiohead to Wilco, who have left the majors behind.

How the Universal-EMI Deal Will Change the Music Industry

Wywiad z Kaseciarzem

2011-12-12T14:23:00.001-08:00

Portret Kaseciarza "Kaseciarz z Małopolską w tle", autorstwa Kaseciarza

W przededniu środowych aż dwóch koncertów projektu Kaseciarz (19.30 w ramach Wieczoru na Tapczanie, później solowo w Pięknym Psie) prezentujemy rozmowę It's Just Rock'n'Roll z Maćkiem Nowackim.

Opowiedz naszym czytelnikom parę słów o sobie w ramach wstępu, jak się nazywasz, ile masz lat, jaki masz pesel etc. Ja wiem o tobie już że masz imponującą futrzaną czapkę i często gubisz różne rzeczy.

Mam na imię Maciek, 184 cm wzrostu, rozmiar buta 45, lub 46 (w zależności od numeracji), pesla nie pamiętam. Pochodzę z Nowego Sącza i obecnie jestem zakotwiczony w Krakowie. Czapkę posiadam, ostatnio przestałem być posiadaczem części mojego sprzętu. Aha i gram sobie w wolnych chwilach.

I to nas bardzo cieszy. To że grasz, nie rozmiar buta. Wszyscy o tobie mówią ostatnio w mieście... Jak się z tym czujesz? Wspominałeś że dziwnie oglądać swoją mordę na jutubie. Masz dość pozytywną reckę na Porcysie, wiele ludzi by się dało za to pociąć...

Jeśli chodzi o moją mordę, to rzeczywiście ciężko to oglądać, od zawsze tak miałem, w zerówce miałem kasetę vhs z jakimś przedstawieniem szkolnym, na którym byłem czarodziejem. Na szczęście mój brat to zmazał przypadkiem nagrywając na to wrestling.

A co do recki, to nie czuję jakiegoś specjalnego lansu z tego powodu, bardzo mnie cieszy jakakolwiek miła reakcja na moją muzykę i na swój profil wrzucam jakieś profesjonalne publikacje jak i od prywatnych bloggerów, którzy się zajarali surfem. A połowę z rzeczy z którymi jestem porównywany na Porcysie musiałem wrzucić w Google, bo nie słuchałem tego nigdy.

Ale czujesz nadciągającą sławę czy raczej nie wiesz o co chodzi?

Jeśli byłbym sławny przez moje granie to byłoby bardzo przyjemnie, ale ja dopiero jestem na początku jakiejkolwiek drogi tak naprawdę. Chociaż nie ukrywam, że chciałbym zobaczyć moją focie na pudelku pewnego dnia.

Skąd pomysł na surf rocka i muzykę psychodeliczną? Większość młodych polskich artystów wylicza w inspiracjach raczej Joy Division i The Cure, a ty wyskakujesz z takimi dziwactwami...

I w tym miejscu można przytoczyć polskie porzekadło: "czym skorupka za młodu cośtam cośtam", bo to co nagrywam to tak naprawdę powrót do muzyki której słuchałem jak byłem młodym, prężnym, otyłym chłopcem. Pierwsze rzeczy jakie słuchałem to jakaś wielokasetowa kompilacja pt. "Crime Stories", która nie miała nic wspólnego z serialem. Był to chwyt marketingowy, by z 5 kaset wypełnić numerami z lat 50 i pierwszej połowy 60. I to było nawet przed fazą Metalliki, którą każdy muzyk gdzieś zaliczył po drodze.

Opowiedz coś jeszcze o swoich inspiracjach muzycznych, wydają się ciekawe i bliskie mi. Czego słuchałeś jako otyły szczyl?

Te numery, które katowałem wtedy to były single Little Richarda, Chucka Berry, "Wooly Bully" Sam The Sham & The Pharaohs, "Surfin' Bird" The Trashmen, "Tequila" The Champs, no i "Sleepwalk" Santo & Johnny. Super numer. Głównie te numery, ciężko było przewijając na nie trafić, bo były porozrzucane na różnych kasetach. No i na równi z tym słuchałem Queen. Gdy byłem starszy i przebrnąłem przez trash metal zacząłem się interesować Hendrixem i japońskimi zespołami, głównie Les Rallizes Denudes i to co było nimi inspirowane.

Przejdźmy do płyty. Jak powstawała ? Skąd twoje brzmienie? I o co chodzi z okładką i tytułem?

Założeniem płyty było zrobieniem jej za darmo, akurat tak się złożyło że mam miejsce prób, które udostępnione jest mi w zamian za dzielenie się moim sprzętem z innymi grupami, które tam grają. Jako że pieniędzy nie posiadam wiele, więc całość była nagrywana na tym co tam jest, czyli jakiś stary mikser plus najprostszy mikrofon i tyle. Wszystko rejestrowane na darmowych programach dostępnych w necie. Generalnie chciałem pokazać, że przeciętny Kowalski może przyjść z ulicy i zrobić to samo. Jeśli chodzi o tytuł, to powstał on na samym początku pracy nad albumem, wydał mi się idealnie głupi. A okładką jest zwykły clipart. Niestety nie umiem pracować z kompem, więc rozciągnąłem i nieporadnie pomalowałem w paincie, ale ładnie nawet wyszło.

Skąd pomysł żeby dać płytę za darmo do ściągnięcia? Nie chciałeś wydać tego fizycznie?

Skoro za darmo nagrywałem to i wydam za darmo, ale jest pomysł żeby wydać to na nośniku fizycznym. Za czas niedługi nastąpi pierwszy rzut, mam nadzieję że fajnie to wyjdzie.

Czyli jednak będzie wydanie fizyczne?

Jednak tak, jednak będzie. Trochę się przy tym napracuję, ale myślę że będzie warto.

Czyli twoje autorskie wydanie?

Tak, ja jestem taką Zosią-Samosią, każdy egzemplarz będzie robiony moimi ręcami i moimi palcyma.

A jak to będzie można zdobyć?

Być może założę sobie konto na allegro wreszcie, myślisz, że to dobry pretekst?

Zdecydowanie. Jesteś zadowolony z płyty? Nagrywałeś ją prawie samodzielnie.

Jestem bardzo zadowolony z płyty, inaczej bym jej nie ujawniał. Ale sam bym zdecydowanie tego nie dokonał, pomoc Michała Naroga, który grał na perkusji w niektórych numerach okazała się bezcenna. Bo przyjemniej jest grać z żywym człowiekiem, a nie automatem.

Jesteś po pierwszym koncercie, jak wygląda przekładanie płyty na materiał live?

Akurat bardzo fajnie się te numery gra na żywo, ale trzeba cisnąć by były jeszcze fajniejsze.

Bo na żywo widzimy Kaseciarza w poszerzonym składzie...

Akurat koncert stwarza sytuacje, gdzie niektóre utwory są kompletnie przebudowane i to jest cała frajda w tym, nie chciałbym wszystkiego tak samo grać. Oprócz Michała na perkusji ostatnio na basie grał Kuba Nowara - zdolny młodzian. Z Kubą mamy improwizowany noise-drone-duet o nazwie Vasana, dobrze się odczytujemy w improwizacjach.

W środowy wieczór grasz aż dwa koncerty w Krakowie. Kiedy będzie cię można zobaczyć poza Krakowem?

Tego na razie nie wiem, z pewnością nowy rok przynosi nowe nadzieję i uda się zorganizować fajną trasę po Polandzie.

Właśnie, jakie są twoje plany i marzenia na nowy rok? Tudzież obawy i paranoje.

Na pewno będzie granie granie granie granie granie granie i jeszcze raz granie z kompletnie prywatnych marzeń chciałbym wystąpić na Off Festiwalu, bo już od 5 lat tam jestem i mam dość rozbijania się w namiotach. Chcę hotel i catering.

Życzę Ci oczywiście tego hotelu i cateringu. I ostatnie pytanie. Jakie 3 płyty zabrałbyś ze sobą na bezludną wyspę? /tu następuje półgodzinna cisza/

Na pewno pierwszą płytę Ramones bym zabrał, bo zawsze ją słucham jak mam dość przekombinowanej muzyki. Pewnie bym też zabrał Coachwhips - Bangers vs Fuckers. Płyta trwa 15 minut i nie trzeba więcej. i ostatnia. ostatnia to Krzysztof Klenczon i Trzy Korony - płyta która brzmi jak spotkanie facetów w knajpie, są szanty, są ballady, jest psychodela i jest hard rock, który Klenczon miał w paluszku.

Dziękuję, to było moje ostatnie pytanie.

Dziękuje, to była moja ostatnia odpowiedź.

Chyba że chciałbyś jeszcze coś ważnego, głupiego bądź abstrakcyjnego przekazać mojej małej acz wysokiej jakości grupie czytelników?

Chciałbym wszystkim ukochanym fanom oraz czytelnikom tego wysokiej jakości bloga przekazać, że bardzo mi jest przyjemnie.

10 płyt na bezludną wyspę

2011-12-12T02:03:00.000-08:00

Które 10 płyt zabrałbyś ze sobą na bezludną wyspę? To pytanie BBC postawiło ogromnej ilości artystów. O swoich ulubionych albumach opowiadali m.in. Jarvis Cocker, Morrissey, Roger Waters, Brian Eno i Gene Pitney. Posłuchajcie fragmentów audycji BBC Desert Island Discs.

BBC Radio: Desert Island Discs by ThatEricAlper

50 lat muzyki pop

2011-12-11T15:40:00.000-08:00

jakby jeszcze ktoś miał wątpliwości o czym są te piosenki z radia.

FIFTY YEARS OF POPULAR SONGS CONDENSED INTO SINGLE SENTENCES

BY MARC HAYNES

- - - -
The Beatles, “I Want to Hold Your Hand”

I want to do it with you.

- - - -
Marvin Gaye, “Let’s Get It On”

I want to do it with you.

- - - -
Led Zeppelin, “Whole Lotta Love”

I want to do it with you.

- - - -
James Blunt, “You’re Beautiful”

I want to do it with you.

- - - -
Sir Mix-a-Lot, “Baby Got Back”

I want to do it.

- - - -
Elvis Presley, “Hound Dog”

You’re doing it with everyone.

- - - -
R. Kelly, “I Believe I Can Fly”

I believe I want to do it with you.

- - - -
Patsy Cline, “Crazy”

I want to do it with you so much I’m going fucking nuts.

- - - -
Frank Sinatra, “Strangers in the Night”

I’m drunk and I want to do it with you.

- - - -
The White Stripes, “My Doorbell”

Using metaphor, I want to do it with you.

- - - -
Little Richard, “Good Golly Miss Molly”

I’m doing it with Miss Molly, and she’s totally into it.

- - - -
Duran Duran, “Rio”

I’d love to do that chick dancing on the sand.

- - - -
The Beatles, “Why Don’t We Do It in the Road?”

I’d like to do it with you right now.

- - - -
Carly Simon, “You’re So Vain”

We used to do it, but then you did it with someone else, and now I’m not going to do it with you, although I wish we were still doing it.

- - - -
Pulp, “Common People”

I once met a stuck-up European who wanted to do it with me.

- - - -
Radiohead, “Creep”

I’m filled with self-loathing, and, though outwardly I hate everything you represent, I want to do it with you.

- - - -
Kate Bush, “Wuthering Heights”

I’m an 18th-century fictional character and I want to do it with another 18th-century fictional character.

- - - -
Bob Dylan, “Blowin’ in the Wind”

The Man is currently doing it to you.

- - - -
Elvis Presley, “Jailhouse Rock”

Incarcerated men will on occasion do it with each other.

- - - -
Meat Loaf, “I Would Do Anything for Love (But I Won’t Do That)”

Hey! You won’t believe what this one chick said while I was doing it with her!

- - - -
Kings of Leon, “Sex on Fire”

I did it with you, and now it hurts when I pee.

- - - -
Céline Dion, “My Heart Will Go On”

Even your death has not stopped me wanting to do it with you.

- - - -
AC/DC, “You Shook Me All Night Long”

We did it yesterday.

www.mcsweeneys.net

Środa na Tapczanie: Bad Light District, 10 000 Szelek, Bubble Pie i Kaseciarz. Wygraj se bilety!

2011-12-10T03:55:00.000-08:00

Parę lat temu grupa moich krakowskich przyjaciół założyła portal tapczan.info

Tapczan jest szeroki - siadają na nim postacie historyczne, muzyczne, książki, filmy... Ostatnio trochę się zakurzył, dlatego aby symbolicznie uczcić nowe obicie, zapraszamy w środę do Rozrywek na Mikołajskiej.

Zagrają 4 świetnie okołorockowe kapele mniej lub bardziej związane z Tapczanem: Kaseciarz, Bubble Pie, 10 000 Szelek i Bad Light District.

Aby wygrać podwójną wejściówkę wystarczy strzelić odpowiedniego komenta na FB.

Wieczór poprowadząi: Aleksis Swedergerson i Babson Agson - szwedzkie diwy post- elektro.Bilety 15 zł.

///Kaseciarz///

Surf rock prosto z serca Małopolski nagrywany bez budżetu, rejestrowany przy pomocy darmowych programów, nagrywany w miejscu, w którym można grać za darmo. W Rozrywkach usłyszymy stronę A jego płyty. Stronę B wykona tego samego wieczora w Klubie Piękny Pies (dla osób które zechcą odwiedzić obydwie imprezy przewidzieliśmy promocje).
kaseciarz.bandcamp.com

///Bubble Pie///

Trio zagrało swoją pierwszą próbę 1 maja 2010 roku, dlatego są tacy pracowici. W 2011 roku zagrali 25 koncertów w całej Polsce m.in. u boku NoMeansNo, czy Ed Wood. Zespół na dniach wyjawi tajemnicę, którą dusi w sobie od pół roku.
bubblepieband.com

///10 000 szelek///

Znakomita okazja, żeby zobaczyć ten kaskaderski kwartet z nowym materiałem. Wcześniej wsławili się doskonałą ścieżka dźwiękową wykonywaną na żywo do wyreżyserowanego przez Waltera Ruttmanna filmu “Berlin. Symfonia wielkiego miasta” (1927). Teraz zespół bada dźwiękowe meandry kolonializmu, w podróży bez trzymanki.
10000szelek.com

///Bad Light District///

Soczyste połączenie czterech głów wykutych w tradycjach noise'u, indie i jazzu spięte klamrą wciągających opowieści fabularnych. Tuż przed wydaniem drugiego albumu, stąd zespół zaprezentuje tego wieczoru jeszcze stygnący materiał premierowy.
badlightdistrict.eu

Tapczan.info

Środowisko skupiające inicjatorów i obserwatorów życia kulturalnego. Inicjatywa zrodziła się w 2008 roku. Jej sztandarowym osiągnięciem jest wielowątkowy blog publikujący zapowiedzi, felietony, recenzje płyt, książek, filmów oraz materiały wideo rejestrowane podczas koncertów.

10 płyt Lokisa (Turnip Farm)

2011-12-09T03:52:00.000-08:00

W tym wydaniu "10 płyt" swoje ulubione wydawnictwa muzyczne prezentuje nam Marcin Lokś, niegdyś lider legendarnego w pewnych kręgach zespołu Blue Raincoat, teraz operator gitary w zespole Turnip Farm. Ich płytę All The Tangled Girls serdecznie polecamy.

Passover (promo single) by Turnip Farm

1. Pierwsza płyta, którą kupiłem
Nie pamiętam co było pierwsze na 100%, bo na początku przygody z muzyką sporo przegrywałem z pożyczonych winyli i kaset na kasety stilon gorzów.
Było tam sporo metalu i punk rocka. Potem były prezenty, bo skąd mając 10-12 lat miałem mieć kasę? Pierwszą oryginalną czyli piracką kasetą jaką dostałem był Def Leppard Hysteria, tylko dlatego, że w sklepie wykupili Helloween:). Na winylu natomiast pierwsze za czym płakałem to był Kat - Metal and Hell. Zobaczyłem ją z tramwaju we Wrocławiu na wystawie księgarni ( "tato, to był pentagram?"). Te wszystkie rzeczy kupował mi tato. Sam jako pierwszą kupiłem bodaj Moskwę s/t na winylu, a zaraz potem pierwszą Armię - albo odwrotnie:)

2. Płyta, którą każdy powinien usłyszeć
Jest pierwszy dylemat. Powinienem wymienić Led Zeppelin czy The Beatles albo innych tuzów, ale wg mnie każdy powinien usłyszeć Nevermind Nirvany czy może Hendrixa? Przepraszam…

3. Płyta z najlepszą okładką
Pierwsze co przychodzi mi na myśl to Afghan Whigs Gentlemen, ale mogę się mylić. Świetne okładki trafiają się Dinosaur Jr. Generalnie jednak uważam, ze na okładkach powinny być czyjeś obrazy lub ładne kobiety. Coś w stylu epki Black Is The Color… Twilight Singers:)

4. Płyta najbardziej niedocenianego artysty
Rein Sanction - Mariposa. Kult! Gdy pierwszy raz posłuchałem tego materiału nie skumałem tego. Był to lekki chaos. I pewnie tak reaguje na początku wiele osób. Jednak po jakimś czasie odkryłem w tej płycie pokłady ukrytych pod gitarowym zgiełkiem wspaniałych dźwięków. Zdecydowanie niedoceniona płyta , niedocenieni artyści. Wielki band, gitarowy, około hendrixowy kunszt i klimat.

5. Płyta o posiadanie której nikt by mnie nie podejrzewał
Polanie - Polanie. Kapitalny album. No i jeszcze dodatkowo jako bonus: Kiss Dynasty, czerwony winyl. Henryk Górecki III Symfonia, ale już ich nie słucham:)

6. Płyta, która zainspirowała mnie do tworzenia muzyki
Metallica Master Of Puppets spowodował, że chciałem być w kapeli. Do dziś uważam, że to jeden z najlepszych albumów wszechczasów. Ale wtedy w 1986-87 rok, nie miałem z kim grać i nie miałem pojęcia na czym mógłbym to robić. Potem, gdy poszerzyłem muzyczne horyzonty - Fugazi 13 Songs, coś Nomeansno i Apatia - jakieś demo.

7. Płyta ulubionego rodzimego wykonawcy
Nie mam ulubionego rodzimego wykonawcy. Co do polskich płyt zbyt często wykazuję się daleko idącą tolerancją i obniżam barierki oczekiwań. Nie wiem dlaczego tak się dzieje.

8. Płyta, która zawsze poprawia mi nastrój
The Get Up Kids Something To Write Home About, ale ex-equo z soundtrackiem z filmu Reality Bites. Get Up Kids uwielbiam słuchać gdy obok mnie siedzi Pilara i prowadzi samochód i drzemy ryja "What became of everyone - i used to know!!!!!!" . A przy Reality Bites pzrypominają mi się studia, gdy sięgałem po puszkę kukurydzy i całą zjadałem na poczekaniu łyżeczką.

9. Płyta z najlepszymi tekstami
Wstyd przyznać, ale teksty jakoś nie stanowią dla mnie najważniejszej sprawy. Nie mam wczuwki w nie słuchając kapel zagranicznych, bo najważniejsza jest jednak muzyka. Kapel polskich, które mógłbym wyróżnić i śpiewają po polsku prawie nie ma:). Typując jedną płytę byłbym wysoce nietaktowny:) Może coś z tekstami Osieckiej jeśli już muszę…. A może Schizma z czasów, gdy teksty pisał Martin Eden - czyli wczesne lata 90-te.:)

10. Moje nowe odkrycie
Akurat chwyciłem ostatnio za solowe pierwsze płyty Justina Vernona. Już tam słychać nadciągający geniusz.

turnipfarm.pl

Z cyklu "jaram się jak małe dziecko": Kaseciarz

2011-11-30T04:50:00.000-08:00

Na zdjęciu: być może, ale prawdopodobnie nie, Wisła w Krakowie w listopadzie.

Zima została oficjalnie wykreślona z kalendarza! Światło nie kończy się o godz. 16. Ulice nie są szare i brudne. Smog w twoim mieście nie przekroczył dopuszczalnej normy pięciokrotnie.

Wszystko za sprawą Kaseciarza. Debiutancki album projektu Maćka Nowackiego "Surfin' Małopolska" przynajmniej na czas słuchania przenosi cię na skąpane w słońcu plaże Kaliforni czy Florydy.

Surfin' Małopolska by Kaseciarz

Jak taka płyta powstała w Krakowie nie zrozumiem nigdy. Nie wiem z jakiego równoległego świata jest Kaseciarz, ale bardzo chcę tam pojechać na wakacje. "Surfin' Małopolska" (sam tytuł zwalił mnie z kanapy) to album pękający w szwach od przybrudzonych, maniakalnie melodyjnych kawałków, który jednak pod koniec rozprzestrzenia się na bardziej eksperymentalne, psychodeliczne tereny. Najbliższe porównanie dla Kaseciarza to zespół Girls nagrywający płytę na telefon komórkowy, ale trudno sobie wyobrazić żeby nawet oni stworzyli coś tak chwytliwego jak choćby "Warsaw, Indiana". Wszystko w "Surfin' Małopolska" zwala z nóg: począwszy od samej koncepcji przeniesienia surf rocka na grunt rodzimy, poprzez genialny zmysł melodyczny Kaseciaka, jego gitarowe szaleństwa, ostatnie parę kawałków na płycie, które może nie zwalają z nóg jak wcześniejsze, ale zdradzają, że Maciek Nowacki ma w głowie więcej niż dziewczyny w bikini, morskie fale i drinki z palemką. Nie potrafię się od tej płyty uwolnić, mam ochotę podzielić się nią z każdą napotkaną osobą, mam wrażenie, że jeśli kiedykolwiek będę przechodzić obok salonu tatuażu w stanie wskazującym, następnego ranka obudzę się ze słowem "Kaseciarz" wpisanym w duże czerwone serce na jakiejś mało publicznej części ciała.

Z rozmowy, którą odbyłam z Kaseciarzem po jego pierwszym koncercie w zeszły piątek, przeprowadzonej w partyzanckich warunkach i w partyzanckim stanie, dowiemy się, że inspirują go m.in. "Little Richard, rock'n'roll, Ścianka bardzo, muzyka japońska, muzyka psychodeliczna..." O płycie mówi tak:

"Materiał ukazał się 11 listopada 2011 roku w sieci i jest dostępny do ściągnięcia za darmo. Album był nagrywany na sprzęcie i w miejscu, które jest ogólnodostępne dla każdego za darmo. Rejestrowany był na darmowych programach od czerwca do końca października 2011r. w Krakowie. Styl muzyki, z racji metod rejestracji to dziadostwo rock, lub dziadostwo surf, lub też surfrock małopolski. Wszystkie utwory oprócz jednego są instrumentalne. Są głośne. Większość krótkie, mniej długich. Trochę utworów z żywą perkusją, trochę z automatem, dwa bez bita w ogóle."

Ściągnij "SURFIN' MAŁOPOLSKA" na KASECIARZ.BANDCAMP.COM

Fragment pierwszego koncertu projektu Kaseciarz, 25. listopada przy Dietla 44 w Krakowie

Kaseciarz na FB

Kobiety w branży muzycznej - reportaż

2011-11-21T06:12:00.000-08:00

Ruszają prace nad moim projektem o kobietach w polskiej branży muzycznej.

W ciągu następnych kilku tygodni będe rozmawiała z artystkami, dziennikarkami, organizatorkami koncertów, fankami muzyki i w ogóle każdym kto nosi spódnice i wieloma innymi ludźmi.

Spróbuję zastanowić się wraz z wami nad paroma ciekawymi kwestiami które wraz z szybko zmieniającym się światem rozrywki stają się coraz ważniejsze, niezależnie od tego, czy jesteś fanem, artystą czy branżowcem.

Czy kobiety rozumieją muzykę inaczej niż mężczyźni?

Skąd bierze się przewaga facetów w branży?

Jakie jest podejście muzyków do koleżanek po fachu?

Czy wygląd ma dla kobiety w branży większe znaczenie niż dla mężczyzny?

Czy dyskryminacja stanowi poważny problem?

Jak będąc kobietą rozsądnie kierować swoją karierą w świecie muzyki?

Dotkniemy też na pewno jednego z najgorętszych ostatnio tematów - fenomenu Anny Gacek.

Efektem końcowym będzie, mam nadzieję, ciekawy i wyczerpujący reportaż w formie serii artykułów.

Najważniejszym celem tego projektu jest oddanie głosu WAM. Dlatego zapraszam każdego (niezależnie od płci i roli w branży) kto chciałby się wypowiedzieć, zadać pytanie, rzucić anegdotą, luźną myślą, zdjęciem, linkiem, cokolwiek, o korespondencję na adres

itsjustrnr@blogspot.com

Wszelkie głosy są mile widziane i zostaną uwzględnione przy tworzeniu artykułu. Zaczynamy!

PS I żebyście nie odeszli od komputera myśląc że ktoś zhakował mi bloga (w końcu powiało poważnością), oto porcja feministycznego lolkontentu:

Jak mówić "nie"

2011-11-16T12:10:00.000-08:00

Jeśli jesteś w zespole, a nie odniosłeś jeszcze spektakularnego sukcesu, to pewnie zastanawiasz się co robisz źle.

Możliwe, że tak bardzo czekasz na okazje, że twoją standardową odpowiedzią na wszystkie propozycje jest "tak". O tym, jak rozsądnie kierować swoją karierą, i o tym, że mówienie "nie" może przynieść lepsze efekty niż zgadzanie się z góry na wszystko, pisze na swoim blogu Nick Moreton:

Ever wonder why your band only ever plays shitty gigs? It's because you keep saying yes to shitty gigs.

Let me rewind.

I was in a band from the age of 18-24, and during that time we were trying to "make it". We said yes to everything. Gigs, record deals, putting on gigs for other people, the list goes on. I can't think of one single instance where we said no.

You want to know where that got us? Nowhere. Worse than that, it cost us easily £1000+ in travelling costs for gigs, and specifically £1500 (naively) paid to a record label to fund the "manufacturing" of 500 CDs on a "pressing and distribution" deal. I could write a book on the utter bullshit involved in that deal, which was effectively a scam aimed to take money from young bands, lots of them, for about 5 years. The label in question is now under new management, and I have no idea if the practice still takes place, so I won't name them.

But I digress. Saying 'Yes' all the time got us precisely shit all. In fact, it directly led to us splitting up. (...)

The point is this. If you agree to everything you are offered, then you are devaluing what you do. You are a musician who is pouring your life in to your music. If somebody wants to do something with that music then they should damn well have to convince you that it is in your best interests before you agree.

You don't have to be a dick about it either. You have the right to ask questions and be honest with the people that you are talking to. If they don't respect that then you were right to ask those questions and they should be avoided like the plague.

Change your default setting to 'no'. Wait to be convinced. Do things on your terms.

"Learn to say no" na nickmoreton.posterous.com

Electric Flower "Electric Flower" EP

2011-11-16T09:08:00.000-08:00

"However, just to give you an idea… If Jane's Addiction, The White Stripes, and Mastodon took acid together and jammed, you'd have one-tenth of the trippy brilliance that is Electric Flower." (artistdirect.com)

Na purevolume.com możecie posłuchać efektu współpracy dwóch genialnych muzyków.

Josh Garza to perkusista Secret Machines, znany także ze współpracy z m.in. Johnem McBainem oraz ze swojego prostego acz efekownego stylu gry, budzącego skojarzenia z Johnem Bonhamem i tętentem kopyt koni Czterech Jeźdźców Apokalipsy.

Imaad Wasif szerszej publiczności jest znany przede wszystkim ze współpracy z Yeah Yeah Yeahs, ale także z działań w zespołach takich jak Lowercase czy Alaska!. Gitarzysta ma na koncie trzy albumy solowe, z którego ostatni, "The Voidist", polecamy gorąco.

Owoc ich wspólnej pracy to imponująca trzypiosenkowa epka, z hipnotycznymi wokalami (które, i to musi zostać napisane, niesamowicie przypominają Jeffa Buckleya), dramatycznymi gitarami i bębnieniem które ma wiecej wspólnego z burzą z piorunami niż tym co normalnie kojarzy się z graniem na perkusji.

Winylową epkę "Electric Flower" można nabyć na stronie narnackrecords.com za bardzo rozsądną cenę

Electric Flower na FB

Drinkify pomoże ci dobrać alkohol do ulubionej muzyki

2011-11-08T14:56:00.000-08:00

Nie żeby sprawiało mi to kiedykolwiek szczególny problem, ale pomysł jest zacny. W końcu kto normalny pije Żubra do muzyki Chopina.

Serwis drinkify.org pomoże Wam wybrać odpowiedni drink na tą wyjątkową noc sam na sam z ulubionym artystą, lub zasugeruje czym należy się znieczulić jeśli twoja lepsza połowa wciąż jeszcze słucha Klaxons. Nawet puści w tle muzykę i podpowie sposób podania.

drinkify.org

Kultowe okładki w wersji kociej

2011-11-08T13:05:00.000-08:00

Gdzieś na świecie jest geniusz, który robi takie rzeczy...

thekittencovers.tumblr.com

Paula i Karol "Calling"

2011-11-07T07:38:00.000-08:00

Najbardziej słodki, bezpretensjonalny i wesoły klip od czasu tego filmiku z kotkiem jadącym na żółwiu.

Polecamy całą płytę "Overshare", a jeszcze bardziej polecamy Paulę i Karola z przyjaciółmi na żywo.

"How to Fail at (Music) Blogging" na culturebully.com

2011-11-07T06:05:00.000-08:00

Sama mogłabym popełnić taki artykuł, może nawet dłuższy, ale ten jest fantastyczny.

Chris DeLine ciekawie i z humorem tłumaczy, jak prowadzić możliwie najgorszego bloga. Przeczytałam, biorę sobie do serca, implementuję.

Never Stop Documenting

(...) Don’t know anything about a band? Don’t let that stop you from blogging about them as though you have an authoritative voice on the subject. And don’t stop with your experiences you’ve just had either, document experiences as they’re happening, or even better, document experiences that you haven’t even had yet. Sometimes in order to reaffirm your place in the blogosphere it’s important to serve as the window to what might be perceived as cool by others. (...)

"Networking"

(...) Certainly just because you’re tired of people link-spamming you, asking you for some sort of “coverage” or “support,” that doesn’t mean that you can’t still do the same: Spam for re-tweets, follows, votes, or simply to “inform” others about new “content” that you’ve blogged about.

Compromise Your "Content"

While blogging is essentially an easy and widely used method to broadcast opinion (and pictures of cats), don’t feel that you have to be clear about what your motivation is — to others or yourself. Is your blog a business first or is it a personal platform to share your opinions (and pictures of cats)? Is your blog a medium which you use to personally “help bands,” “support artists” or “promote good music” by ~~illegally offering~~ “sharing” free mp3s? Or is it about feeding a personal sense of self-esteem that you never really bothered exploring until the invent of Blogger?

"How to Fail at (Music) Blogging" na culturebully.com

*Polecam także How to Fail at Promoting Music Online

Jak założyć zespół

2011-11-06T14:05:00.001-08:00

Muchy, Dead Snow Monster i Straight Jack Cat na Niepokornych - fotorelacja

2011-11-06T02:34:00.000-08:00

STRAIGHT JACK CAT

DEAD SNOW MONSTER

MUCHY

Zmiana lajnapu na Niepokornych. Dead Snow Monster zamiast Turnip Farm.

2011-11-02T12:25:00.000-07:00

I wcale nie ma to nic wspólnego z tym, że kogoś przekupiłam. Wcale ani trochę.

Oba zespoły polecam po równo.

Turnip Farm musiał odwołać występ z przyczyn niezależnych od zespołu i organizatorów. Jakkolwiek smutno nam tu w redakcji z tego powodu, spieszymy donieść że w ich miejsce wskoczyli fenomanalni chłopcy z Dead Snow Monster.

Wpadajcie zatem w sobotę do krakowskiego Żaczka.

Aha, i gra też taki całkiem fajny zespół Straight Jack Cat.

I jakiś zespół Muchy którego nie znam.

To będzie męski, rockowy wieczór. Płeć piękna jest oczywiście mile widziana na imprezie, ale scenę opanują faceci. Podczas listopadowych Niepokornych w klubie Żaczek (Kraków, al. 3 Maja 5) zagrają: Muchy, Turnip Farm oraz Straight Jack Cat. Koncertom towarzyszyć będzie wystawa Piotra Czyża. Niepokorni już 5 listopada - w sobotę. Start o godz. 19.30

Muchy
Jedyny zespół, który grał w minionym roku na wszystkich ważnych festiwalach w Polsce! Opener, OFF, Malta, Jarocin, Coke i Węgorzewo – to tylko niektóre z nich. Poznańska grupa ma w dorobku dwa albumy: „Terroromans” i „Notoryczni debiutanci”. Zespół został okrzyknięty „Odkryciem Roku 2006” przez miesięcznik „Machina” i Program III Polskiego Radia. Słuchacze Trójki uznali również „Terroromans” za „Album Roku 2007”. Trudno zliczyć kolejne wyróżnienia, które do dzisiaj zebrały Muchy. Ich znakiem firmowym są przebojowe i chwytliwe kompozycje. Właśnie w zmienionym składzie pracują nad trzecią płytą! W Krakowie usłyszymy kilka premierowych utworów!
www.myspace.com/muchy

Dead Snow Monster
Jest ich trzech. Dwóch z nich to bracia. Rezydują we Wrocławiu. Działają razem od dwóch lat. Trio połączyła fascynacja garażowym graniem, charakteryzującym się brudnym brzmieniem. Jeśli lubicie The White Stripes, polubicie też Dead Snow Monster! Występowali na Baraque Festival w Wołowie, PiotrkOFF Art Festival w Piotrkowie i na Opener Festival w Gdyni! www.myspace.com/deadsnowmonster

Straight Jack Cat
W Krakowie mamy kilkaset młodych kapel. Ile z nich w ostatnich latach zrobiło ogólnopolską karierę? Potrafię je wymienić na palcach jednej ręki. Niedawno pokazał się w naszym mieście zespół, który na razie Polski nie podbije, ale moim zdaniem, ma bardzo duży potencjał! Czego im brakuje? Ogrania, obycia na scenie i jeszcze kilku dobrych utworów (kilka świetnych już mają)! Nazywają się Straight Jack Cat. Zespół został powołany do życia przed rokiem. Z założenia muzyka miała być prostym, zwartym kompozycyjnie garage stoner funky punky freaky rockiem. Ale chłopaki nie boją się eksperymentować! Są też – co jest rzadkością na krakowskim podwórku – wymagający wobec siebie! Nie powiem „to będzie wielka rzecz”, ale rzec o nich „mają potencjał, niech tego nie spieprzą” mogę już teraz. Niech występ na Niepokornych będzie dla nich kolejnym małym krokiem do przodu.
www.reverbnation.com/straightjackcat

Piotr Czyż (wystawa)
Gościł już na Niepokornych. Ze swoim zespołem Mijagi. Tym razem zaprezentuje solową twórczość, ale nie muzyczną. Mieszkający w Radomiu Piotr Czyż pokaże kilkanaście swoich fotografii. Co to będą za zdjęcia? – Pomiędzy starymi, zakurzonymi ścianami, w zaparowanych oknach szyb, przez które nie wyglądała żadna twarz od wielu lat, ciągle możemy znaleźć zapach, smak, oddech, poczuć melancholię obrazów, które mamy przed oczami. Fotografia, ta prawdziwa, stara, wysłużona, trudna sama w sobie, bo nigdy nam nie pokazuje tego, co uchwyciliśmy albo chcieliśmy uchwycić. Potrzeba dużo czasu, żeby oswoić się z nią i samym sobą, oboje postawieni w nowej sytuacji musimy ciągle na nowo się odkrywać. Podróż w czasie, bo jak bardzo bym się nie starał nigdy nie wyprzedzę wskazówek zegara. Jestem fotografem przeszłości – odpowiada Piotr Czyż.

Niepokorni to cykl imprez w krakowskim klubie studenckim Żaczek (al. 3 Maja 5), który ma zaprezentować publiczności akademickiej twórczość ludzi odważnych, nie płynących głównym nurtem sztuki, często odstających od ogólnie przyjętej normy. Chcemy postawić na tych, którzy są w kolorowej awangardzie społeczeństwa oraz tych, którzy siedząc w kącie, nie zwracając niczyjej uwagi, tworzą rzeczy, które mogą zmienić bieg historii. Stawiamy bardziej na alternatywę niż główne nurty. Na każdym koncercie obok gwiazdy wieczoru prezentują się mniej znani artyści. Chcemy dawać szansę przede wszystkim studentom krakowskich uczelni, ale też innych z całej Polski… i świata. W ramach cyklu, raz w miesiącu organizowane są koncerty znanych i mniej znanych muzyków, wernisaże fotografii i malarstwa. Na Niepokornych grali m.in. Muchy, Lao Che, Voo Voo, Loco Star, Iowa Super Soccer, Indigo Tree, The Car Is On Fire, Pustki, Dick4Dick, Żywiołak, Masala, Czesław Śpiewa, Pustki i Tres B. Producentem imprezy jest Ola Kuczara reprezentująca klub Żaczek, gospodarzem Bartek „Borówka” Borowicz, który przedstawiał artystów. Listopadowa impreza będzie 32 wydaniem cyklu!

Kolejna edycja Niepokornych:
6 grudnia wystąpi Pati Yang!

Niepokorni na FB

Searching For Calm @ Rozrywki 3. Fotorelacja

2011-10-28T09:52:00.000-07:00

Gdybym miała jaja SFC by je wczoraj urwali. Tyle powiem.

Perfekcyjny set, genialne wykonanie, energia z kosmosu. Jeśli nie boisz się zobaczyć Searching For Calm na żywo, zobacz. Też się bałam, boję się dalej, świetnie się z tym czuję.

Zdjęcia autorstwa zwycięzcy naszego konkursu Krzysztofa Chlebka.

Nosowska czaruje w Rotundzie 22.10.2011

2011-10-23T10:09:00.000-07:00

Wczoraj w Krakowie odbył się koncert będący częścią trasy promującej nowy album Kasi Nosowskiej "8". Koncert przedziwny i przepiękny. Serio, na taki show możnaby iść nawet gdyby nie było muzyki. Wizualnie był połączeniem jakiegoś wczesnego koncertu Pink Floyd i tego czaderskiego pokazu w obserwatorium astronomicznym w Chorzowie. Piękny i dobry.

Nosowska jak wiemy daje rady, nie wali na scenie szpagatów bo nie musi. Taka antyteza Edyty Herbuś w tym nocnym klubie w LA trochę. Ale zbaczam z tematu. Tak entuzjastycznej publiczności nie widziałam bardzo dawno. Jestem pewna, że dziewczyna która stała za mną nie będzie mówić jeszcze przez tydzień. Dziewczyna na lewo ode mnie zemdlała, ale to był pewnie akurat efekt braku tlenu w pomieszczeniu który był tak nieznośny że dziwię się, że nie zemdleli wszyscy. Plus dla zespołu, szczególnie dla Staszka Wróbla, minus dla Rotundy.

A album "8" można ściągnąć dzięki uprzejmości Ciemnego Środka Wszechświata.

Październikowy mixtape

2011-10-23T08:39:00.000-07:00

A w nim między innymi premierowy kawałek Bad Light District. Który, chyba nie muszę dodawać, czesze i bije.

Miłego słuchania.

Dead Snow Monster @ KN 8.10.2011

2011-10-10T07:17:00.000-07:00

Parę for z jak zwykle fenomenalnego koncertu Dead Snow Monster w Krakowie. Po ich występach zawsze czuję się, jakbym dostała cegłą w głowę. W pozytywnym sensie.

Panowie grają jakąś psychodeliczną formę bluesa na speedzie, taką, że gdyby zabrać na ich koncert trupa pewnie zacząłby tańczyć. Kolejna niefortunna metafora. Ale wiecie o co mi chodzi nie?

Do tego, na koncertach można kupić za żenująco niską cenę ręcznie robione epki, z których każda jest absolutnie unikatowa, Duduś kupił aż dwie:

Żeby było jeszcze fajniej, panowie nagrali ostatnio płytę. Będzie się działo.

Searching For Calm rusza w trasę! Rozdajemy bilety

2011-10-10T06:58:00.000-07:00

Już niedługo Searching For Calm będzie siać zniszczenie w twoim mieście lub gdzieś niedaleko. Z tej wesołej okazji panowie udostępnili nam podwójną wejściówkę na DOWOLNY KONCERT w trasie. Aby ją zdobyć wystarczy zostawić stosowny lub niestosowny komentarz na fejsbukowym pejdżu itsjustrnr.

Traskę rozpoczyna środowy koncert we wrocławskich Puzzlach, gdzie supportem będzie mój ulubiony zespół ostatnich miesięcy Dead Snow Monster.

Fanom SFC polecam archiwalny artykuł w których Piotrek Gruenpeter opowiada o swoich muzycznych inspiracjach.

Searching For Calm na FB

Wywiad z Lesławem

2011-09-25T11:35:00.002-07:00

Wiecie, tym co śpiewa. W Kometach.

Z Lesławem rozmawiał Piotr Bakalarski dla tvnwarszawa.pl

Piotr Bakalarski: Masz ochotę złożyć jakąś deklarację polityczną na początek? Ostatnio w modzie jest rozczarowanie partią rządzącą. Dołączysz do Muńka i Kazika?
Lesław: Nigdy nie interesowałem się polityką, ani piłką nożną. I raczej się to nie zmieni.
I mówi to facet, który założył Partię!
To pewien paradoks [śmiech]. Często próbowano nas wmanewrować w tego typu sytuacje, ale nikomu się nie udało. Pozostaliśmy oporni i odporni.
Czyli w ślady Tomka Lipińskiego nie pójdziesz? Na partyjnej konwencji Komety nie wystąpią?
Nie. Zostawiamy to innym, którzy z różnych przyczyn tego potrzebują.
A na wybory idziesz?
Zastanawiam się... Przez wiele lat w ogóle nie chodziłem. Właściwie zagłosowałem tylko raz w życiu, rok temu, ale bardziej przeciwko komuś, niż za kimś.
Wywiad z Lesławem na tvnwarszawa.pl

Kawały o muzykach vol. 2

2011-09-25T05:46:00.000-07:00

Przychodzi perkusista na próbę, a tam basista i gitarzysta leją sie po mordach. Zaskoczony pyta:

– Chłopaki.. co się dzieje?!

– Bo mi rozstroił strunę!

– To sobie nastrój.

– Nie chce powiedzieć którą!

Co słyszy muzyk rockowy ubrany w garnitur? "Czy oskarżony ma coś na swoją obronę?" (Alternatywna wersja odpowiedzi: "Wolałem twój zespół kiedy Carlos w nim grał")

Jaka jest różnica między słoniem a fortepianem? Fortepian da się zasłonić, ale słonia nie da się zafortepianić.

Koncert rockowy.

Perkusista myśli: Ale równo dzisiaj gram, jeszcze solo i po sztuce laski są moje.

Gitarzysta: Ale dzisiaj dobrze żarzy gra, jeszcze jakaś porywająca solówa z tarzaniem się na podłodze i laski są moje.

Wokalista: Ale dzisiaj czysto wychodzi, normalnie wszystkie panienki u stóp będę miał.

Basista: i razA i dwaA i 3 G i 4 E zaraz przejście, kurde tylko się nie walnąć i razA i dwaA i trzy G i cztery EAis B Shit, walłem się...

Spotkało się w sklepie muzycznym dwóch facetów. Jeden idiota, a drugi też gitarzysta.

Kapela zebrała się na próbę, tylko jeszcze gitarzysty brakuje. Czekają, czekają, w końcu wpada gitarzysta z dwiema butelkami wódki.

– Co ty?! Z alkoholem na próbę!?

– Nie – z gitarą na popijawę!

Jak pozbyć się basisty stojącego pod drzwiami? Zapłacić za pizze.

Spotykają się dwaj muzycy alternatywni i jeden mówi do drugiego:

– Wiesz, wydałem płytę!

– Super, a ile sprzedałeś?

– Eee, niewiele - dom, samochód...

Co się stanie jeśli puścisz muzykę country od tyłu? Wytrzeźwiejesz, żona do ciebie wróci a twój pies ożyje.

Czym Bóg różni się od producenta muzycznego? Bóg nie myśli, że jest producentem.

Spotyka się dwóch czeskich muzyków:

- Wiesz co, założyłem kapelę

- Świetnie, a co to za kapela?

- Kwartet

- O! A ilu was tam gra?

- Trzech

- A kto?

- No ja i mój brat

-To ty masz brata?!

- Nie, a co?

Jak się nazywa osoba która zawsze trzyma się z zespołem? Perkusista.

Spotykają się dwaj muzycy jazzowi i jedem mówi:

- Wiesz, kupiłem twoją nową płytę!

Na co drugi:

- A, to ty...

Ilu gitarzystów potrzeba, żeby wymienić żarówkę?

pięciu - jeden wymienia, a pozostali mówią, że stare lampy grały lepiej.

*Ilustracja autorstwa Justina Williamsa pochodzi z artykułu "Band Chemistry" na vice.com, który prezentuje krzywdzące i nieśmieszne stereotypy muzyków

rockowych

** vol. 2 bo vol.1 jest tutaj.

Kolejny uroczy artykuł o tym jak rock umiera

2011-09-19T09:27:00.000-07:00

Tym razem na polu koncertowym.

Z pozoru wszystko wygląda fajnie. Philippe Gohier na macleans.ca pisze, że z 10 najbardziej kasowych tras zeszłego roku, 7 to wykonawcy rockowi (m.in. Bon Jovi, AC/DC, U2.)

Problem jest taki, że 94% tej pierwszej dzisiątki to kapele, których wokaliści mają nie mniej niż 40 lat. Żaden z zespołów z tej 10 nie miał wokalisty przed trzydziestką.

Co nam to mówi? Po pierwsze to, że nie znalazł się jeszcze nikt komu udałoby się przeprowadzić udany zamach na Jona Bon Jovi, po drugie, że rynek nie produkuje gwiazd na miejsce starych wyjadaczy. Sława muzyki rockowej jako głównej siły napędowej światowego rynku muzycznego to przeszłość.

"While the last wave of big rock acts seems inclined to perform forever, there’s no sign yet of a new guard. Which isn’t to say rock itself is dead. But the relative absence of newcomers suggests its status as the prime mover of popular music is imperilled, if not already lost.

Rock’s last great push is now arguably 20 years old. The year 1991 was a momentous one, with several of rock’s biggest acts releasing some of their best-known work. Among others, it was the year of U2’s Achtung Baby, Metallica’s self-titled (or “black”) album, Red Hot Chili Peppers’ Blood Sugar Sex Magik, and Pearl Jam’s Ten. And as countless commemorations of its September release are sure to remind us, it was also the year of Nirvana’s Nevermind."

"If rock’s not dead, it’s on life support" na macleans.ca

Hatifnats "Horses From Shelville"

2011-09-14T15:29:00.000-07:00

Zespół Hatifnats wyskoczył dzisiaj znienacka z klipem do piosenki z debiutanckiej płyty. Trochę after before it is too late chciałoby się rzec, ale teledysk jest fenomenalny.
Za realizację odpowiedzialni są państwo Rafał Stós, Anna Rzepka i Tomasz Gawron.

Trzymamy kciuki za nową płytę.

Enablers @ Re 21.09.2011

2011-09-12T07:28:00.000-07:00

Enablers powracają do Polski! Poprzedni koncert we wrocławskim Firleju wrył się w pamięć jak kula w łeb. Tym razem Panowie pojawią się w krakowskim Re.

Enablers na żywo to zjawisko fascynujące i przerażające jednocześnie. Fascynujące, bo kwartet z San Francisco na żywo delikatnie mówiąc nie oszczędza się. Przerażające, bo nie oszczędza też publiczności.

Muzyka Enablers, będąca porównywana do twórczości Shellaca, Swans i Slint, już z płyty brzmi enigmatycznie i niespokojnie. Na żywo to wrażenie wzbogacone jest głównie o ekscesy ekscentrycznego literaty Pete'a Simonelli – skrzyżowania Nicka Cave'a i Jacka Nicholsona w Lśnieniu. Entuzjaści imponującego bębnienia natomiast na pewno docenią talenty Douga Scharina.

Enablers mają na koncie cztery płyty. Najnowsza, Blown Realms And Stalled Explosions, ukazała się w tym roku.

21 września (środa)
Klub Re, św. Krzyża 4
klubre.pl

6 Degrees of Black Sabbath czyli Potencjalnie Najfajniejsza Rzecz w Internecie EVER

2011-09-12T06:46:00.001-07:00

Zastanawialiście się kiedyś, ile kroków dzieli Cher od Shellaca? Oczywiście, że nie. Jesteście normalni. Dokładnie 7.

Iggy'ego Popa od Jennifer Lopez dzielą już tylko 4 uściski ręki. Slayer i Fleet Foxes to, zaskakująco, 12 uścisków.

6 Degrees of Black Sabbath to prosta stronka umożliwiająca znalezienie możliwie najkrótszej drogi od artysty A do artysty B, poprzez kolaboracje, covery, wspólnych znajomych z kapel i inne sposoby przenoszenia zarazków.

Pomysł jest zaczerpnięty z gry 6 Degrees of Kevin Bacon (tzw "Liczba Bacona"), która to zabawa z kolei bazuje na hipotezie sześciu stopni oddalenia (każdy człowiek jest oddalony od każdego dowolnego na Ziemi o 6 uścisków ręki).

"6 DEGREES OF BLACK SABBATH"

Powrót Girls - posłuchaj "Father, Son, Holy Ghost"

2011-09-07T13:41:00.000-07:00

Jeden z moich ulubionych zespołów ostatnich lat powraca z klasą.

"Father, Son, Holy Ghost" to druga płyta pokręconego duetu z San Francisco. Panowie (widzicie jak to sprytnie wymyślili z tą nazwą cwaniaki?) tworzą dość popularny ostatnio typ garażowej muzyki popowej, taki że bez zerkania na zdjęcia wiadomo że ktoś w zespole ma długie włosy, ktoś ma koszulę w kratę, a wszyscy pewnie mają mętne spojrzenia i wyglądają jak psychopaci etc.

Druga płyta jest brzmieniowo na pewno dojrzalsza, ale zachowuje pewną czarującą prostotę której trudno się oprzeć. Wciąż jest bardzo retro, wciąż są piękne melodie, wciąż są bezpretensjonalne historie o miłości. Ale są też momenty cięższe ("Die"), z tzw. "gitarami naskalnymi" w pakiecie. Dzieje się.

Płyta wychodzi za tydzień, ale można ją już ściągnąć, albo posłuchać TUTAJ.

Aaanyways. Ważna rzecz w przypadku Girls: mają absolutnie NAJBARDZIEJ PORYTĄ BIOGRAFIĘ jaką ostatnio czytałam. Jeśli chociaż połowa z tego jest prawdą, to jestem pod dużym wrażeniem.

"As Owens talks about his experiences growing up, it becomes clear where that has come from. He was born into the Children of God cult, the religious group formed in California in 1968, which gifted him with a childhood and adolescence he calls "pretty hellish" (...)

One famous member of the cult was the former Fleetwood Mac guitarist Jeremy Spencer, who gave Owens his first guitar, which he now plays when recording demos for Girls. It was also the guitar Owens played when he was sent out to busk to earn money for the cult. But the musical legacy of Children of God is not what sticks in mind about it."

Polecam cały artykuł, "Girls who are boys who like girls" na guardian.co.uk.

...i pierwszy singiel z nowej płyty:

Skąd się biorą nazwy gatunków muzycznych?

2011-09-05T06:58:00.000-07:00

...na to pytanie odpowiada fascynujący artykuł na guardian.co.uk. Dowiecie się z niego o historii nazw najbardziej popularnych (rock'n'roll, hip hop, heavy metal), i mniej popularnych gatunków muzycznych (bossa nova, hillbilly, krautrock i, ekhm, skronk).

"Heavy metal was also first used to describe ugly guitars. The phrase, of course, originated with William S Burroughs in his 1962 novel The Soft Machine, featuring Uranian Willy, the Heavy Metal Kid. Then John Kay of Steppenwolf sang the phrase "heavy metal thunder" in 1968's Born to Be Wild. But it first reached print as a synonym for hard rock via Mike Saunders (later Metal Mike Saunders, singer for early-80s punks the Angry Samoans), in a review of Humble Pie's As Safe As Yesterday in Rolling Stone from 1970, describing the album as "more of the same 27th-rate heavy metal crap".

The same year, punk rock was coined Stone's Detroit rival, Creem, via Dave Marsh, who used it in a ? & the Mysterians live review ("Needless to say, it was impossible to pass up such a landmark explosion of punk rock, even after two nights running of Tina Turner"). Punk magazine came along a few years later.

Britain does nomenclature like no one else. Krautrock came from NME's Ian MacDonald in 1972, to describe Neu! and Can and the like; a year later, Faust led their album IV with the 12-minute epic Krautrock. Similarly, Simon Reynolds began using post-rock in early 1994 (he says he used it in Melody Maker, and the May 1994 issue of The Wire has his essay on it) to denote bands using rock instruments to non-rock ends. "I didn't actually coin it," says Reynolds, citing Richard Meltzer and Paul Morley's use of it before him as "an avant-rock synonym". He explains: "I made it into a concept."

Also in 1994, Andy Pemberton coined trip-hop in the June 1994 edition of Mixmag to describe the head-nodding instrumentals of DJ Shadow and the early Chemical Brothers. Similarly, dubstep first entered print in 2002, in sometime Guardian writer Dave Stelfox's XLR8R magazine feature on UK garage producers Horsepower Productions. According to the journalist Martin Clark, the term originally stems from a "tight circle" and originates either with UK promoter Ammunition or DJ Hatcha, whose Dubstep Allstars Vol 1 came out in June 2003."

"Genre busting: the origin of music categories" na guardian.co.uk

Sklepy muzyczne w latach 60tych

2011-09-05T03:32:00.000-07:00

HMV na Oxford Street pół wieku temu.

Więcej tutaj.

Zespoły death metalowe tłumaczą skąd się biorą dzieci

2011-09-05T03:17:00.001-07:00

"They used to come from storks, but we ended up killing all the storks..."

"Po nazwie nas poznacie" na We Are From Poland

2011-08-31T05:28:00.000-07:00

Język. Piękna rzecz. Piękna i zdradliwa. Jak betoniarka.

Słowa kształtują nasze relacje z innymi, nasz sposób postrzegania siebie i świata, w dużo większym stopniu niż bylibyśmy skłonni przyznać. Ja sobie tu filologicznie pitolę, a jest artykuł do przeczytania.

Marceli z WAFP popełnił artykuł o nazwach zespołów. Jak wybrać, jak nie wybrać, i żeby zawsze doceniać fakt, że ludzie są płytkimi, impulsywnymi zwierzętami. Bardzo mądra rzecz.

Kreatywność vs. mamy to w dupie

Często poszukuję nowych twarzy na serwisach gromadzących amatorskich, niezależnych artystów, jak Myspace, Megatotal, Sellaband czy Bandcamp. Ponieważ są ich niezliczone rzesze, jednym z kryteriów decydujących o tym czy kliknąć w dany profil, czy przejść dalej, jest właśnie nazwa. Mowa tutaj o błyskawicznej intuicyjnej ocenie, jak to ma miejsce z ludźmi, których widzimy po raz pierwszy. Choć podobno nie szata zdobi człowieka, to i tak podświadomie dokonujemy wstępnej oceny po wyglądzie, ubiorze, sposobie zachowania. Ten sam mechanizm obowiązuje przy ocenie nazwy zespołu. Co robię widząc na Megatotalu nazwę The Jabols? Natychmiast zmieniam stronę. Nawet nie wejdę na profil takiego zespołu. Być może wcale nie jest to grupa żałosnych małolatów grających covery obleśnego polskiego punk rocka. Być może są to utalentowani (a przynajmniej pełni zapału) młodzi muzycy, grający akurat to, czego szukam. Co z tego, skoro nie chciało im się zastanowić nad swoją wizytówką. Pewnie na próbie ktoś od niechcenia rzucił: „To może tak dla jaj nazwijmy się The Jabols?” Miało być tymczasowo, zostało na stałe. Oni się już do tej głupiej nazwy przyzwyczaili, ale zapominają, że ludzie obcy mogą ją negatywnie kojarzyć i odrzucą ich z miejsca, nawet nie słuchając umieszczonego na stronie dema.

"Po nazwie nas poznacie + wypowiedzi muzyków" na wearefrompoland.blogspot.com

BONUSY!

Na last.fm jest grupa "Kocham nazwy polskich zespołów alternatywnych". W komentarzach dużo ciekawych, żenujących i/lub śmiesznych przykładów, m.in. Kalesony Boga Wojny, Mocz Tenora i Zbuntowany Kaloryfer.

Przeczytaj listę najśmieszniejszych nazw zespołów ever...The 25 Most Ridiculous Band Names in Rock History na Cracked.com

...albo stwórz własną

Podpisane:
Dumna współwłaścicielka zespołu o nazwie Jacek Dąbrowski.

"The 10 Best (New) Rhythm Sections" na pastemagazine.com

2011-08-30T06:40:00.000-07:00

Ktoś z Paste pokusił się o stworzenie listy 10 najlepszych nowych sekcji rytmicznych.

Na liście m.in. Battles, The National, The Strokes, The Dismemberment Plan, i ci mili Duńczycy o:

Lista jak to lista, mocno kontrowersyjna. Ktoś ma coś do dodania/odjęcia?

"The 10 Best (New) Rhythm Sections" na pastemagazine.com

Historia rocka w przyjaznej formie

2011-08-30T03:08:00.000-07:00

podoba mi się zwłaszcza ostatni rysunek w dziale "Subject matter"

(via Paulina D.)

Nareszcie, skuteczna broń w walce z narkotykami!

2011-08-28T12:25:00.000-07:00

"The Incredible, Inevitable Shrinking Album Cover" na nytimes.com

2011-08-15T08:34:00.000-07:00

Polecam ciekawy artykuł o upadku etosu okładki.

W ciągu ostatnich dekad znaczenie oprawy graficznej muzyki zmniejszało się wraz ze zmniejszającą się formą wydania muzyki: od płyt winylowych, przez cd, po ikonkę na itunes. Jak to wpłynęło na jakość okładek? Czemu prosty design jest lepszy? Czy powstają jeszcze okładki które zapadają w pamięć?

“The album cover has become just a pictographic button, some little thing on a Web site that you can click on to listen to or purchase some music,” said Frank Olinsky, a designer who has worked on covers for Smashing Pumpkins and Sonic Youth. “A thumbnail-size image can’t replace an LP or even a CD cover, but these days I’m not sure that matters to people. It’s what people are used to, and they’re getting more used to it all the time. (...)

Yet pared-down album cover art also feels of a piece with another unfortunate digital trend: the inferior sound quality produced by MP3s compared with their analog counterparts. In their respective ways each diminishes some aspect of the listening experience. And to future generations of fans who’ll be accustomed to listening to songs on something other than a home stereo while staring at its accompanying artwork, neither may eventually matter."

"The Incredible, Inevitable Shrinking Album Cover" na nytimes.com

"Nobody likes hipsters, not even hipsters." Czyli: Wszyscy Jesteśmy Hipsterami

2011-08-09T05:41:00.001-07:00

Smutna wiadomość ludzie.

Wg psychologów to, że nie lubisz hipsterów, wcale nie znaczy, że nie jesteś jednym z nich.

Śmianie się z hipsterów jest de rigueur, wiadomo. Więc jeśli chcesz być lubiany w stadzie hipsterów, musisz się z nich śmiać. Ale jeśli robisz coś, co robią wszyscy, czy dalej jesteś hipsterem?

Nadążacie za tym? Bo ja nie.

Anyways, na psychologytoday.com jest artykuł o pracy naukowej o milusim tytule "Demythologizing Consumption Practices: How Consumers Protect Their Field-Dependent Identity Investments from Devaluing Marketplace Myths". Nauki humanistyczne są fascynujące c'nie?

Autorzy stawiają tezę, że aby być hipsterem, trzeba mieć pewnego rodzaju rozdwojenie jaźni. Absolutnie fascynujące. Oto fragment:

As Arsel and Thompson put it, the beats of the '50s and hippies of the '60s and '70s, both of which had an admirable authenticity about them even if you didn't care for the particulars, eventually gave rise to "the millennial hipster," which "came to be represented as an uberconsumer of trends and as a new, and rather gullible, target market that consumes cool rather than creating it." (...)

Arsel and Thompson interviewed hipsters and asked them how they dealt with the problem of being identified as such. The answer, they found, was to "demythologize" the hipster experience, that is, to psychologically reclassify their own behavior as being separate from the aggregate activity that the rest of the world lumps together as "hipster."

"The Sad Science of Hipsterism na psychologytoday.com"

Dla zainteresowanych tym tematem do granic obsesji polecam książkę Johna Lelanda "Hip: The History"

Dla zainteresowanych lolkontentem polecam Hipster Runoff

A jeśli twoja granica absurdu jest dalej niż za drzwiami, pozostaje tylko Hipster Hitler

Jak słuchać?

2011-08-09T03:05:00.000-07:00

Jak wygląda mechanizm słuchania?
Jakie znaczenie ma dla nas dźwięk?
Jak słuchać lepiej?

Ciekawych odpowiedzi na te pozornie trywialne pytania udziela Julian Treasure.

"10 Tips To Advance Your Music Business Career" na hypebot.com

2011-08-08T11:56:00.000-07:00

Wszystkim muzykom polecam listę 10 prostych rad odnośnie osiągnięcia sukcesu, jak również całą stronę hypebot.com

Oto pierwsze 3:

1. Have a Plan

Write it down - on a piece of paper. Studies have shown that physically writing things down not only helps in retaining the information better, but handwritten goals can bring clarity and focus. If you’ve already typed out your goals somewhere, rewrite them again on a piece of paper. You may come across new insights that can bring even more clarity and focus to your plan. Furthermore, you should be able to clearly articulate your goals so well that there isn’t the least bit of uncertainty or confusion when you’re out making progress towards your plan.

2. Recognize That Everything Is Sales

As music professionals, we’re all in the business of sales. For some, this can be a hard fact to swallow. After all, music is an art form - a transcendental language that breaks down language barriers across the world. However, it’s also a form of entertainment. In order to sustain ourselves as artists - as entertainers - we must be compensated for our time and effort. At the very least, the art needs to sustain itself. You must learn, understand, appreciate, execute, and learn to love sales. This applies whether you’re on stage, at a conference, or online - consider yourself always on the sales floor.

3. Network

You’ve heard it time and time again: “It’s not about what you know, but who you know.” This is certainly true, but only to a degree. Just as important as whom you know in this business is what you can do for them. You shouldn't be handing out business cards to every potential ally you encounter. You should first ensure that you have something of value to offer them. In a proper networking situation, a mutually beneficial exchange of resources occurs where both parties benefit from one another. If at first you seek to help others, and do so genuinely, you will gain leverage in earning what it is you’re after. Yes, while everything is sales as I mentioned above, it's important to remember the art of “sellling without selling” - to give in order to get.

"10 Tips To Advance Your Music Business Career" na hypebot.com

110 koncertów, 30 krajów, 9760 strun: pojechane statystyki z 360° Tour

2011-08-04T14:59:00.000-07:00

Właśnie zakończyła się trwająca ponad 2 lata trasa promująca ostatni album U2, "No Line On The Horizon".

Trasa z wielu względów wyjątkowa.

360° Tour jest najbardziej dochodową trasą koncertową w historii i ustaliła nowy światowy rekord sprzedaży biletów.

Mili ludzie z Digital Music News przygotowali zestaw totalnie porytych statystyk związanych z tą trasą:

110 Concerts
30 Countries.
7,100,000 Fans
$736 million in gross revenues.

The Logistics...

92,270 Meals fed to working staff and guests.
29,000 T-shirts given to local stagehands.
9,760 Guitar strings utilized.
400 Tons: weight of the fully loaded claw.
134 Crew members.
126 Truck drivers.
12 Bus drivers.

The Bizarre...

7,100 miles: approximate distance travelled by space station while talking with U2
320,000 fans in Mexico City alone.
53 Gigs attended by a single fan
33 Flemish-speaking crew members.
11 Babies born to crew
7 Astronauts attended
2 Crew weddings
1 Singer in surgery
1 World leader released from house arrest during tour

Jeśli ktoś jest zainteresowany,Wikipedia ma wyczerpujący artykuł na ten temat.

40 dźwięków muzyki pop

2011-07-26T11:14:00.000-07:00

Ktoś dobrze zorientowany w nucie stworzył fenomenalną listę instrumentów i technik wykonania które przyczyniły się do rozwoju muzyki rozrywkowej w ostatnich dziesięcioleciach. Co lepsze, każdemu miniartykułowi towarzyszy ilustracja dźwiękowa, co jest niezwykle przydatne z punktu widzenia takich audiodebili jak ja.

Więc można się np dowiedzieć, że glissando brzmi tak...

przykład użycia thereminu usłyszymy u Beach Boys...

...a i sławny okrzyk Jamesa Browna znajdziemy w tej kolekcji

Dowiemy się też ciekawych rzeczy o historii instrumentów:

The Rhodes piano is one of a number of instruments that were intended to cheaply emulate the sound of a piano, didn't quite manage it, yet nevertheless created something unique. The first models appeared during the 1940s, devised as keyboard instruments that could be played by injured soldiers while sitting in a hospital bed, but by the 1970s Chick Corea and Herbie Hancock had helped them become a mainstay of jazzy rock and pop.

"40 Noises That Built Pop" na wordmagazine.co.uk

Archiwum riderów gwiazd

2011-07-19T06:56:00.000-07:00

Dzięki miłym ludziom z thesmokinggun.com mamy wgląd do pierdyliarda riderów sławnych i mniej sławnych muzyków. Jest polew prosze państwa.

Z (mam nadzieję) orginalnych skanów dokumentów dowiemy się np że The Pixies nie dopuszczają na bekstejdżu alkoholu, Korn chce prawnika, lekarza, dentystę i masażystę którzy są "rock friendly", panowie z Gnarls Barkley mają zapotrzebowanie na prezerwatywy w rozmiarze XL, a Shakira da sobie radę z pudełkiem chusteczek, kubełkiem z lodem i dwoma kubłami na śmieci (DWOMA??).

Prawdziwą sztukę rideropisarstwa uprawia obóz Iggy'ego Popa:

"We need: one (1) monitor man who speaks good English and is not afraid of death."

"About Iggy's vocal - we need lots. The best thing is, make it strong and punchy, a bit like a boxing kangaroo. Then turn it up. When you think you have turned it up enough, turn it up some more. A tsunami of voice"

albo

"Oh, and during the show, could you just catch his eye and mouth the words 'I love you'.? Thanks.

"Backstage" na thesmokinggun.com (via Staszek W.)

60 książek o muzyce

2011-07-19T06:16:00.000-07:00

Jak powszechnie wiadomo, pisanie o muzyce jest jak lepienie garnków o pierwszej płycie CKOD, jak to ujął Frank Zappa. Ale niektórym się udaje.

Pitchfork przygotował listę 60 fajnych książek muzycznych. Są biografie i autobiografie artystów ("Miles: The Autobiography"), historie gatunków ("Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk"), książki głównie obrazkowe ("Factory Records: The Complete Graphic Album"), podręcznik o tym jak osiągnąć sukces w branży muzycznej ("The Manual: How to Have a Number One the Easy Way"), i rzeczy bardziej naukowe ('Musicophilia: Tales of Music and the Brain").

"Words and Music: Our 60 Favorite Music Books" na pitchfork.com

Przy okazji przypomniało mi się, że popełniłam kiedyś artykuł 7 Biografii, których nie znasz, a warto (wśród wielu ciekawych rzeczy pojawia się tam jeden z moich ulubionych cytatów ze mnie: "Myślisz, że muzycy mają ciekawe życie, a potem jakiegoś poznajesz")

Spike Jonze w 15 klipach

2011-07-18T13:00:00.000-07:00

Nawet jeśli to nazwisko nic ci nie mówi, na pewno znasz te klipy. Popodziwiajmy parę z nich.

"Our 15 Favorite Spike Jonze-Directed Music Videos" na pastemagazine.com

Narkotyki są złe

2011-07-10T08:43:00.000-07:00

Gorsze od narkotyków są tylko reklamy o tym, że narkotyki są złe.

Oto parę klipów które ponoć szalały w MTV w latach 80tych w ramach kampanii Rock Against Drugs.

Jon Bon Jovi mówi: nie bierz narkotyków - to źle wpływa na włosy.

Vince Neil mówi: nie bierz narkotyków, kup se motór.

Gene Simmons mówi: bądź sobą.

Steve Jones mówi: jakiś koleś którego znałem umarł przez narkotyki.

Jeśli jeszcze nie jesteście przekonani, że narkotyki są złe, kliknijcie tutaj

Ja osobiście wyniosłam z tych filmików taki morał: możesz brać narkotyki, być zajebistym, rzucić w każdej chwili bez większego wysiłku, dalej być zajebistym.

A jeśli szczególnie interesujesz się telewizyjnymi kampaniami antynarkotykowymi, proponuję zapoznanie się z niezwykle śmieszną kompilacją Top 11 Drug PSAs (via Paulina D.). Wśród nich reklama z dziećmi tańczącymi w kółeczku, śpiewającymi piosenkę z refrenem "Drugs drugs drugs".

Można nas lubić na Fejsbuku

2011-07-08T12:01:00.000-07:00

Nie lubić też można. Ale najpierw trzeba polubić. Potem się już można wyżyć.

Na fejsbukowym pejdżu It's Just Rock'n'roll będą się pojawiały różne niepublikowane tu tzw. newsy z dupy, zdjęcia z koncertów, plotki branżowe i na pewno, i przede wszystkim, dużo zdjęć kotów. Takich jak to na przykład o:

Kliknij se: It's Just Rock'n'roll na Facebooku

POCZYTAJ SE: Simon Reynolds "Retromania: Pop Culture’s Addiction to Its Own Past"

2011-07-08T11:21:00.000-07:00

Autor książek "Rip It Up and Start Again: Postpunk 1978-1984" i "Generation Ecstasy: Into the World of Techno and Rave Culture", dziennikarz Simon Reynolds napisał nową ciekawą książkę. Przygląda się w niej modzie na retro, jej przyczynom i skutkom, w muzyce i w szerszej perspektywnie kultury.

W tym wywiadzie mówi m.in. o słabnącej roli krytyków muzycznych...

"(..) The main change I’ve noticed, partly related to the erosion of the gatekeeper function of music critics, is that the messianic or prophetic mode of rock-writing has faded away. Because the critic is rarely introducing readers to something for the first time, the whole “I have heard the future” approach is no longer called for. But also the idea of “the future” of music has eroded for all the reasons I explore in Retromania. We don’t really think so much anymore of a style of music being more advanced than other music forms, or a particular genre or artist being a herald of how music will be. "

o nowej erze dostępności muzyki...

"(...)So you get young fans and musicians who have heard a staggering amount of music by the age of 20, the kind of learning that would have once taken a lifetime of listening to absorb and a small fortune to pay for. Knowledge that was once hard to come by, scattered across books that were often obscure or out-of-print, is now out there for everybody to access. The question is whether this generation has been able to process all this music and knowledge, to digest it or even feel it in any kind of meaningful way."

I dochodzi do wniosku, że skoro jest moda na retro, to bycie autentycznie kreatywnym nie jest ani konieczne, ani nawet za bardzo pożądane...

"What’s interesting is that for so many the innovation issue is not considered urgent. “Is this innovative?” is not a question that people are asking so much. So with Vivian Girls and the Pains of Being Pure at Heart, or the Vaccines in the UK, what’s striking is that these groups have their supporters who don’t seem to regard their derivativeness to be a blemish. You couldn’t even talk about apologists for those bands because they’re not in the least apologetic: the absence of innovation doesn’t bother or embarrass them.

For me what’s really startling about those three groups is that they have returned to the same set of mostly ‘60s influences that were already seeming rather obvious and played-out when the C86 bands were deploying them. I lived through C86, it was one of the things I wrote about as a cub reporter at Melody Maker, and although there were interesting things about the scene to do with the clothing and the overall vibe and ethos of “cutie” (as it was also known), the music even in 1986 seemed distinctly backward-looking. Twenty-five [years] later we have groups returning to the exact same stagnant pool of influences, and getting a good amount of journalistic hype."

"Retromania Vs. Innovation: An Interview with Simon Reynolds" na popmatters.com

Mastodon "Deathbound"

2011-07-08T11:10:00.000-07:00

Mili panowie z zespołu Mastodon pracują nad nową płytą (będzie miała tytuł "The Hunter", a jedna z piosenek na niej ma autentycznie, całkiem poważnie tytuł "The Octopus Has No Friends"). Oczekiwanie umili nam klip do tej starej piosenki...

"First rise in US album sales since 2004" na guardian.co.uk

2011-07-08T11:06:00.000-07:00

"Check the sky for flying pigs: US album sales are up. American industry experts report that for the first time since 2004, more music is being bought and sold in 2011 than during the same time last year – a difference of almost 2m albums. It's as if a sliver of light has penetrated the gloom of the music industry.

US album sales are up by 1% in the first half of 2011, according to Nielsen SoundScan. This is only the second time since 1999 that album sales have seen year-on-year growth. In comparison, the first half of 2010 showed an 11% drop from 2009's sales figures, and the UK's 2010 numbers were 7% lower than the previous year."

"First rise in in US album sales since 2004" na guardian.co.uk

Dokładnie tak

2011-07-08T10:55:00.000-07:00

kwejk.pl

No i się zaczęło...

2011-07-01T08:08:00.001-07:00

"How to Tour in a Band or Whatever"

2011-07-01T00:11:00.000-07:00

1-Don’t Complain. Bitching, moaning, whining is tour cancer. If something is wrong fix it or shut the fuck up you fucking dick. goddamn.

2-If you fart, claim it.

3-Don’t Lose shit. Everybody loses shit. Don’t fucking do it. Asshole.

4-Don’t fuck anyone in the band. There are tons of people to fuck who are not in this band. Dumbass.

5-If you feel like shit all the time, drink less beer at the gig. You will play better & feel better. What are you… a child? Some have the endurance for self abuse. Most don’t.

6-Remember the soundman’s name. He will do a better job.

7- Eat oranges. Cures constipation & prevents colds.

8-Masturbate. Duh… Where & when? Be creative. You’re an artist right?

9-If YOU can’t carry your suitcase 3 blocks, it’s too goddamn big.

10-Respect public space in the van. Don’t clutter, you Fuck.

11-If you borrow something, return it. Not Fucked Up.

12-Do not let the promoter dick you or talk you out of the guarantee. If there were not enuf people there, it’s their fault.

13- Driver picks the music.

14-One navigator only (usually sitting shotgun). Everyone else shut the fuck up.

15-Soundcheck is for checking sounds. Shut the fuck up while everyone else is checking.

16-Don’t wander off. Let someone know where you are.

17-Clean up after yourself. What are you… a goddamn toddler?

18-Touring makes everyone bi-polar. Ride the waves as best you can and remember, moods pass. So don’t make any snap decisions or declarations when you are drunk or insane.

19-Fast food is Poison.

20-The guestlist is for friends, family & people you might want to fuck. Everyone else can pay. They have day jobs.

21- Don’t evaluate your whole life while you’re sitting in a janitor closet waiting to go on. You think you’re above having shitty days at work? Shut up & do your goddamn job.

"How to Tour in a Band or Whatever"

Historia muzyki w 7 częściach i 50 artykułach

2011-06-28T07:32:00.000-07:00

Cwaniaki z Guardiana i Observera wymyśliły genialną rzecz: interaktywną historię muzyki podzieloną na 7 gatunków: pop, rock, r'n'b & hip hop, indie, pop, world & folk, jazz. Dzięki animacji możemy prześledzić historię tych gatunków od początku zeszłego wieku, a każde wydarzenie na osi czasu jest wzbgacone o artykuł i/lub możliwość posłuchania. Absolutnie genialne źródło wiedzy i świetna zabawa.

"A History of Modern Music: the timeline" na guardian.co.uk

Kuni Kawachi & Flower Travellin' Band "Kirikyogen"

2011-06-27T06:07:00.000-07:00

Epicki japrock.

"Beginning his career in the Group Sounds act The Happenings Four, keyboard player Kuni Kawachi will nevertheless probably always be best remembered for his writing contributions to Tokyo Kid Brothers’ version of THROW AWAY THE BOOKS, WE’RE GOING OUT ON THE STREETS, and also for his prescient employment of Flower Travellin’ Band members on his first LP KIRIKYOGEN. Indeed, despite the strung out elegance of that solo record having spanned several genres, the appearance on lead vocals of Akira ‘Joe’ Yamanaka has guaranteed KIRIKYOGEN a rightful place in rock’n’roll history, and a more genuinely listenable Japrock art statement you’d be hard pressed to find. Moreover, Kawachi’s early version of Flower’s ‘Map’ is, to some ears, even better than the later ‘original’. For his second LP, 1972’s LOVE SUKI DAIKIRAI, Kawachi turned to the ubiquitous Jun ‘Kimio’ Mizutani, former teen raver with garage band Out Cast, whose lead guitar had informed such legendary LPs as People’s BUDDHA MEETS ROCK and LOVE WILL MAKE A BETTER YOU by Love Live Life +1. Mizutani’s own highly rated solo album A PATH THROUGH HAZE was co-written by Masahiko Satoh along with Kawachi, whose painting is featured across the gatefold inner. In his later years, Kawachi moved north to become a farmer in Hokkaido, keeping his musical hand in writing TV commercials. A couple of years ago, his old Group Sounds band reformed, and are said to have played Kawachi’s KIRIKYOGEN in its entirety."

japrocksampler.com

itsjustrnr's June 2011 mix

2011-06-26T07:37:00.001-07:00

Taki wiecie, z zaskoczenia.

Nick Lowe "I Love My Label"

2011-06-26T07:33:00.000-07:00

Tymon Tymański w reklamie banku!

2011-06-22T11:54:00.000-07:00

Serio. Musisz to zobaczyć.

M za N from FORMA I BLASK on Vimeo.

Woody Alien, Ed Wood, Napszyklat i inni na Pink Punk Fest w Poznaniu 25-28 lipca!

2011-06-22T10:04:00.000-07:00

za machina.pl:

Poznański festiwal to pierwsza impreza, która zgromadzi wszystkich członków hołubionego w kręgach alternatywny towarzystwa. W dniach 25-28 lipca stolicy Wielkopolski będą patronować bezkompromisowość, kreatywność oraz gitarowe decybele najwyższej próby. Oby niósł się po całej Polsce!
- Od dawna słucham zespołów z Pink Punka i uważam, że ta muzyka ma ogromną siłę, która, niestety, rzadko trafia do szerszego grona." - mówi Krzysztof Kaliski pomysłodawca festiwalu. "Gdy pojawiła się możliwość połączenia dwóch światów: podziemia i imprezy pod patronatem miasta, uznałem, że trzeba to zrobić. Zwłaszcza, że Poznań to przecież stolica Pink Punka - dodaje. Nieformalne towarzystwo powstało z inicjatywy Konrada Smoleńskiego (BrowNNote, wcześniej Grupa Kot), który zebrał wokół siebie muzyków nie pasujących do lansowanego podziału na mainstream i indie. Wychowani na amerykańskim punku, Franku Zappie, japońskim noise'ie czy awangardowym rapie reprezentanci Pink Punk stanowią kolektyw w Polsce bezkonkurencyjny. A może nie tylko w Polsce?

Szczegółowy plan festiwalu nie jest jeszcze znany, ale możemy być pewni, że wystąpią na nim wszyscy reprezentanci tej sceny: Plum, Masturbator, Ed Wood, Napszyklat, Woody Alien, KZK, NIEmaTOtaMto i BrowNNote. Impreza odbędzie się w Pasażu Kultury na poznańskim Starym Rynku. Wstęp wolny, obecność wskazana.

25 lat magazynu Q!

2011-06-19T07:26:00.000-07:00

Brytyjski miesięcznik muzyczny obchodzi w tym roku ćwierćwiecze. Z tej okazji na ich stronie można obejrzeć niektóre z najbardziej kultowych zdjęć jakie ukazały się w tej publikacji. Jest na co popatrzeć.

"25 Years Of Q Photography" na qthemusic.com

Paula i Karol, Bad Light District i Alasdair Bouch na Niepokornych!

2011-06-13T08:27:00.000-07:00

Już w ten czwartek w krakowskim klubie Żaczek! Start o 19.30

Niepokorni na FB

Paula i Karol
...Spośród kapel debiutujących na największych polskich festiwalach 2010 roku właśnie oni zrobili na mnie największe wrażenie! Świetnie zagrali na Openerze, równie godnie na OFF Festivalu w Katowiach. Na tych koncertach czułem się, jakbym przeniósł się w czasie do lat 60. i był na hipisowskim występie Boba Dylana. Myślę, że to najważniejszy krajowy (choć w międzynarodowym składzie) debiut minionego roku! Potwierdziła to pierwsza płyta „Overshare” oraz liczne koncerty zagraniczne. Pozytywna hipisowska energia – tak najkrócej opisałbym ich występy.
www.myspace.com/paulaikarol

Bad Light District
Pochodzą z Krakowa, ale znani są w całej Polsce dzięki temu, że grają bardzo dużo koncertów. To jeden z dosłownie kilku zespołów, który nie siedzi pod Wawelem i nie narzeka, że „jest ciężko”. Śmiało i skutecznie atakują kluby w całej Polsce! Projektem od 2007 roku dowodzi Michał Smolicki z grupy New York Crasnals. Na scenie towarzyszą mu: Łukasz Lembas (Tele, Bubble Pie) na basie i Maciejem Pietrzykiem (10.000 Szelek) na perkusji. Za debiutancki album zebrali świetne recenzje w krajowej prasie. Ale to kapela, którą trzeba zobaczyć podczas koncertów!
www.myspace.com/badlightdistrict

Alasdair Bouch
Pochodzi z Wielkiej Brytanii, a mieszka w Pradze, stolicy Czech. Jego muzyka to połączenie alternatywnego folku, bluesa i popu. W dorobku ma debiutancką płytę „First Person Singular”, drugi album „Second-Hand Lullabies” trafi do sklepów tego lata. Zagrał już setki koncertów (tylko w 2010 roku było ich 150!) na terenie całego świata, m.in. w Nowej Zelandii, Belgii czy Laosie! Do Polski przybywa po raz pierwszy na krótką trasę koncertową.
www.myspace.com/myalasdair

"Falling comet" - historia Billa Haley'a

2011-06-13T03:35:00.000-07:00

Lubimy myśleć, że stereotyp udręczonego geniusza-rockmana to wynalazek naszych czasów. Nic bardziej mylnego.

Bill Haley i jego zespół (kolektywnie znani jako ekhm Bill Haley and His Comets) święcili sukcesy w latach 50 tych (czyli ponad pół wieku temu), zanim publiczność odebrał im młodszy i przystojniejszy Elvis. Są odpowiedzialni za bodaj pierwszy rock'n'rollowy hit - "Rock Around The Clock", a rok sukcesu tej piosenki, 1954, jest do dzisiaj uznawany za historyczny początek rock'n'rolla.
Droga do sukcesu Billa Haley'a była spektakularna, równie spektakularna jak jego upadek. Jego historii nie da się streścić bez odbierania mu sprawiedliwości, dlatego polecam artykuł "Falling comet" na texasmonthly.com

Down these streets walked Bill Haley, the very first rock star, and maybe the unlikeliest. His rise was meteoric, his peak unprecedented, and his fall terrifying. He was a pioneer of American music, a father of rock and roll. And he created a work of art, the perfect pop moment, 128 seconds that changed the world in 1955 and then hit the charts again and again over the next generation. At some point he should have quit playing it—for the sake of his life, his career, his very soul.

Keith Richards w 4 częściach

2011-06-13T03:31:00.001-07:00

Jeśli odczuwasz w swoim codziennym życiu niedobór Keitha Richardsa, polecam 4-częściowy wywiad przeprowadzony w Nowojorskiej Bibliotece Publicznej przez Anthony'ego DeCurtisa.

oto część pierwsza:

“my joke is always like, I didn’t just hit the glass ceiling, I pressed my naked breasts up against it,”

2011-06-04T06:06:00.000-07:00

Wszystkim zainteresowanym ruchem Riot Grrrl polecam lekturę artykułu"A Feminist Riot That Still Inspires" na nytimes.com

The fashion pendulum may have inevitably swung back to the ’90s, but riot grrrl, with its snarky cut-and-paste zines and carefully built micro-communities, prefigures a lot of youth culture today: targeted communication and social networking (although they did it with letters and flyers, not e-mails and Facebook messages); the lure of the handmade and the local — the craft marketplace Etsy could have been born in a riot grrrl meeting; and an attitude, evident in blogs like Jezebel and the Hairpin, that feminism can be fun. Music, too, has opened up. In the late ’90s, post-riot grrrl and Nirvana, indie rock was decidedly male, with bands like Pavement and Modest Mouse dominating the scene, but now women are on most club bills.

“I remember it being weird if you saw a girl in a band, and now it’s not weird at all, it’s just totally normal,” said Amanda Warner, an electronic musician and producer known as MNDR. Ms. Warner, 32, grew up listening to riot grrrl in rural North Dakota and said it influenced her identity as a performer and a person. “I didn’t put on makeup until I was 30 years old — that wasn’t the focus,” she said. “The focus with all my girlfriends was, like, what bands are we listening to.”

A ty jak uczcisz śmierć Paula McCartneya?

2011-05-22T10:52:00.001-07:00

tfu, "życie".

Excitement Growing Among Beatles Fans For Paul McCartney's Funeral

Plug Doctors "Purple Rain"

2011-05-14T09:48:00.000-07:00

Mało znany krakowski zespół shit-rockowy Plug Doctors stworzył ostatnio niesamowitą przeróbkę tego klasycznego hiciora.

Plug Doctors na Myspace

Najlepsze ballady wszechczasów wg czytelników Rolling Stone

2011-05-14T06:13:00.000-07:00

Ciekawe, momentami zaskakujące zestawienie (Lynyrd Skynyrd WTF), opatrzone klipami i komentarzami redakcji. I ciekawy sposób na sprawdzenie swojej wiedzy muzycznej.

Na 3. miejscu Wild Horses:

"Rolling Stone Readers Pick the Best Ballads of All Time" na rollingstone.com

FILM NA SOBOTNI WIECZÓR "The Boat That Rocked"

2011-05-14T05:48:00.000-07:00

Czyli, po polskiemu, "Radio na fali" (osobiście wolę "Radio łódź").

Film opowiada fikcyjną historię dosłownie pirackiego radia (luźne skojarzenia z Radio Caroline są jak najbardziej na miejscu). Grupa ekscentrycznych entuzjastów rock'n'rolla (w rolach głównych m.in. Rhys Ifans, Philip Seymour Hoffman i Bill Nighy) nadaje z pokładu statku muzykę której BBC nie toleruje. Radio Rock szybko zdobywa wielomilionową publiczność, a co za tym idzie nieprzychylność władz. I się zaczyna zabawa.
Film w uroczy i lekki sposób pokazuje kulturę lat 60tych, ma świetną ścieżkę dźwiękową i jest w przysłowiową pytę śmieszny. Polecam.

WTF Miesiąca: Steve Albini prowadzi bloga o gotowaniu

2011-05-14T05:18:00.000-07:00

Serio.

mariobatalivoice.blogspot.com

W następnym odcinku WTF Miesiąca: muzycy zespołu Mastodon i tajemna sztuka robienia na drutach.

"Ask the indie professor: Why so many bad band names?"

2011-05-14T05:06:00.000-07:00

W jednym z ostatnich odcinków "Ask the indie professor" na guardian.co.uk, autorka radzi, jak nie nazywać swojego zespołu.

"Last week I was at the SXSW festival in Austin, where bad band names were easy to come by. The one people complained to me about the most was Adam Arcuragi and the Lupine Chorale Society (Philadelphia). I see this has issues all around. It's long. It's difficult to pronounce and it seems too similar to the spate of bands with "Wolf" in the title (Wolf Parade, Sea Wolf, Wolf Mother, Wolf Gang, Wolf & Cub, Peanut Butter Wolf) as well as a certain tinge of "Twilight zeitgeist" pandering. The ubiquitousness of certain words in band names ends up making those bands sound unoriginal. At least 11 bands at the festival had "black" in the title and seven had the word "young." The Los Angeles-based Black Crystal Wolf Kids, an exuberant and self-effacing indie cover band, were parodying name trends."

"Ask the indie professor: Why so many bad band names?"

Kultowe okładki w wersji lego

2011-05-11T14:37:00.000-07:00

Brytyjski artysta Aaron Savage robi takie oto ciekawe rzeczy:

"Classic album covers get the Lego treatment" na shortlist.com

Polecam także "Oscar posters in lego"

"Indie Rockers Before They Were Famous"

2011-05-10T13:44:00.000-07:00

Na stereogum.com pojawiła się ciekawa kolekcja filmików z indie gwiazdkami zanim stali się sławni. Obok oczywistych klipów, tak jak ten kultowy z 1985 który pewnie do dzisiaj wywołuje ogromne uczucie żenady u Trenta Reznora, są też kompromitujące medialne momenty członków takich zespołów jak Grizzly Bear, Vampire Weekend, Animal Collective i MGMT.

Indie Rockers Before They Were Famous

"How to Make the Most of your Facebook page"

2011-05-10T13:38:00.000-07:00

Prowadzenie zespołowego fejsbuka to żmudne zło konieczne wiadomo. Na ampmusicmarketing.com znajdziecie pare rad jak robić to efektywnie i efektownie:

"How to Make the Most of your Facebook page"

Arctic Monkeys "Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair "

2011-04-27T02:50:00.000-07:00

Album "Suck It And See" wychodzi początkiem czerwca.

"Lester Bangs' Basement", czyli śmierć kolekcjonera

2011-04-26T14:12:00.000-07:00

Pamiętam czasy, kiedy czekałam godzinami na audycję radiową, żeby usłyszeć nowy singiel ulubionego zespołu. Kiedy wydzwaniałam tygodniami do empiku w Katowicach, czy już przyszła ta nowa płyta Oasis (to było bardzo dawno temu, proszę mnie nie oceniać). Kiedy pieniądze z kieszonkowego szły, zamiast na drugie śniadanie, na dyskografię Led Zeppelin (co w dłuższej perspektywie odbiło się pozytywnie zarówno na moim guście muzycznym jak i na figurze).
Wracając do sedna sprawy. Trochę dziwnie się czuję z tym, że przyszłe pokolenia nigdy nie zrozumieją, co to znaczy "upolować" płytę. Nastąpiła cicha rewolucja: właściwie wszystko, co mógłby sobie wymarzyć przeciętny fan muzyki i filmu jest w sieci. Internet to Biblioteka Aleksandryjska naszych czasów. Tylko że do takiej biblioteki trzeba było mimo wszystko ruszyć dupę.

Artykuł "Lester Bangs' Basement. What it means to have all music instantly available" na slate.com, choć przydługawy i pełen opisów przygód autora ze ściąganiem obskurnych filmów, odpowiada na wiele ciekawych pytań i proponuje jeszcze więcej sposobów jak ściągnąć nieściągalne.

Oto klika fragmentów.

"The so-called "illegal media" are often more consumer-friendly and easier to use than the legal."

"By my crude estimation, you can probably fit whatever your definition of the pop music canon is on the 1 terabyte hard drive most desk computers come with these days—that's 1,000 gigabytes. Let's say that's the equivalent of some 15,000 albums, depending on the sampling rate of your MP3s, or the equivalent of an average of three releases a week over the last 50 years."

"As a new generation of music fans comes of age unimpeded by moral or technological roadblocks to this form of collecting, even discographies will become too minuscule to play with. It will be increasingly easy for fans to share massive archives containing the complete works in given eras of music: the Complete British Invasion … Singer Songwriters from Dylan to Oberst … punk and post-punk—you get the idea."

"For some, the enjoyment of art or culture has fetishistic aspects. To them, being a fan is about something more than just experiencing the art. There will always be collectors, fixating on the physical objects, like the great LP jackets from the 1960s and 1970s. In the 1990s, in the underground and alternative-rock worlds, labels like Sub Pop, exploiting their brand, played to this side of their fans' nature with innovations like the singles club, convincing people to shell out serious money for nonalbum Nirvana and Mudhoney 45s."

"Still, it's all fun, and back in the day it could, sometimes, give one a thrill, like when a band in concert, say, played a song you knew but the rest of the crowd didn't. Those days are probably over. But I also know what fans don't always admit: That the vast majority of the rare stuff wasn't all that good."

I jeszcze ciekawe słowa krytyka i poety Dana Chiassona:
"[T]he experience of making and taking in culture is now, for the first time in human history, a condition of almost paralyzing overabundance. For millennia it was a condition of scarcity; and all the ways we regard things we want but cannot have, in those faraway days, stood between people and the art or music they needed to have: yearning, craving, imagining the absent object so fully that when the real thing appears in your hands, it almost doesn't match up. Nobody will ever again experience what Keith Richards and Mick Jagger experienced in Dartford, scrounging for blues records."

Neil Strauss "Everyone Loves You When You're Dead"

2011-04-20T11:23:00.000-07:00

Wyszła właśnie książka wieloletniego dziennikarza Rolling Stone Neila Straussa zatytuowana "Everyone Loves You When You're Dead". Z recencji wynika, że jest fenomenalna, i nie może być gorsza niż fenomalna - zawiera wywiady z m.in. Johnnym Cashem, Oasis, Brianem Wilsonem, Neilem Youngiem, Ozzym, Hugh Hefnerem, Tomem Cruisem i praktycznie każdym kto coś znaczył w przemyśle rozrywkowym w ostatnich 20 latach.
Oto fragment:

Snoop Dogg: I want you to hear a few songs first.

[Presses PLAY on a DAT machine, and leaves the room while 13 songs he’s just finished recording blare from the studio speakers. As soon as the last song ends, he bursts back through the door.]

- Well, did you tape some of it?
- Of course not.
- You should have.
- What?!
- Didn’t we talk yesterday about taping pieces of the album and leaking them on the Internet?
- Yeah, but most rappers try to avoid leaking their music, because then no one will buy it when it comes out.
Fuck it, just bootleg that motherfucker. Come on, man. I'll give you the ones you want.

[He plays three songs, and watches diligently to make sure I record them.]

-Cool. Can we use your wheels? I gotta go get Pampers.

Więcej takich cytatów znajdziecie tu

Terapia dla fanów Radiohead

2011-04-20T09:05:00.000-07:00

Zapisy trwają.

Raport o Stanie Polskiej Rozrywki 2011

2011-04-19T14:03:00.000-07:00

Żyjemy sobie w tej magicznej bańce dobrej nuty, a tymczasem, w prawdziwym świecie Faktu, zasiłków, Klanu i skarpetek w sandałach królują takie rzeczy:

Tak, to są artyści podziwiani przez "statystycznego Polaka".

*szac dla Toma Popa za uświadomienie mi tego faktu

Coachella: best of the rest

2011-04-19T12:40:00.000-07:00

ARCADE FIRE
"If you told us in 2002 we'd be headlining Coachella with Animal Collective playing before us, I'd have said you were full of shit"

CAGE THE ELEPHANT
Ukrop pustyni, męskie sukienki, nagie torsy, crowdsurfing i porządna dawka starego dobrego rock'n'rolla. Nie wiem jak wam ale mi to zupełnie wystarczy.

CONOR OBERST demonstruje jak zagrać fenomenalny koncert będąc lekko szalonym i mocno pijanym (ciężko stwierdzić gdzie jedno się kończy a drugie zaczyna), i przypomina mi czemu mam na półce ok. 10 płyt z nagłówkiem "Bright Eyes"

z innych wieści - ARIEL PINK mówi rzeczywistości zdecydowane "spier****j":

LAURYN HILL daje rade:

THE KILLS dają koncert życia:

KANYE WEST wciąż karmi swój kompleks Chrystusa:

MUMFORD AND SONS kontynuują politykę dość nudnych MOR-folkowych piosenek, sądząc po reakcjach publiczności z dużym sukcesem:

CEE-LO GREEN dużo przeklina:

DEATH FROM ABOVE 1979 powracają, cieszmy się i radujmy:

A jeśli jeszcze trzeba cię przekonywać, że Coachella to jeden z najlepszych festiwali na świecie, polecam artykuł Coachella is a Festival of Disease and Sin. Your Children Most Likely Will Die..

Być jak Justin Bieber

2011-04-18T14:47:00.000-07:00

Krok 1: ubierz się jak Justin Bieber
Krok 2: wyjdź na dach hotelu w którym nocuje
Krok 3: czekaj na reakcje fanek

Druga najśmieszniejsza rzecz w internecie w tym roku.

WTF WSZECHCZASÓW: Szatan opętał Kings of Leon

2011-04-18T14:31:00.000-07:00

za christwire.org:

"It is sad to see when a Christian band sells their souls to the devil to become famous. The band Kings of Leon use to be a quite Christian rock band in Oklahoma, until they wrote their first “hit” called “Sex in Fire” which is a song about having sex in hell with a orgy of large milk sac’d devil whores." (Reszta tutaj)

Płakałam ze śmiechu całą długość filmiku i płaczę pisząc te słowa.

ps

Coachella: 1. dzień

2011-04-16T11:56:00.000-07:00

Subiektywną "relację" z Coachelli podzieliłam na 3 kategorie: WIN, FAIL i YOUR ARGUMENT IS INVALID.

WIN

BLACK KEYS- genialny zespół, sprawny, brzmiący absolutnie bez zarzutu, hipnotyzujący, dający z siebie wszystko. Mucha nie siada.

KINGS OF LEON - przyzwoite piosenki (parę wyśmienitych), i fenomenalne fryzury. Na koniec były fajerwerki. FAJERWERKI LUDZIE. Czego trzeba więcej?

COLD WAR KIDS - piosenki z debiutanckiej płyty dalej brzmią najlepiej, ale reszta nie odstaje. Jeden z najbardziej niedocenianych zespołów na świecie i jeden z najlepszych głosów.

TAME IMPALA - jedena z moich ulubionych kapel ostatnimi czasy, melodyjny psychodeliczny rock z elementami krautrocka, idealny balans retro z czymś zupełnie świeżym. Zespół specjalnie zaprojektowany na wiosenny festiwal na pustyni.

FAIL

THE DRUMS - na płycie super, na żywo się okazuje, że ani to ładne ani dobre. Wokal straszliwy.
YACHT - ten zespół reprezentuje wszystko czego w muzyce nienawidze. Kropka.

i kategoria specjalna:

WE ARE INTERPOL. YOUR ARGUMENT IS INVALID.
Szow technicznie nie najlepszy, wokal potworny, ale to jest Interpol, mogliby wyjść na scenę i żonglować przez godzinę i byłaby zadowolona.

A tutaj bardziej relacyjna relacja z mtv.com